Του Γιώργου Κ. Στράτου
Το μακράν μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ελλάς είναι το Δημογραφικό. Ως εκ της φύσεώς του, αποτελεί και το πλέον κατεπείγον, διότι από την αντιμετώπισή του θα εξαρτηθεί και η τύχη των υπόλοιπων προβλημάτων.
Με δύο λόγια, μόνο αν εξακολουθήσουμε να υπάρχουμε, θα έχει νόημα να συζητάμε για όλα τα άλλα. Η πραγματικότητα μας είναι ανατριχιαστικά θλιβερή! Την αποτυπώνει η δημοσίευση των στοιχείων γεννήσεων-θανάτων της ΕΛ.ΣΤΑΤ. για το 2025: οι γεννήσεις ανήλθαν σε 65.594, ενώ οι θάνατοι σε 121.566! Δηλαδή μέσα σε έναν χρόνο αφανίζεται μία πρωτεύουσα ενός μεσαίου νομού και κάθε τρία χρόνια μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της περιφέρειάς μας. Με τον τρομακτικό αυτό ρυθμό, περί το 2070 ο πληθυσμός μας θα έχει περιοριστεί στα 7,5 εκατ. Αναπόφευκτα, έτσι όπως πάμε, οδηγούμαστε προς την ολοσχερή εξαφάνιση του έθνους μας. Δεν χρειάζονται επιπλέον αναλύσεις ούτε επιχειρήματα. Το μοιραίο που καλούμαστε να αποφύγουμε έχει επισημανθεί από όλους ανεξαιρέτως τους ειδικούς επιστήμονες, οι οποίοι «έχουν βαρέσει κατ’ επανάληψη όλες τις καμπάνες» της χώρας.
Το τεράστιο αναπάντητο ερώτημα που προκύπτει είναι ποιος τους ακούει; Σε μία κανονική χώρα θα είχε σημάνει εθνικός συναγερμός! Οι πάντες που διακρίνονται από στοιχειώδη ευφυΐα, υπευθυνότητα και ευαισθησία: πολιτικοί, κράτος, ΜΜΕ, Αυτοδιοίκηση, φορείς της επιστήμης, της οικονομίας, των τεχνών, με αυτήν την έγνοια θα κοιμόντουσαν και θα ξυπνούσαν, μέχρι η κατάσταση να αρχίσει να αντιστρέφεται. Χάνουμε τον πιο σημαντικό μας πόλεμο, δίχως καν να δώσουμε μάχη. Γιατί κανένας από τους καθ’ ύλην αρμοδίους δεν τολμά να αναδείξει την απόλυτη και επιτακτική προτεραιότητα του ζητήματος και να θέσει άπαντες τους υπολοίπους ενώπιον των ευθυνών τους, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μέχρι την κυβέρνηση και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ζητώντας τους άμεσα την εκπόνηση συγκεκριμένου σχεδίου και την υλοποίηση πράξεων.
Αντί γι’ αυτά, γινόμαστε συνεχώς μάρτυρες γενικόλογων αναφορών, αποσπασματικών, όταν και όπου το επιβάλλει η περίσταση, σε τίποτα εγκαίνια σχολείων, νοσοκομείων ή σε ρημαγμένους κι άδειους πλέον από ανθρώπους ηρωικούς τόπους της επικράτειας. Πού τη βρίσκουν τόση «μακαριότητα» όλοι αυτοί; Ξέρουν κάτι που εμείς αγνοούμε; Έχουν παραγγείλει κανένα «θαύμα»; Ή μήπως μπορεί στα σοβαρά να πιστεύουν ότι η λύση στο δημογραφικό μας πρόβλημα μπορεί να προέλθει από τους εκατοντάδες χιλιάδες δυστυχισμένους που θαλασσοπνίγονται μπας και γλιτώσουν από ό,τι συμβαίνει στις πατρίδες τους, μπας και φάνε ένα κομμάτι γλυκό ψωμί δίχως να παίζουν κορόνα γράμματα κάθε μέρα τα κεφάλια τους;
Αν πραγματικά ισχύει αυτό το τελευταίο, τότε καλύτερα να αυτοκτονήσουμε… μόνοι μας! Δεν χρειαζόμαστε τέτοια «βοήθεια» από κανέναν! Η απειροελάχιστη πιθανότητα να έχει περάσει στιγμιαία από το μυαλό τους κάτι τέτοιο, σημαίνει πολύ απλά ότι έχουν παχυλή και επικίνδυνη, αν όχι ύποπτη, άγνοια τόσο της θέσης της χώρας διεθνώς όσο και των καταβολών, της ιστορικής διαδρομής, των ηρώων, του αίματος που χύθηκε για τη συγκρότηση και την υπεράσπισή της μέχρι σήμερα. Ας μην επιτρέψουμε οι αναξιότεροι των Ελλήνων να μας πάρουν στον τάφο και στο ανάθεμα της Ιστορίας μαζί τους. Ας τους αφήσουμε να πάνε εκεί μόνοι τους!
