Του Strange Attractor
Τις τελευταίες μέρες επικρατεί ένας γενικός ενθουσιασμός στο πόπολο!
Γιατί;
Διότι ανακοίνωσε το κόμμα της η Καρυστιανού, ανακοίνωσε και το δικό του ο Αλέξης, ή αλλιώς το γελαστό παιδί, ή αλλιώς ο Τσε Παπάρα… άρα όλα αλλάζουν.
Με τον Βελό να κλαίει σαν μωρό παιδί, και με τον Κυριάκο να ζει το όνειρο!
Βούτυρο στο ψωμί του οι εξελίξεις, αφού τόσο τα ΜΜΕ και τα σόσιαλ μύδια, όσο και ο απλός λαός ασχολούνται νυχθημερόν με το νέο πολιτικό σκηνικό που προέκυψε με τα νέα και άφθαρτα σχήματα, και με τον ίδιο να συνεχίζει ανενόχλητος τη συσσώρευση σκανδάλων (και προσωπικής περιουσίας), βλέποντας τον Ανδρουλάκη να ιδρώνει δημοσκοπικά.
Το μόνο που ταράζει τον ύπνο του «ανέμελου» είναι το ενδεχόμενο ίδρυσης κόμματος από τον Σαμαρά. Εκεί θα πάθει ζημιά, κι εκεί θα έρθει και το τέλος του, αν και εφ’ όσον ο ψηλός το αποφασίσει, και αν και εφ’ όσον ο λαός σοβαρευτεί.
Όσον αφορά στον Αλέξη, επανήλθε δριμύτερος, αμετανόητος, και κυρίως ανερυθρίαστος, ξεχνώντας τεχνηέντως τη ζημιά που προκάλεσε στη χώρα, ή αλλιώς σαν γνήσιος πολιτικάντης, αδιαφορώντας παντελώς για την καμένη γη που άφησε πίσω του, υποκρινόμενος ξανά τον Μεσσία.
Και όχι μόνο ίδρυσε νέο κόμμα αλλά το ονόμασε και ΕΛΑΣ, κλείνοντας το μάτι τόσο στους «αγωνιστές» αριστερούς (βλ. Άρη), όσο και στους «νοικοκυραίους» δεξιούς (βλ. Αστυνομία).
Κάποιοι (τσακμάκια) μάλιστα, θεώρησαν ότι εφεξής η… Δημογλίδου θα είναι η εκπρόσωπος του νέου κόμματος, και όχι η Τσαπανίδου που ήταν τσιπρικιά από κούνια, και ο λόγος της ήταν ΕΛΑΣίτικος… αντάρτικος!
Αριστερή Συμπαράταξη λοιπόν, και τρίχες κατσαρές.
Βέβαια, πολλοί είναι οι ψηφοφόροι του παλιού ΣΥΡΙΖΑ (δεν μιλάω για το παραδοσιακό 3-4%, αλλά εκείνοι του 36%), που ενθουσιάστηκαν, και ετοιμάζονται (μαζί με τις μπουτούδες) να ξαναχορέψουν τσάμικο στο Σύνταγμα, νομίζοντας ότι ψηφίζοντας Τσίπρα, ψηφίζουν αριστερά.
Έλα όμως, που αποτελεί πάγια πεποίθησή μου, ότι ο Τσίπρας, και το κομματικό μόρφωμα του οποίου ηγήθηκε τότε, και σίγουρα αυτό που ίδρυσε χτες, κάθε άλλο παρά αριστερά είναι.
Ένα κόμμα πατερίτσα στον Κυριάκο ίσως. Αριστερά όμως όχι…
Διότι αν κρίνω από τα πεπραγμένα του Αλέξη στο Μαξίμου, εκείνα τα πέτρινα χρόνια, μάλλον για συνειδητή προσπάθεια χαμηλώματος του ΠΑΣΟΚ, και διάσπασης και απαξίωσης της αριστερής φιλοσοφίας στα μάτια της νέας γενιάς είναι, παρά οτιδήποτε άλλο.
Οποιοσδήποτε ασχοληθεί έστω και επιδερμικά, με τη μαρξιστική σκέψη, ή με την ιστορία του κομμουνισμού, θα διαπιστώσει ένα βασικό χαρακτηριστικό του: Ότι τόσο σε επίπεδο θεωρίας, όσο και σε επίπεδο πρακτικής εφαρμογής, ο κομμουνισμός σε καμία περίπτωση δεν είναι, ούτε θέλει να είναι συνώνυμο του χάους, του μπάχαλου, της αταξίας, της ανομίας, και γενικά της παραβατικότητας.
Όλα αυτά δηλαδή που πρέσβευε ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη (μαζί με τα συσσίτια του ΟΗΕ τα οποία δεν πρόκαμε να υλοποιήσει) στα χρόνια της πρωθυπουργίας του.
