Του Strange Attractor
Σε μια μακρινή, εξωτική χώρα, τη γνωστή μας Γρεκία, ή «Κληρονομιστάν», όπως την αποκαλούν οι εσωτερικοί εχθροί της, η (τηλεοπτική κληρονομική) δημοκρατία λειτουργεί άψογα…
Τόσο άψογα, που περνάει από γενιά σε γενιά σαν οικογενειακό σερβίτσιο. Δεν το χρησιμοποιείς ποτέ πραγματικά, αλλά το δείχνεις στους καλεσμένους με περηφάνια.
Εκεί λοιπόν, οι πιο προβεβλημένοι πολιτικοί έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό, είναι όλοι παιδιά, εγγόνια, αδέλφια, και ανίψια άλλων πολιτικών…
Το ταλέντο, βλέπετε, είναι κληρονομικό, όπως τα μάτια, το ύψος και… οι εκλογικές περιφέρειες (και καρέκλες).
Από μικροί μεγαλώνουν με τα σωστά ερεθίσματα. Κορδέλες εγκαινίων αντί για παιδικά παιχνίδια, προεκλογικές συγκεντρώσεις αντί για σχολικές εκδρομές, και κομματικές ζυμώσεις αντί για διάβασμα…
Η χώρα αυτή έχει και υποχρεωτική στρατιωτική θητεία. Για όλους. Σχεδόν…
Υπάρχει βέβαια μια μικρή, διακριτική υποσημείωση: «Εξαιρούνται όσοι έχουν βαρύ επώνυμο που χωράει σε τίτλο εφημερίδας».
Έτσι, οι απλοί πολίτες μαθαίνουν να στρώνουν κρεβάτια-φακέλους με ακρίβεια εκατοστού, εξασκούμενοι στο «γόπινγκ», ενώ οι μελλοντικοί ηγέτες τους μαθαίνουν να στρώνουν… πολιτικά χαλιά, υπηρετώντας τη θητεία τους (αν, αν λέμε πάνε στρατό) σε γραφεία υπουργών, σε γραφεία Τύπου, ή στη χειρότερη περίπτωση ως αποσπασμένοι σε πρεσβείες του εξωτερικού!
Μιλάμε για χώρα που είχε τα τελευταία χρόνια υπουργούς Άμυνας, που δεν είχαν περάσει ούτε έξω από στρατόπεδο, άλλος για λόγους «συνείδησης», άλλος λόγω… πάχους, κ.ο.κ.
Κάποιοι μάλιστα καταφέρνουν το ακατόρθωτο, να μην υπηρετήσουν ούτε όταν η χώρα βρίσκεται σε πόλεμο, ή σε παραλίγο πόλεμο. Πρόκειται για σπάνιο ταλέντο στρατηγικής αποφυγής, που θα έπρεπε να διδάσκεται στις παραγωγικές στρατιωτικές σχολές.
Στην εκπαίδευση, επίσης, υπάρχει μια εξίσου ενδιαφέρουσα παράδοση.
Οι πολλοί στριμώχνονται στα δημόσια και δωρεάν (ανυπόληπτα) πανεπιστήμια, με αμφιθέατρα που θυμίζουν κονσερβοκούτια, όταν δεν είναι σε κατάληψη, και με (μοναδικά) συγγράμματα, που έχουν δει καλύτερες μέρες.
Οι λίγοι και εκλεκτοί, όμως, σπουδάζουν (λέμε τώρα) σε ιδιωτικά κολέγια του εξωτερικού (και του εσωτερικού), όπου η γνώση ρέει άφθονη, και τα δίδακτρα θυμίζουν καταρράκτη…
Έτσι διασφαλίζεται ότι θα αποκτήσουν τη σωστή διεθνή οπτική, πώς να μιλούν για τη χώρα τους, και πώς να τη σώσουν, χωρίς να την έχουν ζήσει πραγματικά.
Στον τομέα της υγείας, η ισότητα είναι επίσης… θεωρητικά κατοχυρωμένη. Υπάρχουν δημόσια (δωρεάν) νοσοκομεία, γεμάτα αυταπάρνηση, ελλείψεις, και αναμονές, ή ουρές, που θυμίζουν την… εκκένωση της Δουνκέρκης.
Και μετά υπάρχουν και τα ιδιωτικά θεραπευτήρια-επιχειρήσεις, όπου οι πολιτικοί και οι «φίλοι» τους απολαμβάνουν υπηρεσίες πέντε αστέρων. Είναι σημαντικό, λένε, οι ηγέτες να είναι υγιείς, ειδικά όταν χρειάζεται να αντέχουν το βάρος των ευθυνών και αποφάσεων που αφορούν… τους άλλους.
Η πολιτική, στο Κληρονομιστάν, δεν είναι λειτούργημα. Είναι επάγγελμα. Με προοπτικές…
Μπαίνεις με ένα μονοσέλιδο «πόθεν έσχες», και βγαίνεις με ένα πολύτομο «πόθεν… έσχες όλα αυτά;».
Η επένδυση όμως αποδίδει, και μάλιστα με αποδόσεις που θα ζήλευαν και οι πιο επιτυχημένοι χρηματιστές της Γουόλ Στριτ.
Οι περιουσίες διογκώνονται με έναν σχεδόν μαγικό τρόπο, σαν να τις φυσάει ένας ευνοϊκός και ούριος άνεμος… δημοσίων έργων, και απ’ ευθείας αναθέσεων.
Και εδώ έρχεται το καλύτερο… να μην το ξεχάσω. Ένα θέμα ταμπού, που όμως κανείς στη Γρεκία δεν αγγίζει, ούτε οι «δαιμόνιοι» ρεπόρτερ που όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν.
