Μια νέα μελέτη με επικεφαλής την Ελληνίδα παλαιοανθρωπολόγο Κατερίνα Χαρβάτη αμφισβητεί την επικρατέστερη μέχρι σήμερα θεωρία για την ανθρώπινη εξέλιξη. Η μελέτη ερευνά τη σταδιακή αύξηση του μεγέθους του εγκεφάλου και τη μείωση του μεγέθους του προσώπου και της γνάθου ως αποτέλεσμα μιας σταδιακής φυσικής επιλογής και υποδεικνύει ότι η εξελικτική διαδικασία ήταν πιο αργή και πιθανώς πιο περιορισμένη.
Το γένος Homo στο οποίο ανήκει ο σύγχρονος άνθρωπος, εμφανίστηκε πριν από περίπου 2,5 εκατομμύρια χρόνια. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, η εξέλιξη των διαφόρων ειδών του χαρακτηρίστηκε από αύξηση του μεγέθους του εγκεφάλου και παράλληλη μείωση του μεγέθους και της στιβαρότητας του προσώπου και των γνάθων. Ταυτόχρονα, σημειώθηκαν αλλαγές στη συμπεριφορά τους: τα λίθινα εργαλεία χρησιμοποιούνταν πιο εντατικά, η τροφή αποκτούνταν και επεξεργαζόταν με ολοένα και πιο ποικίλους τρόπους, οι πληθυσμοί εξαπλώνονταν σε σημαντικά μεγαλύτερες γεωγραφικές περιοχές και πιθανώς εμφανίστηκαν πιο σύνθετες κοινωνικές δομές.
Για δεκαετίες οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι οι αλλαγές αυτές αποτελούσαν προϊόν διαρκούς, κατευθυνόμενης φυσικής επιλογής: οι μεγαλύτεροι εγκέφαλοι ευνοήθηκαν επειδή βελτίωναν τις γνωστικές ικανότητες, ενώ τα μικρότερα πρόσωπα και οι γνάθοι απαιτούσαν λιγότερη ενέργεια, καθώς τα εργαλεία είχαν αναλάβει μεγάλο μέρος της μάσησης της τροφής.
Στη νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Nature Communications», η παραπάνω θεωρία ανατρέπεται. Η καθηγήτρια Κατερίνα Χαρβάτη, διευθύντρια του Κέντρου Ανθρώπινης Εξέλιξης και Παλαιοπεριβάλλοντος Senckenberg (SHEP) του Πανεπιστημίου του Τίμπινγκεν, σε συνεργασία με τον ερευνητή Μαρκ Χούμπε από το Πανεπιστήμιο του Τενεσί στο Νόξβιλ υποδεικνύουν μια πιο αργή και πιθανώς πιο περιορισμένη εξελικτική διαδικασία σε σχέση με τις επικρατέστερες μέχρι σήμερα θεωρίες.
Ανάλυση 87 απολιθωμάτων
Οι ερευνητές ανέλυσαν τρισδιάστατες μετρήσεις από 87 κρανία απολιθωμάτων του γένους Homo, που περιλαμβάνουν πρώιμα είδη, όπως ο Homo habilis και ο Homo erectus, καθώς και τον Homo heidelbergensis, τους Νεάντερταλ και πρώιμους και σύγχρονους πληθυσμούς του Homo sapiens. Η βάση δεδομένων περιλαμβάνει την πλειονότητα των καλά διατηρημένων απολιθωμάτων ανθρωπίνων (hominins) των τελευταίων δύο εκατομμυρίων χρόνων, «καθιστώντας τη μελέτη μας μια από τις πιο περιεκτικές εργασίες που διερευνούν τις εξελικτικές αλλαγές εντός του γένους μας» όπως εξηγεί η κ. Χαρβάτη στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.
