Η κοινωνία ζητά από έναν άντρα να παίξει τον σωστό ρόλο.
Να παντρευτεί, να αποκτήσει παιδιά, να δημιουργήσει οικογένεια, να αποδείξει ότι βαδίζει στον ίσιο και ασφαλή δρόμο.
Εκείνος τον επέλεξε.
Προστάτευσε την καριέρα του, το κύρος του, την κοινωνική του θέση.
Έστησε γύρω του όλα όσα θα έκαναν τους υπόλοιπους να μην αναρωτηθούν ποτέ.
Ανάμεσά τους, δύο παιδιά.
Το αν ήθελε πραγματικά να γίνει πατέρας δεν αλλάζει το αποτέλεσμα.
Η πατρότητα έγινε κομμάτι της δημόσιας ταυτότητας που τον προστάτευε.
Τα δύο κορίτσια μεγάλωσαν μέσα σε μια κατασκευασμένη ασφάλεια, γνωρίζοντας μόνο το μέρος του πατέρα τους, που εκείνος είχε επιλέξει να τους δείχνει.
Ίσως, αν δεν υπήρχε αυτή η απαίτηση να υποκριθεί τον «κανονικό άντρα», τα κορίτσια να μην είχαν γεννηθεί.
Σκληρό;
Ναι.
Αλλά πόσο πιο σκληρό είναι να γεννιούνται παιδιά μέσα σε ζωές που στήθηκαν για να χωρέσουν στις απαιτήσεις των άλλων;
Ένας άνθρωπος μπορεί να είναι θύμα της ομοφοβίας και ταυτόχρονα να μεταφέρει τη βία της στους πιο κοντινούς του ανθρώπους.
Η κοινωνία του έδειξε τη ντουλάπα.
Εκείνος μπήκε μέσα και χρησιμοποίησε μια ολόκληρη οικογένεια για να κρατά την πόρτα κλειστή.
Οι κόρες βρήκαν τον πατέρα τους δολοφονημένο.
Πριν προλάβουν να συνειδητοποιήσουν τον θάνατο του, βρέθηκαν αντιμέτωπες με τη δεύτερη ζωή του.
Διαβάζουν για το γυμνό σώμα του, τις σεξουαλικές του επαφές, τον άνθρωπο που βρισκόταν μαζί του. Μαθαίνουν από τίτλους και τηλεοπτικά παράθυρα όσα ο ίδιος δεν τόλμησε να τους πει ποτέ.
Η κοινωνία που τον ήθελε «κανονικό» τώρα καταναλώνει με ηδονή την αποκάλυψη.
Οι ίδιοι άνθρωποι που θα τον καταδίκαζαν αν ζούσε ανοιχτά, σήμερα διασκεδάζουν με το γεγονός ότι έζησε κρυφά.
Από πάνω αιωρείται και μια παλιά σοβαρή καταγγελία ανηλίκου, ενώ τόσα χρόνια το οικογενειακό κάδρο εξακολουθούσε να λειτουργεί σαν πιστοποιητικό ηθικής.
Αυτή είναι η υποκρισία. Συλλογική και προσωπική.
Μια κοινωνία κατασκευάζει τον ασφαλή δρόμο.
Ένας άνθρωπος τον επιλέγει για να προστατευτεί.
Δύο παιδιά καλούνται στο τέλος να πληρώσουν ολόκληρο το αντίτιμο.
Πόσο ασφαλής είναι τελικά ένας δρόμος στρωμένος με τις ζωές των άλλων;
Και τώρα όλοι παριστάνουν τους έκπληκτους, λες και δεν γνωρίζουν ποιοι αναγκάζουν τόσους ανθρώπους να ζουν κομμένοι στα δύο.
