Γεννήθηκαν την ίδια μέρα, από την ίδια μητέρα, στο ίδιο χωριό. Τα δίδυμα αδέρφια Ολέξιι και Βίκτορ Μπόσιν ήταν αχώριστα. Μέχρι που τους χώρισε ο πόλεμος στην Ουκρανία. Σήμερα βρίσκονται σε διαφορετικά στρατόπεδα.
Ο Ολέξιι είναι πρώην Ουκρανός πεζοναύτης που πιάστηκε αιχμάλωτος το 2022 και πέρασε πάνω από τρία χρόνια σε ρωσικό στρατόπεδο. Ο δίδυμος αδελφός του, Βίκτορ, παρέμεινε στην κατεχόμενη από τη Ρωσία περιοχή της Χερσώνας και σήμερα έχει καταταγεί στον στρατό του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Λίγους μήνες μετά την επιστροφή του στην πατρίδα του, σε ανταλλαγή κρατουμένων που συμφώνησαν Ουκρανία και Ρωσία, ο Ολέξιι μίλησε για το πώς ο πόλεμος διέλυσε την οικογένειά του.
Πώς ξεκίνησαν όλα
Τα αδέρφια Μπόσιν μεγάλωσαν στο χωριό Αμπρικόσιβκα στην περιοχή της Χερσώνας. Ήταν αχώριστοι. «Είχαμε πολλά κοινά ενδιαφέροντα, φροντίζαμε ο ένας τον άλλον», είπε ο Ολέξιι. Μετά την έναρξη του πολέμου στο Ντονμπάς το 2014, και τα δύο αδέρφια ήθελαν να καταταγούν στον ουκρανικό στρατό, αλλά εκείνη την περίοδο ήταν πολύ μικροί σε ηλικία. «Ο αδερφός μου ήταν ακριβώς όπως εγώ μεγαλώνοντας, ζούσαμε στην Ουκρανία, υποστηρίζαμε την Ουκρανία».
Πριν μπει στους πεζοναύτες ο Ολέξιι, το 2019, τα δύο αδέρφια ξεκίνησαν επιχείρηση με ανταλλακτικά αυτοκινήτων. Όταν κατετάγη ο Ολέξιι, ο Βίκτορ, ο οποίος ήταν ήδη παντρεμένος και είχε ένα παιδί, συμφώνησε να μείνει στο σπίτι και να διευθύνει την επιχείρηση.
Η μάχη της Μαριούπολης
Την παραμονή της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, η μονάδα του Ολέξιι βρισκόταν σε έναν οικισμό στα περίχωρα της Μαριούπολης, έτοιμη να υπερασπιστεί τη γραμμή από τις δυνάμεις της Μόσχας. Τότε ο Βίκτορ επέστρεψε στην περιοχή της Χερσώνας. Μέσα σε λίγες μέρες το σπίτι τους είχε καταληφθεί και η μονάδα του Ολέξιι δεχόταν συνεχώς πυρά σε ένα από τα τεράστια εργοστάσια της Μαριούπολης.
Η μονάδα του υπέστη σοβαρές απώλειες και, όπως αποκαλύπτει ο ίδιος, έφτασαν σε σημείο τους νεκρούς τους σε ρηχούς τάφους μέσα σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου.
Η αιχμαλωσία
Μέχρι τις 12 Απριλίου, είχαν περικυκλωθεί. Η μόνη τους επιλογή ήταν να παραδοθούν και να γνωρίσουν ένα νέο είδος φόβου, όπως αποκαλύπτει ο Ολέξιι.
«Όταν σε κατατρέχουν βόμβες, μπορείς να το συνηθίσεις. Αλλά μόλις παραδοθείς και σε οδηγήσουν σε μια γραμμή, σε βάλουν να γονατίσεις και σου πουν να κλείσεις τα μάτια σου, τότε σκέφτεσαι “αυτό ήταν”», λέει χαρακτηριστικά.
Ωστόσο, η ιστορία του δεν τελειώνει εδώ. Αρχικά έμεινε σε ένα μικρό στρατώνα στο κατεχόμενο Ντονμπάς μαζί με εκατοντάδες άλλους άνδρες. Εκεί, όπως αναφέρει, οι φρουροί τους τάιζαν μία φορά κάθε δύο ημέρες και τους έλεγαν ότι η τουαλέτα ήταν «ακριβώς εκεί που κάθεστε». Στη συνέχεια μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Κοστρομα της Ρωσίας, όπου τιμωρούνταν συχνά. «Αν μιλούσες ουκρανικά, σε χτυπούσαν», όπως λέει.
