Με αφορμή τις αντιδράσεις των τελευταίων ημερών σχετικά με την είδηση της αποφυλάκισης του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου, ο Χρήστος Ράμμος τοποθετείται μέσω ανάρτησης του στο Facebook υπέρ μιας ποινικής δικαιοσύνης που κινείται με άξονα τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Με βάση αυτό, τονίζει πως «η ισόβια κάθειρξη χωρίς την χορήγηση από τη νομοθεσία της δυνατότητας κάποια στιγμή μετά την έκτιση ενός μεγάλου μέρους της κάθειρξης να μπορεί υπό προϋποθέσεις ο κατάδικος να εκτίσει το υπόλοιπο της ποινής εκτός φυλακής, συνιστά παραβίαση του άρθρου 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου».
Όπως σημειώνει, σε μια δημοκρατική κοινωνία η ποινική καταστολή δεν μπορεί να αποσκοπεί στην εξόντωση, αλλά στον σωφρονισμό και τελικά στην επανένταξή.
Παράλληλα, ασκεί κριτική στον «ποινικό λαϊκισμό» που, όπως αναφέρει, οδηγεί σε αιτήματα για παραδειγματική και ατέρμονη τιμωρία, υπογραμμίζοντας πως μια τέτοια στάση αντιβαίνει στις αρχές του κράτους δικαίου και στις εγγυήσεις της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Ο Χρήστος Ράμμος, κλείνει την ανάρτησή του επισημαίνοντας πως «το να κραυγάζουν όμως οι υπόλοιποι να σαπίσει ένας εγκληματίας στην φυλακή είναι δείγμα μιας κοινωνίας στην οποία επικρατεί η σκληρότητα και ίσως σε κάποιες περιπτώσεις ο σαδισμός και η απανθρωπιά. Και είναι ακριβώς αυτή η σκληρότητα και η απανθρωπιά που μετατρέπει μια κοινωνία σε ζούγκλα και όχι οι εγγυήσεις επιείκειας του Κράτους Δικαίου».
Ολόκληρη η ανάρτηση του Χρήστου Ράμμου
«Σε σχέση με τις αντιδράσεις για την αποφυλάκιση του Αλ. Γιωτόπουλου, λίγα λόγια.
Σε μια δημοκρατική κοινωνία η ποινική καταστολή δεν έχει θεσπιστεί για να εξοντώνει και να συντρίβει τον οποιοδήποτε. Ακόμη και τον χειρότερο εγκληματία οφείλει το κράτος να τον σωφρονίζει. Και σωφρονίζω σημαίνει [αν και το ξεχνάμε] τιμωρώ κάποιον για να μπορέσει να καταλάβει τι κακό έκανε και να μπορέσει να μετανιώσει με τελικό σκοπό πάντα την επανένταξη του στην κοινωνία. Για να μπορέσει και αυτός να απολαύσει το ύψιστο δώρο, που μας δίνεται μια μόνο φορά σε όλους, την ζωή. Μια ανθρώπινη ζωή.
Ένα δημοκρατικό κράτος οφείλει να μην είναι εκδικητικό και χαιρέκακο. Ένα δημοκρατικό κράτος δεν μπορεί να είναι ούτε δήμιος, ούτε να εγκληματεί επί του εγκληματίου. Μια βασική αρχή που πρέπει να διέπει το Δίκαιο μιας πολιτείας που θέλει να λέγεται ανθρώπινη και δημοκρατική [το ένα δεν γίνεται χωρίς το άλλο] είναι η επιείκεια. Χωρίς αυτή το Δίκαιο μετατρέπεται σε ένα απάνθρωπο μηχανισμό επιβολής της εξουσίας.
Γι’ αυτό και καταργήθηκε η θανατική ποινή. Γι’ αυτό, επίσης, έχει κριθεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ότι, η ισόβια κάθειρξη χωρίς την χορήγηση από τη νομοθεσία της δυνατότητας κάποια στιγμή μετά την έκτιση ενός μεγάλου μέρους της κάθειρξης να μπορεί υπό προϋποθέσεις ο κατάδικος να εκτίσει το υπόλοιπο της ποινής εκτός φυλακής, συνιστά παραβίαση του άρθρου 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου [απαγόρευση των βασανιστηρίων και της απάνθρωπης και εξευτελιστικής μεταχείρισης]. Δυστυχώς είναι της μόδας να απαξιώνεται και να λοιδορείται το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου [και γενικότερα και οι εγγυήσεις του κράτους δικαίου]
Όσοι απερίσκεπτοι και προπετείς κρίνουν, με βάση τον διάχυτο στις μέρες μας ποινικό λαϊκισμό, ότι 25 χρόνια στην φυλακή δεν είναι αρκετά και ότι πρέπει ο Αλ. Γιωτόπουλος να “σαπίσει” στην φυλακή, είναι πρόδηλο ότι δεν έχουν περάσει ούτε 24 ώρες σε κρατητήριο. Καταλαβαίνω ότι το θύμα ενός εγκλήματος θέλει να τιμωρηθεί ο εγκληματίας. Αυτό είναι ανθρώπινο, αν και με την πάροδο του χρόνου το θύμα θα συνειδητοποιεί σιγά σιγά ότι το να συνεχίσει να βασανίζεται ο βασανιστής του πέρα από ένα όριο δεν είναι κάτι που θα το βοηθήσει σε τίποτε. Το να κραυγάζουν όμως οι υπόλοιποι να σαπίσει ένας εγκληματίας στην φυλακή είναι δείγμα μιας κοινωνίας στην οποία επικρατεί η σκληρότητα και ίσως σε κάποιες περιπτώσεις ο σαδισμός και η απανθρωπιά. Και είναι ακριβώς αυτή η σκληρότητα και η απανθρωπιά που μετατρέπει μια κοινωνία σε ζούγκλα και όχι οι εγγυήσεις επιείκειας του Κράτους Δικαίου».
