Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης
Σήμερα θα ανατρέξουμε σε παραδείγματα από το παρελθόν, τα οποία όμως διατηρούν τη… φρεσκάδα τους. Σκοπός μας είναι, να αναλύσουμε τις… αναλύσεις.
Είτε το θέλουμε είτε δεν το θέλουμε φίλοι μου, έχουνε μπει για τα καλά στη ζωή μας και εν πολλοίς την καθορίζουν κιόλας, οι αναλύσεις και η κοπροτηλεόραση, των τούρκικων, των πρωινάδικων και των κατευθυνομένων ειδήσεων και των δημοσκοπήσεων.
Ανάλυση επί παντός επιστητού. Δεν κοτάει να σκάσει μια είδηση, είτε αυτό είναι βομβαρδισμός του Κιέβου ή της Γάζας ή το χαστούκι της Μπριτζίτ στο αβρό μαγουλάκι του Εμμανουέλ και αλλοίμονο σ’ εμάς. Πρωινάδικα, Απογευματινάδικα και γενικώς τα πάντα όλα αναλύουν.
Ο πλανήτης προ καιρού ταρακουνήθηκε, διότι η κα Μπριτζίτ Μακρόν έσφιξε μία σφαλιάρα στον Μανωλάκη της. Τα χρηματιστήρια έπαθαν ταράκουλο, μία ετοιμόγεννη, η κυρά Σταθούλα στην Ορεινή Ναυπακτία γέννησε πριν της ώρας της και ο κ. Μαρινάκης (της ΝΔ όχι του Ολυμπιακού) ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση παρακολουθεί με προσοχή το γεγονός.
Ο κ. Μακρόν δήλωσε: «Αστειευόμαστε». Δεν έχουμε λόγους να αμφισβητήσουμε τις δηλώσεις του κ. Μανώλη, που είναι και σύμμαχός μας, αλλά όταν αστειεύεσαι και αμέσως μετά εμφανίζεσαι στην πόρτα του αεροπλάνου, είσαι γελαστός και σχεδόν τραγουδάς το ασμάτιον «Χαρωπά τα δυό χεράκια μου χτυπώ» και δεν είσαι ρουτζωμένος (κατηφής) ως Μεγάλη Παρασκευή.
Βέβαια απάντηση στο συγκλονιστικό ερώτημα: «Του τη σφύριζε ή χαϊδολογιόντουσαν», ανέλαβαν να δώσουν οι πρωινατζούδες και οι πρωινατζήδες, οι οποίοι με βαθυστόχαστο ύφος και μεταξύ ενός τσιφτετελιού και μια συνταγής της γιαγιάς, για μια λαχταριστή «καρμπονάρα του the black salami», και αφού προβάλλουν πάνω από 137 φορές το γνωστό βίντεο με τον φούσκο, αποφαίνονται ότι δεν κατάλαβαν και πολλά πράγματα. Το ότι ουδείς περίμενε ότι θα καταλάβουν είναι άνευ σημασίας.
Πάντως όλη η ιστορία θυμίζει ένα τραγουδάκι το «Φιρί φιρί το πας» σε μουσική του Μάνου Χατζιδάκι και στίχους του Αλέκου Σακελλάριου που το τραγούδησε η Σούλη Σαμπάχ στη ταινία «Η καφετζού». Για διαβάστε λίγους στίχους:
Άσ’ τα παιδιαρίσματα, σου το ‘χω ξαναπεί
πως δεν μπορεί με πείσματα να γίνει προκοπή
άσε πια τη ζήλεια σου, το ύφος το βαρύ
γιατί για τα σκαμπίλια σου το πας φιρί φιρί
Φιρί φιρί το πας κι άλλο δε θ’ αντέξω
φιρί φιρί το πας κι ας λες πως μ’ αγαπάς
φιρί φιρί το πας και θα σου τις βρέξω
στα νεύρα με χτυπάς φιρί φιρί το πας.
Και κάτι ακόμα, το οποίο χρήζει εμπεριστατωμένης αναλύσεως από ομάδα διακεκριμένων αναλυτών, ψυχαναλυτών, στρατηγιστών (νέα επιστημονική κοινότητα αυτή…), υπολογιστών, μαγείρων και σέντερ φορ…
Όταν οι παίκτες της περσυνής πρωταθλήτριας Ευρώπης Παρί Σεν Ζερμέν πήγαν για να τους συγχαρεί ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν, εκείνο που τράβηξε την προσοχή όλων ήταν το επίμονο βλέμμα του μπακ της Παρί Ασράφ Χακίμι προς την κα Μακρόν.
Αρκετοί ήταν εκείνοι που ισχυρίστηκαν πως το βλέμμα του παίκτη είχε να κάνει με τη διαφορά ηλικίας του Εμανουέλ και της Μπριζίτ Μακρόν (τον περνά 25 χρόνια). Ήταν δηλαδή αποτέλεσμα ηλικιακού ρατσισμού.
Υπήρξαν όμως και ορισμένοι που ισχυρίστηκαν πως όλοι οι παίκτες της Παρί Σεν Ζερμέν είχαν στο μυαλό τους την (υποτιθέμενη;) σφαλιάρα που έδωσε η Μπριζίτ στον σύζυγό της πριν από μερικές ημέρες την ώρα που αποβιβάζονταν από το προεδρικό αεροπλάνο στο Βιετνάμ. «Όλοι τους σκέφτονταν εκείνο το χαστούκι που του έδωσε» ανέφερε ένα σχόλιο με δεκάδες άλλους να γράφουν από κάτω.
