Ενημερωτικό Portal του Ράδιο Γάμμα 94 FM, Πάτρα
 

Όταν η Αίγυπτος «έκλεψε» το χρυσό αυγό της Δύσης: Το ναυτιλιακό θρίλερ που άλλαξε τον κόσμο

Ο ήλιος καίει πάνω από την έρημο του Σινά καθώς οι τελευταίοι Βρετανοί στρατιώτες εγκαταλείπουν τη Ζώνη της Διώρυγας του Σουέζ.

Για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, η πιο πολύτιμη θαλάσσια αρτηρία του πλανήτη δεν βρίσκεται υπό τον άμεσο έλεγχο μιας ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας. Είναι Ιούνιος του 1956.

 

Στο Λονδίνο, πολλοί θεωρούν ότι πρόκειται απλώς για μια αναγκαία υποχώρηση σε έναν κόσμο που αλλάζει. Λίγες εβδομάδες αργότερα θα ανακαλύψουν πόσο λάθος κάνουν.

Όταν ο Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ ανακοινώνει την εθνικοποίηση της Διώρυγας του Σουέζ, δεν προκαλεί απλώς μια διπλωματική κρίση. Προκαλεί το πρώτο μεγάλο σοκ της παγκοσμιοποίησης, ανατρέπει τις ισορροπίες στην αγορά πετρελαίου και υπενθυμίζει σε ολόκληρο τον κόσμο ότι όποιος ελέγχει τα choke points του παγκόσμιου εμπορίου κρατά στα χέρια του μια δύναμη μεγαλύτερη από στόλους και στρατούς.

Imperial War Museums/Wikimedia Commons

Το χρυσό αυγό της αυτοκρατορίας

Η Διώρυγα του Σουέζ δεν είναι απλώς ένα τεχνικό έργο.

Από τη στιγμή που ανοίγει το 1869, μετατρέπεται στο συντομότερο θαλάσσιο πέρασμα μεταξύ Ευρώπης και Ασίας. Τα πλοία δεν χρειάζεται πλέον να κάνουν τον γύρο της Αφρικής. Εξοικονομούν χιλιάδες ναυτικά μίλια, εβδομάδες ταξιδιού και τεράστια ποσά σε καύσιμα.

Για τη Βρετανική Αυτοκρατορία, το Σουέζ γίνεται γρήγορα ζήτημα ζωής και θανάτου. Είναι ο συντομότερος δρόμος προς την Ινδία, τις ασιατικές αποικίες και αργότερα τα πετρελαϊκά κοιτάσματα της Μέσης Ανατολής.

Η εταιρεία που διαχειρίζεται τη διώρυγα, η Universal Suez Canal Company, βρίσκεται κυρίως υπό γαλλικό και βρετανικό έλεγχο. Τα έσοδα από τα διόδια αυξάνονται χρόνο με τον χρόνο. Τα πλοία πληρώνουν αδρά για να περάσουν από την πιο πολύτιμη «συντόμευση» του κόσμου.

Η Αίγυπτος, στο έδαφος της οποίας βρίσκεται η διώρυγα, βλέπει μόνο ένα μικρό μέρος αυτών των κερδών.

Για δεκαετίες, το Σουέζ λειτουργεί ως ένα από τα πιο προσοδοφόρα κατάλοιπα της αποικιακής εποχής.

Ο Νάσερ με τον Χρουστσόφ/ Wikimedia Commons

Ο άνθρωπος που αποφασίζει να αλλάξει τους κανόνες

Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, ο Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ εμφανίζεται ως το νέο πρόσωπο του αραβικού εθνικισμού.

Δεν θέλει απλώς να κυβερνήσει την Αίγυπτο. Θέλει να αποδείξει ότι οι πρώην αποικίες μπορούν να πάρουν πίσω τον έλεγχο των στρατηγικών τους πόρων.

Όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βρετανία αποσύρουν τη χρηματοδότηση για το Φράγμα του Ασουάν, ο Νάσερ αποφασίζει να απαντήσει με μια κίνηση που αιφνιδιάζει τους πάντες.

Στις 26 Ιουλίου 1956 ανακοινώνει την εθνικοποίηση της Διώρυγας του Σουέζ. Το πλήθος στο Κάιρο ξεσπά σε πανηγυρισμούς. Στο Λονδίνο και στο Παρίσι επικρατεί σοκ. Δεν χάνουν απλώς μια εταιρεία, χάνουν τον έλεγχο της σημαντικότερης εμπορικής αρτηρίας του πλανήτη.

Η κρίση που τρομάζει τις αγορές

Η αντίδραση δεν αργεί. Βρετανία, Γαλλία και Ισραήλ καταστρώνουν μυστικό σχέδιο για να ανατρέψουν την κατάσταση. Το φθινόπωρο του 1956 ξεσπά η Κρίση του Σουέζ.

Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις ξεκινούν, αλλά το αποτέλεσμα είναι διαφορετικό από αυτό που περίμεναν οι ευρωπαϊκές δυνάμεις. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αρνούνται να στηρίξουν την επέμβαση, η Σοβιετική Ένωση απειλεί, η διεθνής πίεση αυξάνεται και η Διώρυγα κλείνει.

