Όλες οι δημοσκοπήσεις των τελευταίων ημερών καταλήγουν, με μικρές μεταξύ τους διαφορές, στα ίδια περίπου αποτελέσματα. Η Νέα Δημοκρατία παραμένει πρώτη στην προτίμηση των πολιτών, αλλά μακριά από την πολυπόθητη για την ίδια αυτοδυναμία.
Την ίδια στιγμή, ο Αλέξης Τσίπρας και το νέο πολιτικό εγχείρημα που φέρεται να προετοιμάζει βρίσκονται στο επίκεντρο της συζήτησης. Όσο και αν επιχειρηθεί να
παρουσιαστεί ως κάτι νέο και διαφορετικό, η εκτίμηση που διατυπώνεται είναι ότι δύσκολα θα ξεπεράσει τα εκλογικά ποσοστά που κατέγραψε ο ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εθνικές εκλογές.
Το ΠΑΣΟΚ, σύμφωνα με την ίδια πολιτική ανάγνωση, εμφανίζει σημάδια σημαντικής υποχώρησης, παρά τις προσπάθειες των στελεχών του να παρουσιάσουν διαφορετική εικόνα μέσα από τις τηλεοπτικές τους παρουσίες και τις δημόσιες παρεμβάσεις.
Από εκεί και πέρα, τα υπόλοιπα κόμματα εμφανίζονται ως πολιτικοί σχηματισμοί διαμαρτυρίας, οι οποίοι –σύμφωνα με την κριτική που ασκείται– δεν καταθέτουν μια ουσιαστική, ρεαλιστική και εφαρμόσιμη πρόταση διακυβέρνησης. Παράλληλα, αποφεύγουν τις συνεργασίες, καθώς γνωρίζουν τις αδυναμίες τους και την περιορισμένη δυνατότητα επιρροής τους.
Στα ζητήματα που τίθενται περιλαμβάνονται η έλλειψη ολοκληρωμένου προγράμματος, η αδιαφανής διαχείριση των οικονομικών, η απουσία σαφούς καταστατικής και οργανωτικής βάσης και άλλα στοιχεία που, σύμφωνα με αυτή την άποψη, περιορίζουν την αξιοπιστία τους.
Το βασικό εργαλείο πολιτικής παρουσίας τους, όπως υποστηρίζεται, είναι η διαρκής καταγγελία οποιασδήποτε κυβερνητικής επιλογής, με στόχο να διατηρήσουν την πολιτική τους ταυτότητα. Ωστόσο, πολλές φορές ο καταγγελτικός λόγος ξεπερνά τα όρια της πολιτικής αντιπαράθεσης και οδηγεί σε φαινόμενα τοξικότητας.
Οι πολίτες, εγκλωβισμένοι σε μια τέτοια έντονη και ισοπεδωτική πολιτική αντιπαράθεση, συχνά αντιδρούν θυμικά, με έντονες εκφράσεις και επιλογές που επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο το ήδη
δύσκολο πολιτικό κλίμα, δημιουργώντας επιπλέον προβληματισμούς για το μέλλον των ίδιων και των οικογενειών τους.
Παρά το γεγονός ότι ένα μεγάλο ποσοστό των πολιτών εκφράζει έντονη δυσαρέσκεια απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, αυτή η δυσαρέσκεια δεν φαίνεται να μετατρέπεται σε αντίστοιχη ενίσχυση των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Ενδεικτικά, αναφέρεται ότι το 68,6% εκφράζει αρνητική στάση απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, ενώ το 79,6% έχει αρνητική εικόνα για το ΠΑΣΟΚ, με αντίστοιχα μηνύματα και για άλλους πολιτικούς σχηματισμούς.
Η Νέα Δημοκρατία, στην προσπάθειά της να συσπειρώσει την εκλογική της βάση, επιλέγει ως βασικό πολιτικό αντίπαλο το νέο εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα. Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει κατά πόσο οι πολίτες είναι διατεθειμένοι να επιστρέψουν σε μια πολιτική πρόταση που συνδέεται με μια περίοδο για την
οποία πολλοί διατηρούν αρνητικές αναμνήσεις.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα που συνδέθηκε με το σύνθημα «Πρώτη φορά Αριστερά», γνώρισε μεγάλη εκλογική συρρίκνωση μετά την κυβερνητική του περίοδο. Το αν ένα νέο εγχείρημα θα μπορέσει να δημιουργήσει διαφορετική δυναμική ή αν θα αποτελέσει επανάληψη μιας προηγούμενης πορείας, θα κριθεί από τους πολίτες.
Οι 7 στους 10 ψηφοφόρους έχουν ως βασικά κριτήρια επιλογής την ακρίβεια, τη διαφθορά, τις ελλείψεις στον χώρο της υγείας και της παιδείας, το πρόβλημα της στέγης και την εργασία. Για όλα αυτά τα κρίσιμα ζητήματα, όμως, δεν ακούγεται μέχρι σήμερα μια πειστική και ολοκληρωμένη πρόταση. Κυριαρχούν συχνά απαντήσεις του τύπου «ναι μεν, αλλά…» και «όταν…», χωρίς να παρουσιάζεται ένα ξεκάθαρο σχέδιο.
Καλοί πολιτικοί υπάρχουν σε όλα τα κόμματα.
Το ζητούμενο είναι να υπάρξει ένας έμπειρος, διορατικός και σεβαστός στα διεθνή φόρα άνθρωπος, ένας άνθρωπος με όραμα, ρομαντισμό και πάνω απ’ όλα πατριωτική αντίληψη, που θα μπορέσει να συντονίσει δημιουργικές δυνάμεις και να αυξήσει την αποτελεσματικότητα της πολιτικής δράσης.
Με στόχο μια Ελλάδα που θα προχωρά μπροστά και μια κοινωνία στην οποία οι Έλληνες πολίτες θα μπορούν να βρουν τις προϋποθέσεις για μια αξιοπρεπή διαβίωση, μαζί με τα παιδιά τους.