Ο ιδρυτής, λοιπόν, του κυβερνώντος κόμματος, ο λεγόμενος «Εθνάρχης», αποτελεί φωτεινό παράδειγμα και φάρο για τους υπόλοιπους φερέλπιδες «Εθνάρχες».
Όπως λένε κάποιοι κακότροποι σαμποτέρ του Γένους, την εποχή που η χώρα του πολεμούσε στο πλευρό των νικητών ενός παγκόσμιου πολέμου, εκείνος (αν και σε μάχιμη ηλικία) κατάφερε να μείνει μακριά από τα χαρακώματα!
Ίσως γιατί είχε ήδη κατανοήσει κάτι βαθύτερο, ότι οι πραγματικές μάχες δίνονται αλλού… στα σαλόνια, στις πρεσβείες, στα κομματικά γραφεία, και κυρίως στα μελλοντικά συμβόλαια δημοσίων έργων με επιχειρηματίες (χα χα) για την ανάπτυξη και προκοπή του τόπου.
Μια διορατικότητα που, αν μη τι άλλο, δικαιώθηκε αργότερα, όταν επί των απογόνων του κρίσιμες υποδομές της χώρας πέρασαν στα χέρια εκείνων που κάποτε είχαν ηττηθεί.
Ιταλικός σιδηρόδρομος, γερμανικά αεροδρόμια, γερμανικές τηλεπικοινωνίες, και για ξεκάρφωμα κινέζικα λιμάνια… στους Ιάπωνες δεν δώσαμε τίποτα, ίσως γιατί δεν ενδιαφέρθηκαν.
Γιατί η ιστορία δεν γράφεται μόνο από τους νικητές… γράφεται και από τους καλούς διαπραγματευτές!
Σε αυτό το στρεβλό (σύμφωνα με ποταπούς) οικονομικό και πολιτικό οικοσύστημα, τα μέσα ενημέρωσης παίζουν επίσης καθοριστικό ρόλο.
Οι πιο προβεβλημένοι δημοσιογράφοι, που κι αυτοί ΔΕΝ πάνε κανονικά φαντάροι, δεν ταλαιπωρούνται με περιττές έννοιες όπως «έλεγχος της εξουσίας». Αντίθετα, επιλέγουν μια πιο δημιουργική προσέγγιση… τη λιβανιστική δημοσιογραφία.
Με λόγο γλαφυρό και συχνά συγκινητικό, εξηγούν στους πολίτες γιατί όλα πάνε καλά, ή αν δεν πάνε, γιατί φταίνε οι… άλλοι. Κυρίως οι προηγούμενοι. Ακόμη και όταν οι προηγούμενοι είναι οι ίδιοι… τα ίδια πρόσωπα δηλαδή, αλλά με νέες γραβάτες.
Έτσι κι αλλιώς ο «σοφός» λαός έχει κοντή μνήμη, και απλά χειροκροτεί και ψηφίζει σωτήρες…
Πρόκειται για μια μορφή τέχνης, σχεδόν λογοτεχνίας, όπου η πραγματικότητα λειτουργεί απλώς ως έμπνευση, όχι ως περιορισμός.
Φυσικά, δεν λείπουν και τα σκάνδαλα, που σκάνε πού και πού, αφού πάντα υπάρχουν δυσαρεστημένοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι να τα ανακαλύψουν, κυρίως όταν μένουν στην απ’ έξω την ώρα που οι υπόλοιποι κρατάνε ομπρέλα μιας και βρέχει μίζες…
Αλλά κι αυτά έχουν τη χρησιμότητά τους. Βολεύουν τους κυβερνώντες, και δίνουν μια αίσθηση δράματος, κρατώντας το ενδιαφέρον ζωντανό, και επιτρέποντας στους ίδιους πρωταγωνιστές να επανεμφανίζονται κάθε τόσο σε νέους ρόλους Μεσσία, ευαγγελιζόμενοι ανασυγκρότηση και διαφάνεια.
Είναι, κατά κάποιον τρόπο, η… σαπουνόπερα της δημοκρατίας, που λέγαμε.
Κι έτσι, το Κληρονομιστάν συνεχίζει την περήφανη πορεία του προς την ευημερία.
Με σταθερότητα, συνέχεια, και κυρίως… οικογενειακές αξίες.
Οι πολίτες παρακολουθούν, άλλοτε με θυμό, άλλοτε με γέλιο, και συχνά με μια παράξενη αίσθηση déjà vu.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, σε αυτή τη χώρα όλα αλλάζουν, π.χ. τα πρόσωπα και οι «σωτήρες», για να μείνουν στο τέλος ακριβώς τα ίδια, ή έστω τα ίδια επώνυμα…
ΥΓ- Ψάξτε τα «επίσημα» βιογραφικά προβεβλημένων πολιτικών και δημοσιογράφων μας. Θα εκπλαγείτε, ειδικά αν π.χ. διασταυρώσετε ημερομηνίες σπουδών στο εξωτερικό, που όμως είναι παράλληλες με εκείνες της (δήθεν) στρατιωτικής θητείας, και άλλα πολλά εξίσου «αστεία»…
ΥΓ2- Στο ζήτημα της στράτευσης, πιο έντιμη είναι η Λέλα η βοηθός πιστολάκι στο κομμωτήριο της γειτονιάς μου, παρά οι πολιτικάντηδες, που όπως μου είπε χθες, συμφωνεί με τη στράτευση των γυναικών, αρκεί να μην είναι υποχρεωτική!!!!!
