Πολύ πιθανόν να μην ακούσατε την χθεσινή παρέμβαση του Χρήστου Ράμμου σε εκδήλωση της LEFT στις Βρυξέλες αλλά αξίζει τον κόπο να σταθούμε στα λόγια του που ηχούν σαν συναγερμός σε μια κοινωνία κουρασμένη από σκάνδαλα, συγκάλυψη, αυταρχισμό και θεσμική παρακμή. Ο πρώην επικεφαλής της ΑΔΑΕ περιέγραψε μια χώρα όπου η κυβερνητική εξουσία αντιμετωπίζει τους θεσμούς σαν εμπόδιο και κάθε κριτική σαν απειλή.
Το σκάνδαλο των υποκλοπών, το έγκλημα των Τεμπών, οι αποκαλύψεις γύρω από ευρωπαϊκά κονδύλια στον ΟΠΕΚΕΠΕ, η αστυνομική βία, οι επαναπροωθήσεις προσφύγων, όλα συνθέτουν μια εικόνα βαθιάς κρίσης. Μια εικόνα που τραυματίζει την κοινωνική εμπιστοσύνη και τροφοδοτεί την παραίτηση. Εκεί ακριβώς κρύβεται και ο μεγάλος κίνδυνος. Στην αίσθηση αδυναμίας. Στην πεποίθηση πως καμία πολιτική αλλαγή δεν μπορεί να αγγίξει τον σκληρό πυρήνα της εξουσίας.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επένδυσε συστηματικά στην επικοινωνιακή κυριαρχία, στην ασφυκτική επιτήρηση της δημόσιας συζήτησης και στην κατασκευή ενός μηχανισμού πολιτικής προστασίας γύρω από κάθε σκάνδαλο. Κάθε ανεξάρτητη φωνή βρέθηκε απέναντι σε οργανωμένες επιθέσεις σπίλωσης. Κάθε αποκάλυψη αντιμετωπίστηκε σαν εχθρική πράξη απέναντι στο κράτος.
Ο Χρήστος Ράμμος υπενθύμισε κάτι βαθιά ουσιαστικό, λέγοντάς μας πως χωρίς εμπιστοσύνη στους θεσμούς, η δημοκρατία αδειάζει από περιεχόμενο, οι πολίτες απομακρύνονται από την πολιτική διαδικασία και η κοινωνία συνηθίζει την αυθαιρεσία σαν κανονικότητα.
Η σημερινή Ελλάδα βιώνει ακριβώς αυτή τη μετάβαση. Μια μετάβαση προς μια εύθραυστη δημοκρατία, με ισχυρή εκτελεστική εξουσία, αδύναμους θεσμικούς φραγμούς και πολίτες εξαντλημένους από τη διαρκή σκανδαλολογία και την ατιμωρησία. Η ανάγκη πολιτικής αλλαγής αποκτά πλέον χαρακτήρα ιστορικής ευθύνης.
