Μια ειδικευόμενη παιδίατρος, μετά από πέντε συνεχόμενα 24ωρα εφημερίας, φτάνει στο σημείο να κλαίει μπροστά στην κάμερα γιατί δεν έχει κοιμηθεί, δεν έχει φάει, δεν έχει προλάβει να πάει τουαλέτα. Και αυτό δεν είναι μια ακόμα “είδηση”. Είναι η κανονικότητα του ΕΣΥ.
Και την ίδια στιγμή, ο υπουργός Υγείας οταν δεν περιφέρεται από κανάλι σε κανάλι για να σχολιάσει την Κοβέσι λέει γελώντας «διασκεδάζω με τους κομμουνιστές – Άμα πάω σε νοσοκομείο και δεν τους βρω, στεναχωριέμαι». Για το μόνο που δεν στεναχωριέται πάντως είναι η πραγματικότητα που θέλει τους γιατρούς να λυγίζουν στα νοσοκομεία και τους υπουργούς στα στούντιο να παριστάνουν τους σχολιαστές.
Αυτή όμως η επιλογή τους. Να αφήνουν τα νοσοκομεία υποστελεχωμένα.Να βαφτίζουν την εξάντληση “αυταπάρνηση” και να μετατρέπεις τους νέους γιατρούς σε αναλώσιμους. Και το πιο κυνικό απ’ όλα; Να παρουσιάζεται αυτή η κατάσταση περίπου ως “φυσιολογική”, σαν να είναι μέρος της δουλειάς ενός ειδικευόμενου το να φτάνει στα όρια της κατάρρευσης. Μόνο που αυτό είναι κακοποίηση και όλοι πρέπει να ξέρουν πως όταν ένας γιατρός δουλεύει πέντε μέρες χωρίς ανάσα, δεν είναι ήρωας, αλλά επικίνδυνα εξαντλημένος. Για τον ίδιο και για τους ασθενείς του.
