52η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

Η σύγχρονη Δημοκρατία είναι στην ουσία ένα ολιγαρχικό πολίτευμα με διάφορα αξεσουάρ ασφαλούς επικάλυψης. Στόχος της είναι να ελέγχει τις εκλεγμένες κυβερνήσεις, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, τη νομοθεσία, τη Δικαιοσύνη, τους κανόνες της αγοράς και την πορεία του χρήματος ώστε να εξασφαλίζει την κατοχή πλούτου στα μέλη της, εις βάρος φυσικά των πολιτών. Οι οποίοι πολίτες παύουν πλέον να λειτουργούν ως πολίτες και καταντούν ραγιάδες. Λαός δούλων.

Ο κοινοβουλευτισμός, έτσι όπως έχει εξελιχτεί, δεν είναι παρά ένα σύστημα διαμεσολάβησης μεταξύ των μεσαίων και των κατώτερων λαϊκών τάξεων και των εκπροσώπων της ολιγαρχίας. Τα κέρδη των μεσαζόντων προκύπτουν από τη διαχείριση του εθνικού πλούτου, την κατανομή των δημοσίων αξιωμάτων, την εξυπηρέτηση του κομματικού πελατολογίου και της οικογενειοκρατίας, την ασυλία και το ακαταδίωκτο των ημετέρων και τις αδιαφανείς οικονομικές συναλλαγές.

Τα εργαλεία της διαμεσολάβησης είναι η ομιχλώδης πολυνομία, η κομματικοποίηση του δημόσιου διαλόγου, η εμπορία των βασικών κοινωνικών αγαθών, η δημαγωγία, η λασπολογία, η καλλιέργεια του τυχοδιωκτισμού, ο εκμαυλισμός των συνειδήσεων και ο εκφασισμός της κοινωνίας σε όλα τα επίπεδα.

Οι προσδοκίες του αντιδικτατορικού αγώνα έμειναν ανεκπλήρωτα οράματα. Το εθνικό συμφέρον και η ευημερία του λαού, βασικές επιδιώξεις μιας γνήσιας δημοκρατίας, βρίσκονται σταθερά στο περιθώριο. Η μόνη ελευθερία που έχει δοθεί σε αφθονία (αλλά με περιοριστικές δικλείδες) είναι η ελευθερία του λόγου στα κοινωνικά δίκτυα, επειδή εξυπηρετεί την εκτόνωση του ποιμνίου και επειδή δίνει την απατηλή εντύπωση μιας ψηφιακής Εκκλησίας του Δήμου. Όλος ο όγκος των αποφάσεων που κρίνουν την τύχη αυτού του ιερού τόπου και του πολύπαθου λαού του βρίσκεται στη διάθεση μιας δράκας εντολοδόχων μεσαζόντων. Εν ονόματι της Δημοκρατίας πάντοτε!

Ο αφορισμένος «Θεόφραστος» της Κεφαλονιάς, ο αείμνηστος Ανδρέας Λασκαράτος, που έφυγε από τη ζωή στις 24 Ιουλίου του 1901, είχε αφιερώσει ένα σονέτο στην υποκρισία:

Σεπτή μου Υποκρισία, Δέσποινά μου,

με συντριβή μου σου φιλώ το χέρι,

και σου προσφέρω τα σεβάσματά μου.

Ποια άλλη αρετή καλύτερά σου ξέρει

να κερδίζει τς ανθρώπους εδώ χάμου;

Ο κόσμος σε λατρεύει, σε γεραίρει,

κι εγώ κλίνω σ᾿εσέ τα γόνατά μου

και σε γυρεύω για οδηγό μου αστέρι.

Φτιάσε μου σοβαρό το πρόσωπό μου,

δως μου ύφος πειστικό και όψη οσία,

για να μπορώ κι εγώ στο ποίμνιό μου

να εξασκώ την τόση σου μαγεία.

Κι έτσι να ‘ν᾿και για με τον φτωχόν γέροντα,

του κόσμου τα καλά και τα συμφέροντα.

(Στιχουργήματα διάφορα, πρώτη δημοσίευση το 1872)

Και του χρόνου να γιορτάζουμε με υγεία…

Καληνύχτα σας.