Πέθανε σε ηλικία 80 ετών ο Μάρκος Ροντρίγκεθ Παντόχα, ο άνθρωπος που έγινε γνωστός στην Ισπανία ως το «παιδί-λύκος της Σιέρα Μορένα», έχοντας περάσει 12 χρόνια της ζωής του απομονωμένος στη φύση.
Ο Παντόχα έφυγε από τη ζωή στην Ουρένσε, αφήνοντας πίσω του μια ιστορία που έμοιαζε περισσότερο με κινηματογραφικό σενάριο. Από μικρό παιδί βρέθηκε μόνος στα βουνά και, όπως είχε αφηγηθεί ο ίδιος, έζησε για χρόνια έχοντας ως συντροφιά μια αγέλη λύκων.
Μάλιστα, παρά τις ακραίες συνθήκες στις οποίες μεγάλωσε, ο ίδιος έλεγε αργότερα ότι εκείνη ήταν η πιο ευτυχισμένη περίοδος της ζωής του. Η επιστροφή του στην ανθρώπινη κοινωνία αποδείχθηκε για εκείνον πολύ πιο δύσκολη.
Ο Παντόχα υποστήριζε ότι ήρθε κοντά σε μια αγέλη λύκων, η οποία σταδιακά τον αποδέχθηκε. Μιλώντας το 2010 για εκείνη την περίοδο, είχε περιγράψει την πρώτη επαφή που θυμόταν με τα ζώα:
«Η πρώτη επαφή που θυμάμαι με τους λύκους είναι ότι αποκοιμήθηκα μαζί με τα μικρά τους».
Έχοντας μάθει ήδη από τον βοσκό ορισμένους βασικούς τρόπους επιβίωσης, κατάφερε να προσαρμοστεί στη ζωή του βουνού. Έβρισκε μόνος του τροφή, ψάρευε και κυνηγούσε, ενώ έμαθε να αναγνωρίζει και να μιμείται τους ήχους των ζώων.
Έλεγε ότι επικοινωνούσε με τους λύκους με ουρλιαχτά, μιμούνταν το κελάηδημα των πουλιών και κατασκεύαζε αυτοσχέδιες φλογέρες από ξύλο. «Αν ήθελα να ψαρέψω, πήγαινα στο ποτάμι. Αν ήθελα ένα κουνέλι, το έπιανα. Αν ήθελα ένα ελάφι, φώναζα τους γονείς μου, τους λύκους, με ένα ουρλιαχτό» είχε αφηγηθεί.
Τον βρήκαν στα 19 του χρόνια
Η ζωή του μακριά από τους ανθρώπους τελείωσε το 1965. Σε ηλικία 19 ετών εντοπίστηκε από την ισπανική Χωροφυλακή και επέστρεψε αναγκαστικά στην κοινωνία έπειτα από περίπου 12 χρόνια απομόνωσης.
Σύμφωνα με τις αφηγήσεις για τη ζωή του, ο νεαρός τότε Μάρκος αντέδρασε ουρλιάζοντας στους αστυνομικούς, οι οποίοι τον έδεσαν και τον μετέφεραν στη Φουενκαλιέντε.
Ακολούθησε μια μακρά και δύσκολη περίοδος προσαρμογής. Μοναχές και ένας ιερέας προσπάθησαν να του μάθουν ξανά πράγματα που για τους περισσότερους ανθρώπους θεωρούνται αυτονόητα: να μιλά, να φορά ρούχα, να περπατά όρθιος και να τρώει χρησιμοποιώντας μαχαιροπίρουνα.
Στη συνέχεια νοσηλεύτηκε στο Νοσοκομείο Ανάρρωσης του Ιδρύματος Βαγέχο στη Μαδρίτη. Όταν κρίθηκε ότι μπορούσε πλέον να ζήσει μόνος του, μετακόμισε στη Μαγιόρκα και άρχισε να εργάζεται.
Δεν κατάφερε ποτέ να νιώσει άνετα ανάμεσα στους ανθρώπους
Η προσαρμογή του, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε ποτέ πραγματικά. Ο Παντόχα είχε μιλήσει αρκετές φορές για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στις σχέσεις του με τους ανθρώπους και για το πόσο ξένος αισθανόταν απέναντι στους κανόνες της οργανωμένης κοινωνίας.
Αντίθετα, η σχέση του με τη φύση παρέμεινε ισχυρή μέχρι το τέλος της ζωής του.
Με τα χρόνια άρχισε να συμμετέχει σε εκδηλώσεις δήμων και οργανώσεων, μιλώντας για όσα είχε ζήσει. Ιδιαίτερα στα παιδιά προσπαθούσε να μεταδώσει την αγάπη του για τα ζώα και την ανάγκη προστασίας της φύσης.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έμενε στο Ράντε, κοντά στην Ουρένσε. Εκεί φιλοξενήθηκε από τον συνταξιούχο αστυνομικό Μανουέλ Μπαραντέλα Λοσάδα, τον οποίο ο ίδιος αποκαλούσε «αρχηγό». Μετά τον θάνατο του Λοσάδα, τη στήριξή του ανέλαβε μια οικογένεια από την Ολλανδία.
Η ζωή του έγινε βιβλίο και ταινία
Η ασυνήθιστη ιστορία του απασχόλησε επί δεκαετίες ερευνητές, συγγραφείς και κινηματογραφιστές.
Ο καθηγητής Γκαμπριέλ Γιανέρ Μανίλα, από το Πανεπιστήμιο των Βαλεαρίδων Νήσων, μελέτησε την περίπτωσή του στο πλαίσιο της διδακτορικής του διατριβής και αργότερα την έκανε βιβλίο με τίτλο «Έχω παίξει με λύκους».
Το 2010 η ζωή του μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο με την ταινία «Entrelobos» («Ανάμεσα στους λύκους») του Γκεράρντο Ολιβάρες. Ο ίδιος ο Παντόχα εμφανίστηκε στο τέλος της ταινίας.
