Απαντήσεις χωρίς πλήρη στοιχεία, καθυστερήσεις στην κάλυψη και απουσία μηχανισμού παρακολούθησης για μαθητές με αναπηρία.
Η πρόσβαση των παιδιών με αναπηρία στην εκπαίδευση δεν κρίνεται στα λόγια, κρίνεται στην πρώτη ημέρα του σχολείου.
Και εκεί, η εικόνα που προκύπτει για την Αχαΐα δεν είναι αυτή που θα έπρεπε.
Με αφορμή κοινοβουλευτική ερώτηση για την παράλληλη στήριξη και τη μεταφορά μαθητών στην Αχαΐα, ζητήθηκαν συγκεκριμένα και μετρήσιμα στοιχεία: πόσα παιδιά καλύφθηκαν εγκαίρως, πόσο καθυστέρησε η τοποθέτηση εκπαιδευτικών, πόσοι μαθητές έμειναν χωρίς στήριξη στην αρχή της χρονιάς, τι συνέβη με τη μεταφορά τους.
Η απάντηση που δόθηκε περιλαμβάνει ορισμένα επιμέρους δεδομένα, όμως αφήνει αναπάντητα τα κρίσιμα ερωτήματα.
Αναφέρεται, για παράδειγμα, ότι εγκρίθηκαν εκατοντάδες αιτήματα παράλληλης στήριξης και ότι το ποσοστό κάλυψης προσεγγίζει το 90%. Την ίδια στιγμή, καταγράφονται καθυστερήσεις που φτάνουν έως και τις 44 ημέρες σε ορισμένες φάσεις τοποθέτησης.
Όμως το ουσιαστικό ζήτημα δεν είναι μόνο οι αριθμοί.
Το ουσιαστικό ζήτημα είναι ότι, σύμφωνα με την ίδια την απάντηση, δεν υφίσταται ακόμη ολοκληρωμένος μηχανισμός παρακολούθησης (monitoring) για τον χρόνο από την έγκριση έως την πλήρη κάλυψη των αναγκών.
Με απλά λόγια: το κράτος δεν διαθέτει ένα αξιόπιστο σύστημα για να γνωρίζει με ακρίβεια πότε και σε ποιο βαθμό καλύπτονται τα παιδιά που έχουν ανάγκη.
Αυτό δημιουργεί ένα σοβαρό θεσμικό κενό.
Διότι χωρίς καταγραφή:
- δεν υπάρχει σαφής εικόνα της πραγματικότητας,
- δεν μπορεί να αξιολογηθεί η αποτελεσματικότητα των μέτρων,
- και κυρίως, δεν μπορεί να διασφαλιστεί ότι κανένα παιδί δεν μένει πίσω.
Το ίδιο ισχύει και για τη μεταφορά μαθητών με αναπηρία. Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για κρίσιμο παράγοντα πρόσβασης στην εκπαίδευση, δεν παρέχονται συγκεκριμένα στοιχεία για το πόσα δρομολόγια λειτουργούσαν κατά την έναρξη της σχολικής χρονιάς, πόσοι μαθητές επηρεάστηκαν ή πόσοι γονείς αναγκάστηκαν να αναλάβουν οι ίδιοι τη μεταφορά.
Η εικόνα που προκύπτει είναι σαφής: υπάρχει προσπάθεια, αλλά όχι πλήρης έλεγχος της κατάστασης.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία.
Η εκπαίδευση των παιδιών με αναπηρία δεν μπορεί να λειτουργεί με εκτιμήσεις και γενικές αναφορές. Απαιτεί ακρίβεια, διαφάνεια και συνεχή παρακολούθηση.
Όταν αναφέρεται ένα ποσοστό κάλυψης της τάξης του 90%, οφείλει να συνοδεύεται από σαφή δεδομένα: πόσα παιδιά καλύφθηκαν από την πρώτη ημέρα, πόσα περίμεναν, για πόσο χρόνο και υπό ποιες συνθήκες.
Γιατί πίσω από κάθε ποσοστό υπάρχει μια πραγματικότητα που δεν είναι στατιστική, είναι ανθρώπινη.
Είναι οι οικογένειες που αγωνίζονται καθημερινά για τα αυτονόητα.
Είναι οι μαθητές που δικαιούνται ίσες ευκαιρίες.
Η πολιτεία οφείλει να κάνει το αυτονόητο:
Να γνωρίζει, να καταγράφει και να παρεμβαίνει έγκαιρα.
Όχι εκ των υστέρων.
Η δημιουργία ενός ολοκληρωμένου συστήματος παρακολούθησης δεν είναι μια τεχνική λεπτομέρεια. Είναι προϋπόθεση σοβαρής πολιτικής.
Γιατί τελικά, όταν δεν υπάρχει καταγραφή, δεν υπάρχει πραγματική πολιτική, υπάρχει απλή διαχείριση προβλημάτων.
Και αυτό είναι κάτι που δεν μπορούμε να αποδεχτούμε, ιδιαίτερα όταν αφορά τα παιδιά.
Το θέμα θα επανέλθει με νέα κοινοβουλευτική παρέμβαση.
Δημήτρης Παλούμπης
Πτυχιούχος Πολιτικών Επιστημών | Διεθνών Σχέσεων & Πολιτικής Οικονομίας
Πρώην Πρόεδρος, Σύλλογος Εμπόρων Ιστορικού Κέντρου Πάτρας
Πολιτευτής Ν. Αχαΐας – Ελληνική Λύση
Πηγή: dimitrispaloubis.gr