Αντιθέτως, όπου εφαρμόστηκε, ή και εφαρμόζεται η αριστερά, η όποια παραβατική συμπεριφορά τιμωρείται αυστηρά, σε σημείο… καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Στα καθ’ ημάς, ο Βελουχιώτης, του οποίου τα κόκκαλα τρίζουν από χτες, εκτελούσε 20χρονους αντάρτες του, μόνο και μόνο επειδή κοίταζαν περίεργα (και εντελώς φυσικά και ανθρώπινα) μια κοπέλα σε κάποιο χωριό.
«Το τσουτσούνι σας, έλεγε, είναι μόνο για κατούρημα… αλλιώς θα σας το κόψω»!
Και το εννοούσε…
Κάποτε (2016) μιλούσα με έναν υψηλόβαθμο αξιωματικό της αστυνομίας.
Μεταξύ πολλών ενδιαφερόντων στοιχείων που μου ανέφερε για την εγκληματικότητα επί Αλέξη, που με τον νόμο Παρασκευόπουλου αυξήθηκε στα ουράνια, μου είπε και το εξής: Ότι παρά το ότι κάθε άλλο παρά αριστερός είναι, δεν μπορεί παρά να μη βγάλει το καπέλο στην τάξη και στην πειθαρχία που χαρακτηρίζει διαχρονικά το ΚΚΕ σε όλες τις εκφάνσεις του.
Όπως μου είπε, επί 30 και χρόνια, έχει αντιμετωπίσει κάθε είδους διαδήλωση, αναταραχή, έγκλημα, κλπ. Ουδέποτε του δημιούργησε το οποιοδήποτε πρόβλημα το πάντα πειθαρχημένο ΚΚΕ. Και ουδέποτε συνάντησε κακοποιό (του κοινού ποινικού δικαίου) που να ήταν μέλος ή συμπαθών του ΚΚΕ!
Τα λέω όλα αυτά, διότι αν μη τι άλλο, στην ελληνική πραγματικότητα, και στην ελληνική αριστερά, υπάρχει αυτό το μέτρο σύγκρισης, μεταξύ του ορθόδοξου μαρξιστικού λενινιστικού ΚΚΕ, και της πολιτικής κουρελούς του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος από χτες επαναλαμβάνεται με νέο όνομα, και μάλλον ως φάρσα.
Οποιοσδήποτε αντικειμενικός παρατηρητής της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας, ασχέτως ιδεολογίας, σίγουρα θα παραδεχτεί ότι το ΚΚΕ ποτέ δεν προκάλεσε επεισόδια, δεν κρύφτηκε πίσω από κουκουλοφόρους, δεν απείλησε με χάος, κλπ. (Δεν αναφέρομαι στον εμφύλιο, που πρόκειται για παντελώς διαφορετική κατάσταση.)
Συνεπώς, για όσους «επαναστάτες» ήταν ΣΥΡΙΖΑ, και στο εξής ΕΛΑΣ, θεωρώντας ότι έτσι ψηφίζουν αριστερά, οφείλω να τους προσγειώσω απότομα.
Όχι μόνο δεν ψηφίζουν αριστερά, αλλά όλα αυτά τα οποία η κλασική αριστερά αντιπαλεύει με μένος.
Αριστερά δεν είναι οι μπαχαλάκηδες, οι μολότοφ, οι Αφγανοί με τα χατζάρια, οι καταληψίες, οι κακοποιοί, οι Γεωργιανοί που σιδερώνουν γιαγιάδες, οι τρελαμένοι με τα καλάσνικοφ, οι χύμα στο κύμα λαθρό, οι ανεξέλεγκτοι «συμπαθείς» Ρομά, και γενικά οι συνεχείς τρικλοποδιές στην κοινωνία.
Αριστερά δεν είναι η αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση, η στείρα άρνηση, ούτε η πρόκληση χάους για το τίποτα.
Η πραγματική αριστερά έχει στόχους, και έχει μεθοδολογία.
Αλλά πάνω απ’ όλα έχει προτάσεις για την κοινωνία που ονειρεύεται (άσχετα αν το όραμα της είναι σωστό ή λάθος), και άσχετα αν ποτέ δεν θα πετύχει όπου εφαρμοστεί, μιας και ο Μαρξ έκανε ένα βασικό λάθος. Δεν έλαβε υπ’ όψη του την ανθρώπινη φύση!
Και σε καμία περίπτωση η κανονική αριστερά (του Μαρξ και των πρώιμων επιγόνων του) δεν επικροτεί το γενικευμένο μπάχαλο, όπως το επικροτούσε ο ΣΥΡΙΖΑ.
Για να μην αναφερθώ στην αμοιβαία λατρεία μεταξύ του πεθαμένου σήμερα Σύριζα (αλλά και του ΚΚΕ) και των αγροτών… που αν οι αγρότες ήξεραν έστω ελάχιστα από αυτά που επιφύλαξαν για τους «συναδέλφους» τους της ΕΣΣΔ οι πούροι κομμουνιστές μετά το 1917, θα άκουγαν Κουτσούμπα (ή Στρατούλη, ή Μπαρουφάκη) και θα έτρεχαν όλοι να γραφτούν στον… Τζήμερο.
