Κάποτε για όλα έφταιγε ο κακός μας καιρός. Μετά έφταιγε η ώρα η κακιά. Μετά έφταιγαν οι προηγούμενοι. Τώρα, σε μια πιο εκλεπτυσμένη εκδοχή της ίδιας εθνικής συνήθειας, βρήκαμε νέο ένοχο. Την Λάουρα Κοβέσι.
Είναι βολικό. Όταν μια ευρωπαϊκή αρχή ανοίγει φακέλους, η συζήτηση μετατοπίζεται από το περιεχόμενό τους σε εκείνον που τους ανοίγει. Όταν προκύπτουν ερωτήματα, η απάντηση αντικαθίσταται από αμφισβήτηση του ίδιου του ερωτήματος. Και κάπως έτσι, η ουσία χάνεται πίσω από έναν θόρυβο εθνικής ευθιξίας, επιλεκτικής αγανάκτησης και καλά σκηνοθετημένης παρεξήγησης με πρωταγωνιστές την Βούλτεψη και τον Γεωργιάδη.
Το μοτίβο είναι γνώριμο: «Δεν ξέρει», «δεν καταλαβαίνει», «παρεμβαίνει», «είναι απόγονος του Τσαουσέσκου». Λες και η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είναι ένας τουρίστας που χάθηκε στα ελληνικά δεδομένα και όχι ένας θεσμός που λειτουργεί ακριβώς για να ελέγχει πού πάνε τα ευρωπαϊκά χρήματα.
Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα δεν είναι η Κοβέσι. Είναι για τη δυσανεξία της κυβέρνσης στη λογοδοσία, στην διαφάνεια και στην ανάληψη ευθυνών. Για την ανάγκη να μετατρέπεται κάθε έλεγχος σε επίθεση, κάθε ερώτηση σε προσβολή, κάθε θεσμός σε εχθρός αρκεί αυτο να εξυπηρετεί το κεντρικό αφήγημα του Μαξίμου. Είναι η γνωστή άμυνα της απαξίωσης όταν δεν υπάρχουν επιχειρήματα.
Και κάπου εκεί γεννιέται το αφήγημα: «Για όλα φταίει η Κοβέσι». Γιατί μεταφέρει τη συζήτηση από το «τι έγινε» στο «ποιος τολμά να ρωτάει» για τις… συνήθεις εξυπηρετήσεις των βουλευτών της ΝΔ προς τους ψηφοφόρους τους.
Το πρόβλημα, όμως, δεν λύνεται με συνθήματα. Ούτε με ειρωνείες. Ούτε με εύκολους αποδιοπομπαίους τράγους. Γιατί στο τέλος της ημέρας, όσο κι αν επιχειρείται μετατόπιση της συζήτησης, το σκάνδαλο με τα φαγωμένα εκατομμύρια του ΟΠΕΚΕΠΕ παραμένει εκεί. Και περιμένει απαντήσεις. Και περιμένει τιμωρίες.
