Στην πλούσια drag και queer σκηνή της πόλης, η Σούκα έχει μπήξει γερά τα τακούνια της στο stage, το έχει πιάσει απ’ το παγκρό (σ.σ. το μαλλί στα καλιαρντά) και του έχει αλλάξει τα φώτα. Κάπως απόκοσμη, αλλά συγχρόνως προσιτή, γκοθού και σκυλού, δύο σε ένα τόσο αρμονικά, προκλητική με μια σχεδόν ακαδημαϊκού τύπου συστολή, δεν έχω κατασταλάξει αν κάνει περφόρμανς ή αν είμαστε μέρος του κοινωνικού της πειράματος. Η ψιλόλιγνη φιγούρα της, τα έντονα μάτια της, το «σκυλοκαγκουροντάρκ» στυλ της, όπως το οριοθετεί η ίδια, σου θυμίζουν Siouxsie και Χαρούλα Λαμπράκη μαζί.
«Είμαι η Σούκα 24/7. Αλλάζει μόνο το περίβλημα ανάλογα με την περίσταση και το πόσο διατίθεμαι να επιμεληθώ την εμφάνισή μου. Μπορεί να βγω για ποτό πιο στολισμένη από ότι θα με δεις πάνω στη σκηνή και μπορεί να σκάσω σε hot event με αθλητικό, μπανάνα και καπέλο».
Αυτό που προσωπικά εκτιμώ σε εκείνη είναι η φροντίδα που βάζει σε όλο αυτό που κάνει, η συνέπεια και ο σεβασμός που δείχνει τόσο στο κοινό όσο και στις υπόλοιπες του χώρου της. Δεν θα παρουσιάσει μια μανιέρα, δεν θα κάνει παντού τα ίδια ούτε θα επαναλάβει μια επιτυχημένη εμφάνιση – βαριέται αφόρητα. Κάθε φορά θα δεις κάτι άλλο κι εκεί όλα παίζονται στη λεπτομέρεια που είναι απαραίτητο να εντοπίσεις. Ένα αξεσουάρ που θα φορέσει, ο τρόπος που θα τοποθετήσει τον εαυτό της στον χώρο, το τραγούδι που θα επιλέξει δείχνουν μελέτη και βαθιά δημιουργική σκέψη, όχι ξεπέτα. Σε αυτό που διαφωνούμε είναι το υποβόσκον μήνυμα – τη βρίσκω βαθιά πολιτική, εκείνη πιστεύει πως κάνει τη φάση της. Ας είναι, δεν θα τα χαλάσουμε εκεί.
«Γεννήθηκα ένα καταραμένο θερινό μεσημέρι του 1996 στην Αθήνα. Tην κάναμε οικογενειακώς για Ρωσία, όπου και πέρασα τα πρώτα χρόνια της ζωής μου. Επιστρέψαμε λίγο μετά τον σεισμό στην Ελευσίνα. Οι πρώτες μου εικόνες από Ελλάδα είναι ο κόσμος να κοιμάται σε σκηνές κι εγώ να μην καταλαβαίνω τι διάολο συμβαίνει γύρω μου. Ακόμα με την ίδια απορία έχω μείνει, για άλλους λόγους βέβαια.
Όταν ήμουν μικρό, κάθε χρονιά σκάλωνα εμμονικά και με ένα νέο πεδίο. Αν το πάρουμε από το νήπιο ως το γυμνάσιο, οι βασικοί σταθμοί ήταν Γεωλογία, Ωκεανολογία, Βιολογία και Ιατρική. Μου αγόραζε η μάνα μου εγκυκλοπαίδειες κι εγώ τις καταβρόχθιζα. Ακόμα κουβαλάω παντελώς αχρείαστες πληροφορίες από τους παραπάνω κλάδους.
