Η Κουμουνδούρου έβαλε υποψήφια που η Πειραιώς δεν μπορεί να ψηφίσει και κέρδισε τις εντυπώσεις.
Πρότεινε την Έλενα Ακρίτα για την αντιπροεδρία της Βουλής και μετέτρεψε μια τυπική αντικατάσταση σε πολιτική παγίδα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ την πρότεινε στη θέση της Όλγας Γεροβασίλη, που ανεξαρτητοποιήθηκε.
Η Νέα Δημοκρατία απάντησε αμέσως ότι δεν θα τη στηρίξει. Η ονομαστική ψηφοφορία ορίστηκε για τις 2 Σεπτεμβρίου. Μέχρι τότε, η Κουμουνδούρου έχει ήδη πάρει αυτό που ήθελε:
Να φανεί ως ο πόλος που ενοχλεί την κυβέρνηση. Η επιλογή δεν ήταν ουδέτερη. Για τη θέση συζητήθηκαν και οι Γιαννούλης, Ξανθόπουλος, Αμανατίδης. Επικράτησε η Ακρίτα.
Η Ρένα Δούρου την παρουσίασε ως «μαχητική και δραστήρια».
Η Πειραιώς απάντησε ότι το πρόβλημα δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα, αλλά το πρόσωπο: Δημόσιος λόγος που χαρακτηρίζεται τοξικός και «σφοδρή κριτική» στην κυβέρνηση.
Η Ακρίτα το έκανε παράσημο: «Στη Βουλή του Μητσοτάκη πρέπει να προσκυνάμε κι όχι να ασκούμε μαχητική αντιπολίτευση».
Αν οι πιο έμπειροι στην Κουμουνδούρου είχαν υπολογίσει το «όχι», η εκτίμηση βγήκε.
Σε άλλες συνθήκες, η πλειοψηφία ίσως υπερψήφιζε τον αντιπρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης ως κοινοβουλευτική συνήθεια.
Εδώ αρνήθηκε. Και με την άρνηση έδωσε στην Ακρίτα, στη Δούρου, στον Πολάκη και στον Παππά το επιχείρημα ότι ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ παραμένει «μασίφ» αριστερή δύναμη που ενοχλεί.
Απέναντι σε αυτή την εικόνα στήνεται, έμμεσα, ο Αλέξης Τσίπρας: ως κίνηση προς το κέντρο, λιγότερο ενοχλητική για την Πειραιώς.
Η αριθμητική είναι σφιχτή. Χρειάζονται τουλάχιστον 75 «ναι». Αν τα «παρών» είναι περισσότερα, η πρόταση πέφτει και η θέση μένει κενή.
ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, Ελληνική Λύση και Πλεύση Ελευθερίας δηλώνουν στήριξη.
Η ΝΔ προσανατολίζεται στο «παρών». Ακόμη κι αν η Ακρίτα δεν εκλεγεί, ο πολιτικός λογαριασμός έχει ήδη ανοίξει: Η κυβέρνηση εμφανίζεται να τιμωρεί τη σκληρή αντιπολίτευση και ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται ως ο χώρος που την ασκεί.
Για την Κουμουνδούρου, αυτό μετράει περισσότερο από μία θέση στο Προεδρείο. Άλλωστε και την κάνει την θέση αυτή επί του πρακτέου;