«Θέλεις να πας σπίτι στον αδερφό σου;»
Τα χειρότερα όμως δεν είχαν έρθει ακόμα για τον Ολέξιι. Όπως αναφέρει, όσο βρισκόταν υπό αιχμαλωσία έλαβε ένα γράμμα από την αδερφή του, η οποία τον ενημέρωνε για το πού βρίσκονταν τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς τους. Δεν υπήρχε όμως καμία πληροφορία για τον Βίκτορ. «Το θεώρησα ύποπτο», δηλώνει ο Ολέξιι.
Στη συνέχεια, οι Ρώσοι τον κάλεσαν σε ένα δωμάτιο ανάκρισης. Ο ένας κοίταξε τον Ολέξιι και είπε: «Μοιάζει πραγματικά με τον άλλο, αλλά ο άλλος είναι μεγαλύτερος, αυτός είναι μάλλον αδύνατος». Ο φρουρός τον ρώτησε: «Θέλεις να πας σπίτι στον αδερφό σου;» Ο Ολέξι απάντησε ναι, με τον φρουρό να του εξηγεί στη συνέχεια πως θα μπορούσε να πάει σπίτι του εφόσον συμφωνούσε να αποκτήσει ρωσικό διαβατήριο- κάτι που αρνήθηκε.
Στο ίδιο δωμάτιο ανάκρισης έμαθε ότι ο αδερφός του είχε συνεργαστεί με τους Ρώσους. Αργότερα ανακάλυψε ότι είχε καταταχθεί στον ρωσικό στρατό.
«Παράλληλες» εμφανίσεις
Όπως καταγγέλλει, τον Ιούνιο του 2024, δέχθηκε πιέσεις να εμφανιστεί στη ρωσική κρατική τηλεόραση. Εμφανίστηκε αδύνατος και με ξυρισμένο κεφάλι να ζητάει από τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι να επισπεύσει την απελευθέρωσή τους.
Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, οι Ρώσοι πήραν συνέντευξη από τον Βίκτορ. Εμφανίστηκε φορώντας τη στολή του ρωσικού στρατού μαζί με άλλους νεαρούς Ουκρανούς από τα κατεχόμενα εδάφη σε παρέλαση στην Κριμαία.
«Θα είμαι ειλικρινής. Δεν υπηρέτησα υπό την Ουκρανία. Ονειρευόμουν να υπηρετήσω εδώ [στον ρωσικό στρατό]. Θα ήθελα να προχωρήσω περισσότερο σε αυτό το μονοπάτι και να ανέβω στην ιεραρχία», δήλωσε ο Βίκτορ.
«Μόνοι μας μπορούμε να νικηθούμε»
Όπως σημειώνουν οι βρετανικοί The Times δεν είναι ξεκάθαρα τα κίνητρα του Βίκτορ. Ο αδερφός του πάντως πιστεύει πως ευθύνεται ο ίδιος. Θεωρεί ότι οι ρωσικές δυνάμεις εκβίασαν τον Βίκτορ με την απειλή ότι θα βλάψουν τον αδερφού του που βρισκόταν υπό αιχμαλωσία.
Προς το παρόν, ο Βίκτορ, ως νεοσύλλεκτος, δεν πρόκειται να σταλεί στο μέτωπο, αννκαι ο Ολέξι φοβάται ότι θα δεχθεί πιέσεις να υπογράψει σύμβαση για να πολεμήσει εναντίον των συμπατριωτών του.
Ο Ολέξιι σήμερα διευθύνει ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα που ονομάζεται Life after Captivity: Second Breath, το οποίο βοηθά τους στρατιώτες που έχουν επιστρέψει από την αιχμαλωσία να προσαρμοστούν στη νέα τους πραγματικότητα και να αντιμετωπίσουν το τραύμα που έζησαν.
Προς το παρόν, δεν είναι αισιόδοξος ότι θα ξαναδεί τον αδερφό του. «Όταν ήμασταν παιδιά, οι άνθρωποι έλεγαν ότι αν είμαστε μαζί είμαστε ανίκητοι, αλλά αν είμαστε μόνοι μας, μπορούμε να νικηθούμε», λέει χαρακτηριστικά.
Με πληροφορίες από The Times
