Του Γεωργίου Ι. Μάτσου*
Νοέμβριος 2023. Πολιτικός υποστηρικτής του πρωθυπουργού κατακεραύνωνε τους ελεύθερους επαγγελματίες, ενόψει της ψήφισης του ελάχιστου τεκμαιρόμενου εισοδήματος, ως “κρατικοδίαιτους”.
Επισημάνθηκε τότε στον εν λόγω υπερασπιστή της κυβέρνησης ως πιθανό κίνητρο του, ότι η εταιρία του είχε επιχορηγηθεί από το Ταμείο Ανάκαμψης με σημαντικό ποσό, για να το επενδύσει σε καινοτόμες start-ups.
Ευρισκόμενος εκείνες τις ημέρες στη Γερμανία ανέφερα σε φίλο μου, διακεκριμένο καθηγητή Νομικής, μεταξύ άλλων και τον παραπάνω κυβερνητικό ευεργετηθέντα με επιχορήγηση από το ΤΑΑ.
“Θα συμμετέχει το κράτος ή η Ε.Ε. στις start-ups;”, ρώτησε. “Νομίζω ότι επιχορηγήθηκε η εταιρία για επενδυτής και μέτοχος”, του απάντησα. “Τότε είναι υπόθεση για την OLAF (το ευρωπαϊκό ΣΔΟΕ)”, κατέληξε χωρίς δεύτερη σκέψη.
Ο φίλος μου είχε δίκιο: Το κράτος (προς το οποίο έδινε η Ε.Ε. χρήματα) δεν έπαιρνε τίποτε από την επένδυση του λήπτη της επιχορήγησης στις start-ups. Ούτε όμως έδινε τα χρήματα απευθείας προς τον παραγωγό καινοτομίας, προς τον οποίο θα είχε νομικό, οικονομικό και πολιτικό νόημα η επιχορήγηση.
Αντιθέτως επιχορηγούσε έναν εντελώς αχρείαστο ενδιάμεσο τρίτο, που θα επωφελούνταν αυτός οικονομικά από τη συμμετοχή του σε start-ups της επιλογής του.
Από το δικό μου δικαιικό μου κριτήριο, δεν είχε περάσει ούτε καν ως υποψία μέχρι τότε, περί τίνος ακριβώς επρόκειτο. Αλλά ούτε και από το μυαλό κανενός άλλου στην Ελλάδα που γνώριζε το θέμα (το οποίο δεν ήταν κρυφό, αντιθέτως).
Η στάση μου εκείνη έδειχνε ότι η νοοτροπία που επικρατεί στον δημόσιο βίο έχει αποδεχθεί την ευνοιοκρατία σε βαθμό έως και διαφθοράς του κριτηρίου μας για το σωστό και το λάθος.
Αυτό αποδείχθηκε στην περίπτωση του παραιτηθέντος κ. Μακαρίου Λαζαρίδη: Η βαθύτερη αιτία εκφοράς από τον κ. Λαζαρίδη της προκλητικής φράσης “προσλήφθηκα γιατί ήμουν ωραίος”, είναι ακριβώς η συλλογική διαφθορά του δικαιικού μας κριτηρίου.
Ο κ. Λαζαρίδης παραιτήθηκε εντέλει, έχοντας κάνει σε λίγες ημέρες περισσότερη ζημιά στον εαυτό του και στο κόμμα του, από ό,τι θα έκανε ο χειρότερος εχθρός τους.
Αλλά η έστω και καθυστερημένη παραίτησή του αποδεικνύει ότι η κατά βάθος ορθή δικαιική συνείδηση της κοινωνίας επικρατεί, έστω κι αν χρειάζεται να δοθεί μάχη. Ευτυχώς, δεν έχουν χαθεί τα πάντα.
Τέτοια μάχη όμως δεν χρειάζεται να δοθεί στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία: Η ιεραρχία λειτουργεί εκεί με επικεφαλής δικαιικούς νόες, το κριτήριο των οποίων για το σωστό και το λάθος δεν έχει υποστεί τη διαφθορά του δικού μας.
Το 2012 ο Ομοσπονδιακός Πρόεδρος της Γερμανίας Christian Wulff παραιτήθηκε, επειδή τηλεφώνησε σε συντάκτη εφημερίδας, απειλώντας τον με αγωγές για δημοσιογραφικές αποκαλύψεις σχετικές με υπόθεση φερόμενης διαφθοράς του ιδίου. Το τηλεφώνημα επιβεβαιώθηκε από τρεις συνολικά μάρτυρες. Τελικά ο Wulff παραιτήθηκε από Ομοσπονδιακός Πρόεδρος.
Δύο χρόνια αργότερα, ο Wulff αθωώθηκε από τις κατηγορίες διαφθοράς. Δεν είχε όμως σημασία αυτό.
Ο διεφθαρμένος δικαιικά νεοελληνικός μας εγκέφαλος ίσως δεν αντιλαμβάνεται γιατί ήταν αδιάφορη η αθωότητά του. Ασχέτως αυτής, η κοινή γνώμη είχε πάντως δικαίωμα να ενημερωθεί για την υπόθεση. Οι απειλές για αγωγές έπλητταν αυτό το δικαίωμα.
