Του Μανώλη Κοττάκη
Toν Ιούλιο συμπληρώνονται ακριβώς δύο χρόνια από τα συγκλονιστικά γεγονότα της Κάσου, τα οποία ουδέποτε έγιναν θέμα της κεντρικής πολιτικής συζήτησης στην πατρίδα μας ούτε οι πολίτες ενημερώθηκαν διεξοδικά για τις επιπτώσεις τους στα εθνικά μας δίκαια. Το αντίθετο.
Η εθνική σιωπή αποθράσυνε τους γείτονες, οι οποίοι μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα έπραξαν με τη φρεγάτα τους «Γκοκτσού» το ίδιο ακριβώς, κατ’ άλλους στην ίδια περιοχή ανοικτά της Κάσου, κατ’ άλλους νοτίως της Κρήτης.
Η ουσία όμως δεν αλλάζει, παραμένει η ίδια: Τουρκικό πλοίο εισήλθε σε περιοχή δυνητικής ελληνικής δικαιοδοσίας και εξεδίωξε αλλοδαπό σκάφος που εκτελούσε έργο για λογαριασμό της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Το 2024 ήταν μισθωμένο από γαλλική εταιρία, το 2026 από αμερικανική. Έφυγε και στο πρώτο επεισόδιο στη σκιά της τουρκικής απειλής, έφυγε και στο δεύτερο. Τι Παρίσι, τι Ουάσινγκτον.
Και τούτο συνέβη την «επομένη», μέρες μετά την κύρωση της σύμβασης που υπεγράφη μεταξύ της Ελλάδος και της εταιρίας υδρογονανθράκων Chevron, η οποία στην παράγραφο 30 της προσθήκης που έγινε την υστάτη στιγμή κάνει λόγο για «απώλεια οριοθετημένης περιοχής της Ελληνικής Δημοκρατίας».
Κοιτάξτε! Καταλαβαίνω απολύτως ότι οι Έλληνες είμαστε κουρασμένοι από τα διαρκή και αλλεπάλληλα σοκ των πολέμων Ουκρανίας – Ιράν, της ακρίβειας, των σκανδάλων. Και ότι αυτά τα «περίεργα» με το Διεθνές Δίκαιο και τις οριοθετήσεις, τις υφαλοκρηπίδες και τις ΑΟΖ στη μεγάλη μας πλειονότητα δεν τα πολυπαρακολουθούμε και δεν τα πολυκαταλαβαίνουμε. Αναφέρομαι στο σύνολο του πληθυσμού.
Οι Έλληνες ξυπνάμε μόνο όταν χάνουμε έδαφος, στεριά συγκεκριμένα. Τη θάλασσα με τόση επιφάνεια που έχουμε δεν την πολυλογαριάζουμε για έδαφος. Από ένα σημείο και έπειτα όμως οι δικαιολογίες περί άγνοιας «σώνονται». Ειδικώς όταν αυτοί που έχουμε τάξει να περιφρουρούν τα συμφέροντά μας είναι ολίγιστοι.
Το να αποδεχτούμε τη μοίρα μας να γίνουμε υπνοβάτες διαρκείας και να εφησυχάζουμε επειδή αγοράσαμε φρεγάτες, Rafale και F35 τα οποία όμως δεν αξιοποιούμε όσο πρέπει δεν είναι λύση.
Σε κάθε περίπτωση, για τα εθνικά ισχύει το «δεν υπάρχουν ένοχες ηγεσίες και αθώοι λαοί». Όλοι στην ίδια βάρκα είμαστε.
Το πρόβλημα για το έθνος στο Αιγαίο είναι τριπλό: Είναι πρόβλημα εθνικής ασφαλείας, είναι πρόβλημα ζωτικού χώρου ανάπτυξης εθνικών συμφερόντων και είναι, τέλος, κυρίαρχο ζήτημα θωράκισης της εδαφικής μας ακεραιότητας.