Τελικά σπούδασα Ψυχολογία. Ασχολήθηκα με τη χρήση ουσιών, ακαδημαϊκά και εμπειρικά. Μόλις τελείωσα και το μεταπτυχιακό μου στην Ιατρική Αθηνών πάνω στις εξαρτήσεις έριξα μαύρη πέτρα στον κλάδο σύσσωμο· δεν το χρησιμοποίησα ποτέ μου.
Ως παιδί, στο σχολείο ήμουν βαθιά μαλακισμένο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι είχα φτιάξει ψεύτικα σκατά από ρύζι με κακάο και τα είχα φυτέψει σε τσάντα συμμαθητή μου που θεωρούσα πως είχε ευνοϊκότερη μεταχείριση από τους δασκάλους. Σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να πω πως είχα ωραία παιδική ηλικία, πάντα έψαχνα όμως τρόπο να της δώσω ενδιαφέρον για να ξεχαστώ. Το ζούσα ως τηλενουβέλα.
Μεγαλώνοντας στην Ελευσίνα, το γεγονός ότι ήμουν ένα “θηλυπρεπές αγόρι” ήταν το τελευταίο μου πρόβλημα. Είχα να διαχειριστώ άλλα ζητήματα οικογενειακά, πιο κρίσιμα, στα οποία δεν θα επεκταθώ χωρίς συμβόλαιο με τον Πάνο Κοκκινόπουλο.
Υπήρξα στόχος αποπειρών bullying, αλλά αφενός οι πολύ σκληρότερες κακοτοπιές και αφετέρου η προστασία από τον φιλικό μου κύκλο με έκαναν ζαμάν φου κι απάνω τούρλα.
Εικάζω με κάποια επιφύλαξη πως η εγγύτητα της Ελευσίνας στην Αθήνα λειτούργησε ευνοϊκά. Πήρα πολλές φορές το αίμα μου πίσω βέβαια. Από τον χαλασμό που έγινε όταν με ανέβασαν στην μπάρα του θρυλικού Velum με 12ποντα και στρινγκ μέχρι την παρουσίαση queer event της Cultterra σε πολιτιστικό κέντρο, στο οποίο μας πήγαιναν με το Δημοτικό, συχνά νιώθω την ανάγκη να μου πω “τα κατάφερες μωρή καριόλα”. Against all fucking
Το έναυσμα για την καλλιτεχνική μου έκφραση ήταν η ζωγραφική. Σχεδιάζω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου – και λόγω τάσεων φυγής σε άλλους κόσμους, και από ανάγκη να κάνω πιο απτό ό,τι ονειρευόμουν. Μέχρι αυτό το σκέλος της δημιουργικότητάς μου είχα και συγκινητική στήριξη από τους γονείς μου. Στην εφηβεία το σχέδιο μετουσιώθηκε σε ενασχόληση με μακιγιάζ και μαλλιά. Οι φιγούρες στα σκίτσα μου απέκτησαν γνωρίσματα ανησυχητικά για την ηλικία μου. Φουσκωμένα στήθη και χείλη, ανδροπρεπή χαρακτηριστικά σε θηλυκές μορφές, πανύψηλα τακούνια. Οι γοργόνες έγιναν τσόντες – πολύ εσωστρεφής και μοναχική περίοδος. Ήταν μια μεταστροφή χωρίς σαφείς προσλαμβάνουσες και με μηδενική απεύθυνση.
Άτυπα νιώθω πως κάνω περφόρμανς όλη μου τη ζωή. Πολύ ανεπίσημα ξεκίνησα τις Απόκριες του 2016, βγαίνοντας από χρυσή σακούλα σκουπιδιών σε trash party για να πετάξω γλειφιτζούρια στον κόσμο με υπόκρουση τραλαλά τραλαλό, την επόμενη χρονιά κερνώντας σαμπάνια ντυμένη Τζούλια, μέχρι που χρόνο με τον χρόνο άρχισε να παίρνει μορφή η Σούκα. Ένιωθα ένα κράμα διέγερσης-καύλας-ελευθερίας-πληρότητας.