Ξαφνικά, χιλιάδες πλοία χάνουν τη βασική εμπορική οδό που ενώνει Ευρώπη και Ασία.

Οι πετρελαϊκές εταιρείες βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα εφιαλτικό σενάριο.

Το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής δεν μπορεί πλέον να φτάσει εύκολα στα ευρωπαϊκά διυλιστήρια.

SHUTTERSTOCK

Όταν ο κόσμος αναγκάζεται να κάνει τον γύρο της Αφρικής

Οι ναυτιλιακές εταιρείες αρχίζουν να αναζητούν εναλλακτικές. Η μόνη λύση είναι ο περίπλους της Αφρικής μέσω του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας.

Η απόσταση αυξάνεται δραματικά. Ένα ταξίδι που διαρκούσε λίγες εβδομάδες μετατρέπεται σε πολύ μεγαλύτερη και ακριβότερη επιχείρηση.

Τα ναύλα εκτινάσσονται, οι χρόνοι παράδοσης μεγαλώνουν, το κόστος μεταφοράς πετρελαίου αυξάνεται απότομα.

Η κρίση αποκαλύπτει κάτι που σήμερα θεωρείται αυτονόητο: η παγκόσμια οικονομία εξαρτάται από ελάχιστα στρατηγικά περάσματα.

Όταν ένα από αυτά σταματήσει να λειτουργεί, ολόκληρη η αλυσίδα εφοδιασμού κλονίζεται.

Η γέννηση των γιγάντων της θάλασσας

Από το χάος γεννιέται μια νέα ιδέα. Αφού τα πλοία είναι αναγκασμένα να διανύουν πολύ μεγαλύτερες αποστάσεις, πρέπει να μεταφέρουν περισσότερα φορτία σε κάθε ταξίδι.

Οι ναυτιλιακές εταιρείες και οι πετρελαϊκοί κολοσσοί αρχίζουν να επενδύουν σε δεξαμενόπλοια πρωτοφανών διαστάσεων. Έτσι γεννιούνται τα πρώτα supertankers.

Η λογική είναι απλή: αν πρέπει να κάνεις τον γύρο της Αφρικής, τουλάχιστον να μεταφέρεις όσο το δυνατόν περισσότερο πετρέλαιο.

Η Κρίση του Σουέζ επιταχύνει τη μετάβαση σε μια νέα εποχή για τη ναυτιλία.

Οι γίγαντες των θαλασσών που θα κυριαρχήσουν τις επόμενες δεκαετίες αποτελούν σε μεγάλο βαθμό προϊόν εκείνου του σοκ.

Το τέλος μιας αυτοκρατορίας

Η κρίση έχει και μια βαθύτερη συνέπεια. Για πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο γίνεται σαφές ότι η Βρετανία και η Γαλλία δεν μπορούν πλέον να επιβάλουν μόνες τους τη θέλησή τους στον κόσμο.

Η ταπεινωτική κατάληξη της κρίσης θεωρείται από πολλούς ιστορικούς το οριστικό τέλος της βρετανικής αυτοκρατορικής εποχής.

Η πραγματική δύναμη μεταφέρεται πλέον στην Ουάσιγκτον και στη Μόσχα.

Και η Αίγυπτος αναδεικνύεται σε σύμβολο του μεταποικιακού κόσμου που διεκδικεί τον έλεγχο των δικών του πόρων.

Η σκιά του Σουέζ πάνω από τον 21ο αιώνα

Σχεδόν εβδομήντα χρόνια αργότερα, η ιστορία εξακολουθεί να επαναλαμβάνεται.

Το 2021, το Ever Given μπλοκάρει τη Διώρυγα του Σουέζ για λίγες μόνο ημέρες και προκαλεί παγκόσμιο σοκ στις εφοδιαστικές αλυσίδες.

Το 2024 και το 2025, οι επιθέσεις των Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα αναγκάζουν ξανά εκατοντάδες πλοία να κάνουν τον γύρο της Αφρικής.

Τα ναύλα εκτοξεύονται, οι χρόνοι παράδοσης αυξάνονται, οι αγορές ανησυχούν. Ακριβώς όπως το 1956.

Η τεχνολογία έχει αλλάξει. Τα πλοία είναι μεγαλύτερα. Η παγκοσμιοποίηση είναι ασύγκριτα πιο σύνθετη, όμως η βασική εξίσωση παραμένει η ίδια.

Η Διώρυγα του Σουέζ εξακολουθεί να είναι μία από τις σημαντικότερες αρτηρίες του παγκόσμιου εμπορίου. Και η κρίση του 1956 εξακολουθεί να υπενθυμίζει ότι η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται πάντα στα υπουργικά γραφεία ή στα πεδία των μαχών.

Μερικές φορές βρίσκεται σε ένα στενό πέρασμα νερού ανάμεσα σε δύο ηπείρους.

Και όποιος το ελέγχει μπορεί να αλλάξει την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας.

Μοιραστείτε το άρθρο
Χωρίς σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο