Η συζήτηση για τον χρόνο των επόμενων εκλογών δεν έχει σταματήσει ούτε στιγμή.
Η «ζυγαριά» κινείται διαρκώς: Αλλοτε γέρνει προς το φθινόπωρο του 2026 και άλλοτε προς την άνοιξη του 2027.
Κανείς δεν μπορεί να πει με απόλυτη βεβαιότητα ποια θα είναι η τελική απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη, γιατί ο ίδιος φαίνεται να ζυγίζει συνεχώς διαφορετικά σενάρια και να αναπροσαρμόζει το μίγμα των κριτηρίων του ανάλογα με τις εξελίξεις.
Υπάρχουν όμως δύο καθαρά πολιτικά κριτήρια που φαίνεται να παίζουν καθοριστικό ρόλο:
1. Ανάσχεση Τσίπρα
Εάν ο πρωθυπουργός θεωρεί προτεραιότητα να περιορίσει την επανεμφάνιση και την δυναμική του Αλέξη Τσίπρα, τότε το φθινόπωρο του 2026 αναδεικνύεται ως ο ιδανικότερος χρόνος.
Σε αυτό το σενάριο, ο Τσίπρας δεν θα έχει προλάβει να εδραιωθεί πλήρως ως η νέα ηγετική φυσιογνωμία της αντιπολίτευσης, ενώ η κυβέρνηση θα μπορεί ακόμα να εκμεταλλευτεί την όποια θετική συγκυρία στην οικονομία ή την εξωτερική πολιτική.
2. Αποδυνάμωση Σαμαρά
Αντίθετα, εάν ο Μητσοτάκης θέλει να περιορίσει την επιρροή του Αντώνη Σαμαρά και των εσωκομματικών ή εξωκομματικών φωνών που κινούνται στον χώρο της ΝΔ, τότε ο Μάρτιος του 2027 φαντάζει πιο συμφέρων.
Μέχρι τότε, οι όποιες εντάσεις και διαφωνίες θα έχουν ωριμάσει, οι συσχετισμοί θα έχουν ξεκαθαρίσει περισσότερο και μια εκλογική αναμέτρηση θα λειτουργούσε ως μηχανισμός «απορρόφησης» ή οριστικής περιθωριοποίησης αυτών των τάσεων.
Το ενδιαφέρον ερώτημα είναι: σε ποιον τελικά αδιαφορεί περισσότερο να «πάει λίγο παραπάνω» και ποιον θέλει οπωσδήποτε να περιορίσει; Η απάντηση, είναι μάλλον προφανής για όποιον παρακολουθεί προσεκτικά την εσωτερική ισορροπία της ΝΔ και το πολιτικό σκηνικό.