Ξεκινώ από το τελευταίο: Εδώ και 30 χρόνια δεν έχει πατήσει, καν πλησιάσει, ελληνικό πόδι πάνω στα Ίμια μετά τη φυγή μας το 1996. Σε αυτό προστίθεται τώρα μια νέα κατάσταση: Εδώ και δύο χρόνια μετά την εκδίωξή μας από τουρκική φρεγάτα δεν έχει πλεύσει προς την οριοθετημένη υπέρ ημών θαλάσσια περιοχή της Κάσου και δεν έχει κάνει τις υπεσχημένες έρευνες για το περίφημο καλώδιο κανένα ελληνικό πλοίο. Το μόνο που λέμε είναι ότι θα γίνει το καλώδιο για να μην επισημοποιήσουμε την ήττα. Όσο επεκτείναμε τα χωρικά μας ύδατα στα 12 μίλια παρά τις υποσχέσεις δεκαετιών, άλλο τόσο θα ποντίσουμε και το καλώδιο.
Πρέπει όμως να αναγνωρίσουμε κατάματα την πραγματικότητα: Διά της αποχής μας από τη θαλάσσια περιοχή της Κάσου νομιμοποιούμε στην πράξη, ασχέτως τι λέμε στα ωραία papers και στις ρηματικές διακοινώσεις που καταθέτει στον ΟΗΕ η εξαιρετική μόνιμη αντιπρόσωπός μας εκεί, την περίφημη «Γαλάζια Πατρίδα».
Αυτό που συνέβη (νοτίως της Κρήτης που λέει η κυβέρνηση; Νοτίως της Κρήτης, έστω!) είναι ακόμη μία ψηφίδα στην εθνική συρρίκνωση και την εθνική οπισθοχώρηση.
Μικραίνει η Ελλάς αθόρυβα πόντο πόντο κι εμείς απολαμβάνουμε στην ακτή από τη σεζλόνγκ τη χαρίεσσα ανοιξιάτικη ατμόσφαιρα. Αυτό θεωρείται μείζον ζήτημα εδαφικής ακεραιότητας.
Δεν είναι όμως μόνον αυτό. Είναι και άλλα δύο πράγματα.
Η Ελλάς είναι αιώνες τώρα ναυτική δύναμη. Ο χωροφύλαξ του Αιγαίου για λογαριασμό της Δύσης. Εάν η γείτων καταφέρει και ορθώσει τείχος θαλασσίων συνόρων νοτίως της Κρήτης και μεταξύ Δωδεκανήσων και Κρήτης, το Πολεμικό μας Ναυτικό χάνει τον πνεύμονά του. Την ανάσα του. Τα πανιά του και την πλεύση του.
Η άμυνα της χώρας στη θάλασσα κτίζεται από τον Νότο προς τον Βορρά. Η νότια Κρήτη με τα Δωδεκάνησα είναι η «αυλή» της ελληνικής άμυνας. Εκεί κρατάμε τον εχθρό έξω από τη μεγάλη περιοχή. Γιατί το Αιγαίο είναι αλήθεια η μεγάλη περιοχή μας. Και ημών αλλά και των συμμάχων διότι α) είναι η θαλάσσια γέφυρα μεταξύ Βαλκανίων και Μέσης Ανατολής και β) είναι το σταυροδρόμι Σουέζ – Γιβραλτάρ και Δαρδανελίων, των νέων παγκόσμιων ενεργειακών και εμπορικών δρόμων.
Υπάρχουν, τέλος, λόγοι εθνικής ασφαλείας για να μη γίνουμε οι υπνοβάτες του Αιγαίου.
Εάν επιτύχει η Τουρκία διά της διολισθήσεως να αποκτήσει δικό της θαλάσσιο δρόμο δυτικά των νησιών του βορείου Αιγαίου και της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, διχοτομείται η θάλασσά μας. Περιέρχεται σε συνδιοίκηση και σε συγκυριαρχία. Παλαιό οθωμανικό όνειρο.
Αν λοιπόν τη μία δεν μπορούμε να ποντίσουμε νέο καλώδιο χωρίς άδεια (2024), να ξηλώσουμε παλαιό καλώδιο, πάλι χωρίς άδεια, να μη μπορούν να ψαρεύουν οι αλιείς μας, να γίνεται χαμός επειδή οχυρώνουμε τα νησιά μας ασκώντας το δικαίωμα στη νόμιμη άμυνα, τότε το μέλλον διαγράφεται ζοφερό.
Το σύνθημα «Έλληνες, ξυπνάτε» που χρησιμοποιεί ο φίλος μου εκδότης Κωστής Χατζηκωστής είναι λίγο για την περίσταση.
Θα χρειαστεί να ηχήσουν και οι σειρήνες. Παρατεταμένα.
