Στις εκλογές του 2023 ο ΣΥΡΙΖΑ κατέγραψε το χειρότερο εκλογικό ποσοστό του από το 2012. Από τότε δηλαδή που καθιερώθηκε ως ένα κόμμα που διεκδικεί την εξουσία. Παρά την κατάρρευση, αναδείχθηκε σε αξιωματική αντιπολίτευση. Ήταν η δεύτερη τη τάξει κοινοβουλευτική ομάδα.
Τρία χρόνια μετά που έμοιαζαν αιώνες για την Κουμουνδούρου, ο ΣΥΡΙΖΑ εξαυλώνεται. Ακόμα και την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι παραιτήσεις βουλευτών και στελεχών συνεχίζονται. Για αυτό τον λόγο δεν θα αναφερθώ σε αριθούς.
Αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά στα πολιτικά χρονικά της χώρας. Κόμματα διαλύονται και ρευστοποιούνται μετά από εκλογικές ήττες, μετά από αλλαγές ηγεσίες ή μετά από μείζονα γεγονότα όπως πχ ποινικές καταδίκες. Ακόμα και στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ που συρρικνώθηκε και περιθωριοποιήθηκε για χρόνια μετά την επιβολή των μνημονίων, κατάφερε να κρατήσει στοιχειωδώς δυνάμεις.
Σήμερα, το ενδεχόμενο ο ΣΥΡΙΖΑ να μην βρίσκεται καν στην βουλή στις επόμενες εκλογές, είναι κάτι παραπάνω ορατό. Κι αν η παραίτηση Φάμελου απομάκρυνε το ενδεχόμενο της εθελούσιας κατάργησης του κόμματος, δεν ξέρω πόσοι θα μείνουν πίσω για να κατεβάσουν τον ΣΥΡΙΖΑ στην επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση.
Είναι αν μη τι άλλο λυπηρό, να βλέπει κανείς το κόμμα που το 2015 έφερε την ελπίδα και το χαμόγελο στα χείλη εκατομμυρίων ανθρώπων που ταπεινωθηκαν από την κρίση και τα μνημόνια, που σκόρπισε κύματα ενθουσιασμού και χαράς στους αριστερούς και δημοκρατικούς πολίτες όλου του κόσμου, σήμερα να εξαφανίζεται με αυτό τον τρόπο.
Φωτογραφίες: Sooc/ Eurokinissi
Έτσι όμως δεν είναι η ζωή; Κυνική και αμείλικτη. Το ίδιο και η πολιτική. Επιμένω πως ένα πολιτικό κόμμα εξουσίας μπορεί να επιβιώσει από πολλά. Αυτό που δεν έχει επιστροφή είναι η απαξίωση και η γελοιοποίηση.
Όταν ένα κόμμα αρχίζει να θυμίζει επιθεώρηση, παύει να λειτουργεί ως φορέας εκπροσώπησης κοινωνικών τάξεων και των αναγκών τους. Γίνεται κόντεντ για τα σόσιλ μίντια και μάλιστα με ημερομηνία λήξης.
Κι αν το πολιτικό και στρατηγικό πρόβλημα ξεκίνησε αμέσως μετα τις εκλογές του 2019, η κατηφόρα και η πορεία προς την άβυσσο της γελοιότητας και της απαξίωσης ξεκίνησε μετά την παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα το καλοκαίρι του 2023.
Ίσως το 2023 να μοιάζει πλέον ένα πολύ μακρινό παρελθόν, όμως δεν είναι και τόσο. Εκείνοι που σήμερα διεκδικούν την ηγεσία ενός κόμματος σε απόσυρση, εκείνες και εκείνοι που φεύγουν από το κτήριο της Κουμουνδούρου με ξηλώνοντας τα ταμπελάκια, εκείνοι που επικρίνουν τον Τσίπρα, εκείνοι που υποστηρίζουν τον Τσίπρα, έγιναν όλοι μέρος του προβλήματος στην αφετηρία του.
Με την στήριξη ή έστω με την ανοχή.