Για λόγο όμοιο με του κ. Wulff έχει νόημα το αίτημα άρσης της ασυλίας ακόμη και του κ. Βαρτζόπουλου. Αναφερόμαστε συγκεκριμένα στον κ. Βαρτζόπουλο, που είναι ο βουλευτής με το φαινομενικά ελαφρύτερο κατηγορητήριο (μήνυμα με περιεχόμενο “δες το αν μπορείς“).
“Τι έκανε ο άνθρωπος”, διερωτώνται στην κυβέρνηση, βρίσκοντας απήχηση και εκτός του στενού κομματικού πυρήνα.
Μα αγαπητοί αναγνώστες, το πράγμα είναι απλό: Εάν μπορούσε η δουλειά του πολίτη τον οποίο ‘εξυπηρετούσε’ ο κ. Βαρτζόπουλος να γίνει νόμιμα, δεν υπήρχε λόγος για μήνυμα του κ. Βαρτζόπουλου.
Το ότι όμως επικοινωνεί, σημαίνει για το μη διεφθαρμένο δικαιικό κριτήριο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας ότι επιχειρούσε να επιτύχει κάτι κατά τεκμήριο παράνομο. Αν ήταν νόμιμο, δεν είχε λόγο να επικοινωνήσει.
Ίσως το μήνυμα του κ. Βαρτζόπουλου δεν υπέκρυπτε τίποτε παράνομο. Ομοίως, ούτε το τηλεφώνημα του κ. Wulff προς τον δημοσιογράφο δεν ήταν παράνομο. Ενείχε όμως κατάχρηση της προεδρικής εξουσίας. Γι’ αυτό και παραιτήθηκε.
Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν εξετάζει λοιπόν αν όντως τελέστηκε το αδίκημα. Τηλεφώνημα ή μήνυμα προσώπου με πολιτική εξουσία για υπόθεση υπηρεσιακώς ξένη προς τον ίδιο και το αξίωμά του, ενέχει καθαυτή τεκμήριο παράνομης δράσης. Αν όχι επαρκές για καταδίκη, πάντως επαρκές για ποινική δίωξη και έρευνα, με βάση δικαιικώς ορθά κριτήρια.
Πολιτικά εμένα πάντως δεν με εξοργίζει ο κ. Βαρτζόπουλος. Με εξοργίζουν αντιθέτως ο πρωθυπουργός και ο κ. Άδωνις Γεωργιάδης.
Ο τελευταίος έφθασε μάλιστα στο σημείο να επικαλεστεί την αρχαία Ελλάδα “του 5ου π.Χ. αιώνα” που “διαβάζει στον Θουκυδίδη”, για να δικαιολογήσει συλλήβδην τα νεοελληνικά μας αίσχη, που δεν ξεκίνησαν λέει το 2019.
Ναι, δεν ξεκίνησαν το 2019 τα νεοελληνικά ρουσφέτια. Για πρώτη φορά όμως η κυβέρνηση που εξελέγη το 2019 επιδιώκει θρασύτατα να νομιμοποιήσει πολιτικά αυτές τις συμπεριφορές ως κάτι δήθεν φυσιολογικό.
Ψάξτε κ. Γεωργιάδη έστω ένα χωρίο του Θουκυδίδη, όπου αυτός να αναφέρεται σε τέτοιες “εξυπηρετήσεις”. Είτε του Περικλή, είτε των αναξίων διαδόχων του. Δεν θα βρείτε.
Αντιθέτως, αν διαβάζατε Πλούταρχο (31,5), θα βλέπατε με πόσο μειωμένη προσωπική εξουσιαστική ισχύ περιβαλλόταν ο Περικλής στην Αθήνα της εποχής εκείνης: Δεν μπόρεσε ούτε να προστατεύσει από τις διαθέσεις του όχλου τον προσωπικό του φίλο και μέγιστο γλύπτη Φειδία.
Ο Φειδίας καταδικάστηκε και πέθανε στη φυλακή, επειδή φέρεται να απεικόνισε στην ασπίδα της θεάς Αθηνάς του χρυσελεφάντινου αγάλματός της του Παρθενώνα μορφές, που τάχα έμοιαζαν στον ίδιο και στον Περικλή.
Πάλι καλά που ο Περικλής, γνωρίζοντας τον όχλο, είχε συμβουλέψει τον Φειδία να κατασκευάσει το άγαλμα με αποσπώμενα τμήματα, ώστε να μπορεί ανά πάσα στιγμή να ζυγιστεί η ποσότητα του χρυσού (“τὸ γὰρ χρυσίον οὕτως εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς τῷ ἀγάλματι προσειργάσατο καὶ περιέθηκεν ὁ Φειδίας γνώμῃ τοῦ Περικλέους, ὥστε πᾶν δυνατὸν εἶναι περιελοῦσιν ἀποδεῖξαι τὸν σταθμόν“).
Συμπεριφέρθηκε με τέτοια διαφάνεια η κυβέρνησή σας κ. Γεωργιάδη στον ΟΠΕΚΕΠΕ όπως ο Περικλής στην Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ. ή όχι;
Επειδή δεν συμπεριφερθήκατε έτσι, καλύτερα να μην ξαναπροσβάλετε τους αρχαίους.
Και να παύσετε να διαφθείρετε έτι περαιτέρω τη δικαιική και πολιτική συνείδηση της παρακμιακής σημερινής εκδοχής του Ελληνισμού.
*Δ.Ν., Δικηγόρος