Μιλώντας για τη Σούκα, σε αντιπαραβολή με τον εαυτό μου, δεν βιώνω την παραμικρή απόσχιση από την περσόνα μου. Είμαι η Σούκα 24/7. Αλλάζει μόνο το περίβλημα ανάλογα με την περίσταση και το πόσο διατίθεμαι να επιμεληθώ την εμφάνισή μου. Μπορεί να βγω για ποτό πιο στολισμένη απ’ ό,τι θα με δεις πάνω στη σκηνή και μπορεί να σκάσω σε hot event με αθλητικό, μπανάνα και καπέλο, χωρίς αυτό να συνεπάγεται επιτελέσεις διαφορετικών ρόλων. Εγώ το ίδιο νιώθω.
Το drag είναι μια εξαιρετικά ευρεία και πολυμορφική τέχνη, επομένως το θεωρώ σχεδόν άτοπο να μιλάμε για αποκλίσεις. Εγώ, ως drag queen, ξεκίνησα και ως τέτοια βιοπορίζομαι. Καταλαβαίνω, φυσικά, ότι έχω εύρος αλλά δεν το θεωρώ αρκετό ώστε να μετατοπιστεί η επαγγελματική ή καλλιτεχνική μου ιδιότητα, τουλάχιστον όχι μέχρι να βρεθεί κάτι άλλο να με ταΐζει επαρκώς, π.χ. το θέατρο.
Μπορεί να με δεις να τραγουδάω, να χορεύω, να κάνω modelling, να παίζω στο θέατρο, να στήνω περφόρμανς αλλά δεν θεωρώ πως μπορεί να μου αποδοθεί κάποια συγκεκριμένη ιδιότητα από αυτές. Η ιδιότητα, όπως και η ταυτότητα, απαιτούν μια στοιχειώδη συνέπεια. Κάνω περάσματα από όποιο πεδίο εξυπηρετεί το αποτέλεσμα που επιδιώκω, χωρίς την παραμικρή εκπαίδευση ή δέσμευση. Ας πούμε ότι είμαι μια πολύ ευέλικτη περφόρμερ που στη χάση και στη φέξη ασχολείται και με τον γραπτό λόγο.
Φέτος, έχω έντονη παρουσία σε διάφορα events. Δουλεύω σαν σκύλα και σέβομαι περιβάλλον και συνεργάτες. Πριν από λίγες μέρες έκανα 11 σόου μέσα σε 26 ώρες, με 2 ώρες ύπνο, ενδιάμεσα μια κηδεία, και πήγαν όλα ρολόι. Είμαι killer, η πουτάνα.
Για μενα η επιτυχία ενός show εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον σωστό συνυπολογισμό χώρου και κοινού. Δεν το το προσαρμόζω απλώς, πολλές φορές το χτίζω πάνω στο ίδιο το event. Συγκεντρώνω ό,τι χωροταξικό και δημογραφικό δεδομένο είμαι σε θέση να συλλέξω, εφαρμόζω δρακόντειο φιλτράρισμα στις διαθέσιμες επιλογές και αμολάω καλούμπα. Στις εκδηλώσεις της ίδιας της κοινότητας και σε όποια άλλη συνθήκη απομακρυνόμαστε από τη λογική της παροχής υπηρεσίας είναι φυσικά πιθανότερο να βιώσεις πιο αυθεντική καλλιτεχνική πληρότητα.
Η οικογένειά μου δεν με έχει δει να κάνω περφόρμανς, είναι σε σαφή ρήξη με όλη αυτή την πλευρά μου. Ρητά, κατηγορηματικά και αμετάκλητα. Είμαστε σε συνθηκολόγηση εθελοτυφλίας. Στην τρέχουσα φάση μου, οι μόνες στιγμές που νιώθω ζωντανή είναι επί σκηνής, πολλώ δε μάλλον όταν χαίρω και θετικής ανατροφοδότησης από το κοινό μου, ειδικά από συγκεκριμένα άτομα. Σίγουρα έχει άλλο συντελεστή βαρύτητας η γνώμη καλλιτεχνών που εκτιμώ ή ατόμων που σέβομαι την αντίληψή τους.