Κι όμως…
Μιλάμε δηλαδή για γενικευμένη άγνοια απ’ όλες τις πλευρές, εξ ου και κάποιες δεκάδες χιλιάδες συμπολιτών μας ψήφισαν τη Ραχήλ ως βουλευτίνα σε αριστερό κόμμα(!), ενώ άλλοι πρώην Καγιενίστας δήλωναν φανατικοί λαφαζανικοί, επειδή η «ΕΕ μας πατάει κάτω σαν χταπόδια αφού»…
Μπάχαλο και τρικυμία εν κρανίω, με αποτέλεσμα να ζήσουμε καταστάσεις γκραν γκινιόλ μεταξύ 2015-2019.
Θυμόσαστε φερ’ ειπείν την περήφανη αριστερή Μποφίλιου; Που δήλωνε «τροτσκίστρια», και ψήφιζε… ΚΚΕ;
Αυτή η χαζοχαρούμενη άγνοιά της είναι χαρακτηριστική των περισσότερων καθ’ ημάς αριστερών, που στήριξαν, και μάλλον θα ξαναστηρίξουν τον Αλέξη έχοντας μάλλον πολτό αντί φαιάς ουσίας στον εγκέφαλό τους.
Γι’ αυτό, αν και φωνή βοώντος εν τη ερήμω, θα συστήσω ξανά στους εν δυνάμει ψηφοφόρους του νέου και φρεσκαρισμένου «αριστερού» Αλέξη (τα στελέχη του αμφιβάλλω και πάλι, όπως επί ΣΥΡΙΖΑ, αν γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση) να διαβάσουν το The Eighteenth Brumaire of Louis Bonaparte του Μαρξ, αν βέβαια θέλουν να μάθουν πέντε πράγματα, αλλιώς υπάρχει και η Φαίη Σκορδά, η Ζίνα, ή έστω η Ελεονόρα Μελέτη (αυτός ο ογκόλιθος της πολιτικής), για να ενημερωθούν.
Και επίσης, μιας και το έφερε η κουβέντα, ας ψάξουν να βρουν τι έλεγε ο Μαρξ για τους λαθρομετανάστες της εποχής του, που τους θεωρούσε εχθρούς του προλεταριάτου, αφού η «μαύρη» παρουσία τους στην αγορά εργασίας ρίχνει τα ημερομίσθια, για το οποίο προλεταριάτο έγραφε και αγωνίζονταν, εν αντιθέσει με τα σημερινά φρούτα, τους γιαλαντζί μαρξιστές του Σύριζα (και μάλλον και του ΕΛΑΣ), που ακούνε «παράτυπος μετανάστης», και… εκσπερματίζουν.
Και τέλος, για όσους αρέσκονται να συγκρίνουν τον Αλέξη με τον Τσε (ακούγονταν και αυτό), τους συστήνω να διαβάσουν μερικά πράγματα για τον Ερνέστο, που όταν πετύχαινε πουθενά συμπεριφορές μπάχαλου σαν αυτές που χειροκροτούν και μεθοδεύουν κάποιοι γιαλαντζί αριστεροί στυλ Αλέξη, τα εκτελεστικά αποσπάσματα δουλεύανε υπερωρίες…
Αυτά λοιπόν με το νέο πολιτικό σκηνικό που δημιουργείται, και που αν μη τι άλλο μας υπόσχεται ενδιαφέρουσες εκλογές, και εποχές.
Και αν τυχόν κάνει δικό του κόμμα και ο πρωθυπουργικός ανεψιός (το άκουσα και αυτό), ή ο… Πάντζας, ή έστω ο Χαϊκάλης (αυτός κι αν δεν ήταν σωτήρας), όπως θέλει ο φίλος μου ο Νιόνιος (παλιός αγαναΧτιστής), τότε εκτός από ενδιαφέρουσες, οι εποχές που θα ζήσουμε θα είναι και άκρως διασκεδαστικές.
Βάλτε μασαζοκαλσόν, πάρτε ποπ κορν, και ξαπλώστε αναπαυτικά… το πάρτι τώρα ξεκινάει!
ΥΓ- Που βασίζει το θράσος του ο Αλέξης, και επανέρχεται για να μας σώσει; Και μάλιστα καταχειροκροτούμενος;
Στη βλακεία του μέσου Ελληνέζου, ο οποίος τον Σεπτέμβριο του 2015, μετά από ένα καυτό καλοκαίρι όπου φλερτάραμε με τα συσσίτια, και κάναμε ουρές μέσα στο λιοπύρι για να πάρουμε 50 ευρώ από τα ΑΤΜ, έδωσε στον Αλέξη ένα γενναιόδωρο 36% για να ολοκληρώσει το όραμά του, δηλαδή άλμα της χώρας προς την άβυσσο…
