Γράφει η Εκάβη
Υπάρχει κάπου ένα χωριό όπου το βλέμμα του επισκέπτη τραβάει ένα παλιό σπίτι, πλέον εγκαταλελειμμένο, με διάφορες κούκλες έξω στην αυλή αλλά και μέσα. Δημιουργήθηκε από ένα ζευγάρι που αγάπησε το χωριό αυτό και θέλησε να δημιουργήσει ένα είδος μουσείου, αρκετά ιδιόρρυθμου είναι η αλήθεια, για να αναπαραστήσει μια μικρογραφία του χωριού, όπως θα ήταν παλιότερα, όταν ακόμα ήταν ένα ζωντανό κύτταρο της άλλοτε σφύζουσας από ανθρώπους επαρχίας, τώρα πια παραδομένη στην παρακμή και την υποβάθμιση, ώστε να αποτελεί επενδυτική ευκαιρία για ξένες “αλεπούδες” που προσβλέπουν σε φτηνές αγορές και υψηλές πωλήσεις όταν θα έρθει και η ώρα του τόπου αυτού να γίνει Ριβιέρα α λα Γάζα (ευελπιστούμε χωρίς αντίστοιχη γενοκτονία πληθυσμού).
Οι κούκλες, όμως, τα τελευταία χρόνια λιγόστεψαν σημαντικά γιατί ο ιδιοκτήτης πέθανε και η χήρα του, μην έχοντας, ίσως, πλέον το κουράγιο, την ενέργεια ή την οικονομική άνεση να συντηρεί το σπίτι-μουσείο, απομάκρυνε τις περισσότερες.
Παράλληλα, υπάρχει και αυτή η χώρα, στην οποία ανήκει και το χωριό με τις κούκλες, που είναι γεμάτη πανούκλες!
Πανούκλες που διαχειρίζονται ασύστολα, ξεδιάντροπα, ευθαρσώς, χωρίς κανένα σεβασμό, την τύχη της.
Πανούκλες που έχουν ξεπουλήσει τον εθνικό πλούτο και έχουν υποθηκεύσει με ανεξίτηλη σφραγίδα το μέλλον των κατοίκων της χώρας αυτής, τρέποντας τις νεότερες γενιές, που έχουν πιο γερά πόδια να τρέχουν σε άτακτη φυγή, αντικαθιστώντας τους γηγενείς με εισαγόμενες φυλές από όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου, με μοναδικό κίνητρο να βολευτούν κι αυτοί σε μια γωνιά με επιδόματα, ώστε η άλλοτε ομοιογενής κοινωνία, που διατηρούσε κάποια συνοχή, να μεταβληθεί σε ένα ακόμα χυλό, χωρίς παραδόσεις, ιστορική συνέχεια και συναισθηματικούς δεσμούς, στον βωμό της παγκοσμιοποίησης.
Άραγε πώς θα γλυτώσει η χώρα αυτή από τις πανούκλες όταν η “δημοκρατία” δεν λειτουργεί γιατί οι πανούκλες έχουν φροντίσει ώστε τα κόμματα και τα κομματίδια που ψηφίζει από αφέλεια, άγνοια ή απελπισία ο λαός – χυλός, να αποτελούνται από παρόμοιες πανούκλες ή και κούκλες (τουτέστιν μαριονέτες ή χωρίς πολιτική προσωπικότητα άτομα, συχνά ευκαιριακά ή τυχάρπαστα);
Οπότε, στο τέλος της ημέρας μια ακόμα ανακύκλωση ακολουθεί και η χώρα εξακολουθεί να βυθίζεται σε ένα ατελείωτο και χωρίς διαφυγή τέλμα.
Το σπίτι με τις κούκλες παραδόθηκε στη λήθη του χρόνου και σιγά σιγά καταρρέει, το ίδιο και η χώρα…
Υ.Γ: Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικές καταστάσεις και χώρες είναι τελείως συμπτωματική.