Μπορώ να συντηρηθώ μόνο από το περφόρμανς, αλλά μετά βίας. Το κάνω χωρίς να το θεωρώ βιώσιμο – ασταμάτητα gigs, ανασφάλιστη και άυπνη. Ή θα χάνω το 20% της αμοιβής μου σε ταξί ή θα ρισκάρω hate crime στα μέσα μεταφοράς. Τη μία βδομάδα 5 σόου και τον υπόλοιπο μήνα νέκρα, οπότε είμαι φειδωλή και στον αέρα που αναπνέω. Διακοπές ούτε για πλάκα – οριακά αυτόν τον μήνα θα χρειαστώ δανεικά για το νοίκι. Πλέω σε πελάγη ανησυχητικής επαγγελματικής επισφάλειας. Φυσικά, ό,τι προκύψει σε περιφερειακό μεροκάματο, το γραπώνω.
Το κόστος των εμφανίσεων θα βάραινε εξ ολοκλήρου εμένα, αλλά ευτυχώς μου φορτώνουν συνέχεια προικιά που δεν χρειάζονται πλέον οι φίλες μου και με απαλλάσσουν από σημαντικά έξοδα. Δεν με περιορίζει αυτό, αντιθέτως με έχει κάνει τρομερά ευρηματικό χαμαιλέοντα. Είμαι μεγάλη παρτόλα και ακόμα μεγαλύτερη φτωχάλα, οπότε μέχρι στιγμής δεν έχω αρνηθεί καμία συνεργασία, δεν με παίρνει κιόλας δηλαδή. Δεν μου έχει πέσει ακόμα η πρόταση που αν τη δεχτώ θα νιώσω τελείως ξεφτιλισμένη.
Το queer nightlife μού προέκυψε αρχικά ως επαγγελματικό πεδίο, όχι ως τρόπος διασκέδασης. Με τα χρόνια ανέπτυξα σχέσεις και δέθηκα με άτομα, φτάνοντας σήμερα να το βλέπω ως σημαντικό μέρος της ζωής μου. Κατά τ’ άλλα, το βαριέμαι αρκετά, όπως κάθε τύπο νυχτερινής διασκέδασης από τον οποίο πέρασα την τελευταία δεκαετία: μπουζούκια, ρεμπετάδικα, κλαμπ, ρέιβ, πανηγύρια και αφτεράδικα. Γι’ αυτό και κάθε νύχτα μου θέλω να ’χει λίγο απ’ όλα. Μια ωρίτσα max στο καθένα και φύγαμε για το επόμενο, αλλιώς νιώθω να βαλτώνω.
Σε βοηθάει να ξεχνιέσαι η τέχνη. Νιώθεις ότι δεν είσαι μόνη. Μπορεί να γίνει μεγάλη παρηγοριά.
Προερχόμενη από πεδία παροχής χειροπιαστής βοήθειας μπαίνω πολύ συχνά σε διαδικασία ισοπέδωσης της δουλειάς μου και εκμηδένισης της όποιας αξίας της. Εξακολουθώ να μην την αντιμετωπίζω ως κάτι σοβαρό, αλλά σίγουρα αναγνωρίζω τη χρησιμότητά της.
Είναι σπανιότατες οι φορές που θα θίξω με σαφήνεια πολιτικό ζήτημα. Σε μια πιο ελεύθερη επαγωγή, κάθε κίνηση ενός υποκειμένου με τα δικά μου χαρακτηριστικά έχει πολιτικές προεκτάσεις διεκδίκησης και επανοικειοποίησης, αλλά εγώ συνήθως θέλω απλώς να κάνω τη φάση μου. Τα προνόμια ας ωφελούν αυτούς που τα έχουν –και καλώς–, τηρουμένης όμως μιας ισορροπίας προς όλες εμάς τις παραπεταμένες. Ως προνόμιο αντιλαμβάνομαι οτιδήποτε μπορεί να σε κάνει να χαίρεσαι χωρίς να έχεις μοχθήσει γι’ αυτό.
