Οι δημοσκοπήσεις του τελευταίου διαστήματος έχουν ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό. Καταγράφουν πρωτοφανώς πανομοιότυπες τάσεις και δυναμικές. Κοινή συνισταμένη σχεδόν σε όλες τις εταιρίες ερευνών είναι η κυβερνητική φθορά, με τη κυβέρνηση Νέα Δημοκρατία να κινείται πολύ μακριά από το 30%, σε ορισμένες περιπτώσεις, χαμηλότερα ακόμα και από το 25%.
Σε ελεύθερη μετάφραση: Μακριά από την αυτοδυναμία.
Σε αυτό συνηγορούν και άλλα δεδομένα. Κυριότερο εξ αυτών, ο συνωστισμός στα δεξιά της Ν.Δ. Το κόμμα Σαμαρά που καταγράφει μια μικρή μεν αλλά υπαρκτή δυναμική. Είναι προφανές ότι ο πρώην πρωθυπουργός αν κάνει πράξη την κάθοδο του θα κόψει από τη ΝΔ.
Αποδέκτες διαρροών από την νεοδημοκρατική κάλπη είναι επίσης τα ακόμα πιο ακραία εθνικιστικά και νεοφασιστικά κόμματα, όπως της Λατινοπούλου και φυσικά η Ελληνική Λύση του Κ. Βελόπουλου. Σημαντικό κομμάτι ψηφοφόρων της ΝΔ καρπώνεται όμως και η Μαρία Καρυστιανού η οποία αν και δεν εμφανίζει την αρχική δυναμική της, αν και λαμβάνει δυνητική ψήφο, σχεδόν διακομματικά, η μεγαλύτερη δεξαμενή είναι η δεξιά και η αποχή.
Την ίδια στιγμή, η ακρίβεια, τα σκάνδαλα, η αίσθηση της ατιμωρησίας και της εκτεταμένης διαφθοράς, η ανασφάλεια για την καθημερινότητα των πολιτών, αποτελούν «αγκάθια» για την κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη. Ένα εκρηκτικό κοκτέηλ κοινωνικής δυσαρέσκειας το οποίο όμως αδυνατεί να λάβει πολιτική έκφραση.
Είναι ξεκάθαρο ότι αν η Ν.Δ. είχε αντίπαλο πιθανότατα σήμερα να μην βρισκόταν στην κυβέρνηση.
Υπάρχει αντίπαλος;
Η σταθερή αλλά αυξανόμενη δυναμική που καταγράφει ο Αλέξης Τσίπρας, παρά το γεγονός ότι ακόμα μετριέται ως πιθανότητα σε συνδυασμό με τις αυθόρμητες θετικές απαντήσεις υπερ του, δείχνει ότι αποτελεί μια σοβαρή υποψηφιότητα για να καλύψει το μεγάλο μέρος του κενού στα αριστερά της κυβέρνησης. Την ίδια στιγμή, ο ΣΥΡΙΖΑ συρρικνώνεται καθώς εμφανίζει την εικόνα ενός κόμματος σε αναμονή των ανακοινώσεων του πρώην αρχηγού του.
Το ΠΑΣΟΚ από την άλλη, ενώ διατηρεί μια σταθερότητα, συνεχίζει να κινείται με αργά βήματα προς τον στόχο που έχει θέσει ο Νίκος Ανδρουλάκης. Άλλωστε μέχρι και σήμερα και παρά την φθορά, η Ν.Δ. διατηρεί διπλάσια ποσοστά από το δεύτερο κόμμα. Αξίζει να σημειωθεί ότι η προοπτική μιας προοδευτικής διακυβέρνησης- άρα συνεργασίας- κερδίζει ολοένα περισσότερο έδαφος.
Εκεί βρίσκεται το κλειδί. Για αυτό τον λόγο ο Κ. Μητσοτάκης αναμένεται να υιοθετήσει μια λογική πρώτης κάλπης. Δυο οι λόγοι: Η συσπείρωση και η πίεση προς το ΠΑΣΟΚ το οποίο θα εγκαλέσει ότι ρισκάρει την ακυβερνησία και το χάος, επαναφέροντας παράλληλα τον «μπαμπούλα» του 2015 και του Τσίπρα.
Όσον αφορά τα κόμματα της ριζοσπαστικής αριστεράς, Νέα Αριστερά και ΜΕΡΑ25 θα διεκδικήσουν την είσοδο στην βουλή. Τα σενάρια συγκλίσεων θα φουντώσουν το επόμενο διάστημα ενώ στα αξιοσημείωτα είναι η αυξημένη δημοφιλία του επικεφαλής της Νέας Αριστεράς, Γαβριήλ Σακελλαρίδη καθώς το κόμμα επιχειρεί να στείλει μήνυμα ανανέωσης και να ξεκαθαρίσει την τοποθέτηση του.
Στο μεταξύ, μετά την συνεδρίαση της ΚΟ, οι γαλάζιοι βουλευτές βάζουν μπρος τους μηχανισμούς κυκλώνοντας τις Κυριακές μετά την ΔΕΘ.