Έχω όνειρο τρελό, όνειρο απατηλό. Η Σούκα στην Επίδαυρο. Η πρώτη τρανς Μήδεια. Και σε σκυλάδικο της εθνικής θα γούσταρα φυσικά, αλλά υπολείπομαι σε δεξιότητες. Ενώ τη Μήδεια την έχω για πλάκα. Καταρχάς, το κείμενο το ξέρω ήδη. Άσε που έχω όντως καταγωγή από την Κολχίδα.
Στην όλη συζήτηση περί ποιότητας και υψηλής τέχνης, το σημαντικό είναι να θυμόμαστε πως η περίοδος του εκκρεμούς είναι ανάλογη της τετραγωνικής ρίζας του μήκους του. Κρεμάστε τη λοιπόν όσο πιο ψηλά γίνεται την τέχνη, να μεγαλώσει το ℓ του νήματος και να κουνιώνται τα απαυτά μας για παραπάνω ώρα. Εγώ ξέρω ότι είτε ξελαρυγγιάζομαι στα αρχαία με στίχους από τις “Βάκχες” είτε στα ρομανί με Ξανθιώτη, η καρδούλα μου χτυπάει το ίδιο. Όλα τ’ άλλα τα ’χω χεσμένα.
Ούτε εγώ δεν είμαι έτοιμη γι’ αυτό.
Θα πήγαινα πίσω στη μέρα της ενηλικίωσής μου, προτού βγω και γίνω τριμπούρδελο. Θα με έπιανα απ’ την μπλούζα, θα μου πάταγα δυο χαστούκια και θα μου ‘λεγα “Άκου βρομιάρα, γράψ’ τους όλους στα τέτοια σου κι έτσι όπως τα έχεις γεμάτα με ονόματα που σου στέρησαν την παρτάρα σου, τράβα κόφ’ τα. Και σβέλτα.” Το μόνο μέρος που με αφορά να βρίσκομαι σε πέντε χρόνια είναι σε ένα σώμα μες το οποίο θα νιώθω επιτέλους πιο άνετα. Κατά τ’ άλλα, δεν έχω σχέδια. Υγιής και άνετη ως προς τα βασικά ας είμαι.
Εδώ και έναν χρόνο περίπου έχω αρχίσει να παρατραγουδάω πασίγνωστα κομμάτια με πειραγμένους στίχους. Το αίσθημα και ο νοηματικός πυρήνας είναι κοντά στο πρωτότυπο, αλλά φυσικά τους έχω αλλάξει τα φώτα και τα ’χω κάνει τίγκα στην καφρίλα. Με έχουνε ζαλίσει, λοιπόν, να τα βγάλω ως EP, αλλά προς το παρόν θα τα πω όλα μαζί συγκεντρωμένα σε ένα live, στον Μικρό Κεραμεικό, στις 25 Σεπτέμβρη στο πλαίσιο του φεστιβάλ “Η μουσική είναι γυναίκα”. Μετά τα διαδοχικά sold out σε “Εστριμμένες” και “Γάβγισμα” την περασμένη σεζόν, πάμε να ανοίξουμε πανηγυρικά τη νέα.
Στους Έλληνες οικογενειάρχες που μας κατηγορούν για την καταστροφή της παράδοσης, της ελληνικής οικογένειας και των ηθών, εγώ δεν χρειάζεται να πω τίποτα. Με έχουν καλύψει οι Panx Romana.
Σου φέρνω μεγάλη θλίψη, σου ρίχνω φως στα μέλλοντά σου.
Σου φέρνω μήνυμα απ’ τη (παρα)φύση: θάνατο στο σύστημά σου».
Η επόμενη live εμφάνιση της Cyka de la Blyat είναι: Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ 2 (Μικρός Κεραμεικός, 25/9).