Το σχετικό βίντεο του Paris Match συγκέντρωσε πληθώρα σχολίων. Πολλά από αυτά είχαν να κάνουν με τις τρελές θεωρίες συνωμοσίας που κυκλοφορούν κύκλοι συνωμοσιολόγων λέγοντας το απίστευτο ψεύδος ότι η Μπριζίτ Μακρόν έχει γεννηθεί… άνδρας, μια αδιανόητη θεωρία συνωμοσιολόγων τους οποίους έχει οδηγήσει και δικαίως, η Πρώτη Κυρία της Γαλλίας στα δικαστήρια. Τις χρησιμοποίησαν ωστόσο και στα σχόλια για το εν λόγω βίντεο: «Ο Χακίμι θέλει να βεβαιωθεί εάν οι φήμες αληθεύουν» έγραψε κάποιος με έναν άλλον να προσθέτει: «Ο Χακίμι θέλει να τσεκάρει κάτι».
Είδατε λοιπόν φίλοι μου τι σοβαρά θέματα προκύπτουν καθημερινώς και ταλαιπωρούν την καθημερινότητά μας. Μέχρι και το Paris Match ασχολήθηκε με το βλέμμα του Χακίμι, που, τηρουμένων των αναλογιών, ήταν απολύτως δικαιολογημένο για πολλούς λόγους.
Αλλά θα χρειασθεί να συνεχίσουμε.
§. Διαβάζω: «Επεισόδιο μεταξύ δύο μαθητών και καθηγητή σημειώθηκε χθες το μεσημέρι (9/3) σε γυμνάσιο των Άνω Λιοσίων. Μάλιστα, στο οικείο αστυνομικό τμήμα παρουσιάστηκαν ο 62χρονος καθηγητής του σχολείου και η 57χρονη υποδιευθύντρια. Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές, μετά από επεισόδιο που είχαν μεταξύ τους ο 14χρονος γιος του καθηγητή και μαθητής του σχολείου με έναν συμμαθητή του, ο πρώτος τραυμάτισε στο πρόσωπο τον δεύτερο με γροθιές και ο αδελφός του ανήλικου θύματος πήγε στο σχολείο και γρονθοκόπησε τον καθηγητή και πατέρα του 14χρονου». Αν και με τα 62χρονα και τα 14χρονα δεν καταλαβαίνεις και πολλά πράγματα, αντιλαμβάνεσαι όμως πολύ καλά, ότι το μπάχαλο στα σχολεία όσο πάει αντρειεύει και θεριεύει. Αν σ΄ αυτά τα καθημερινά προσθέσεις και τον τραγικό θάνατο της άτυχης καθηγήτριας στη Θεσσαλονίκη, που σχεδόν αβοήθητη από όλους αφέθηκε έρμαιο στις ορέξεις των «μαθητών», τότε έχεις ακόμα μία πλήρη εικόνα της καταστάσεως που επικρατεί σήμερα στο Ελληνικό σχολείο. Μάλλον όχι πλήρη, διότι θα πρέπει να προστεθεί και το είδος και η ποιότητα της ανύπαρκτης διδασκαλίας. Και η κα Υπουργός μελετά τρόπους να αποδυναμώσει ή και να καταργήσει τα Φροντιστήρια. Αφήστε τα κυρία μου, μπας και μάθουν καμιά στάλα γράμματα τα παιδιά, που πηγαίνουν σε δημόσια σχολεία. Δεν έχουν όλοι χρήματα να πάνε στα Κολλέγια κα υπουργέ!
§. Εάν κάποιος έχει το κουράγιο να «σερφάρει» στις ιστοσελίδες του ΚΚΕ και του «Ριζοσπάστη», θα δει έναν οργασμό κατασκευής μνημείων, που ανεγείρουν σε όλη την Ελλάδα οι σύντροφοι για να θυμούνται την… ήττα τους. Στήνουν μνημεία με κάθε πρόφαση. Ακόμα και επειδή συνετρίβησαν, π.χ. στη Φλώρινα! Ακόμα και υπαίθρια έκθεση του Νοσοκομείου τους στον Γράμμο δημιούργησαν. Και όλα βρίσκονται, προς τιμή τους, σε άριστη κατάσταση. Στον αντίποδα, η από ’δω πλευρά, έχει κι αυτή βεβαίως τα μνημεία της, και όλα βρίσκονται, προς όνειδός της, σε επιεικώς κακή κατάσταση. Το ερώτημα είναι το εξής. Είναι δεδομένο ότι τα μνημεία της από ‘δω πλευράς έχουν ανεγερθεί με έγκριση του Κράτους. Τα μνημεία που ανεγείρει συνεχώς και σε κάθε σημείο του Ελλαδικού χώρου το «τιμημένο», έχουν έγκριση του Υπουργείου Πολιτισμού και εγκρίσεις από τα οικεία Δημοτικά Συμβούλια των Δήμων, στους οποίους ανήκουν οι χώροι τοποθέτησής τους; Κάποτε ο αείμνηστος πρόεδρος της ΕΔΑ Ηλίας Ηλιού, διαμαρτυρήθηκε στον Κων. Τσάτσο για τη βία κατά των αριστερών φοιτητών από τη δεξιά Εθνική Κοινωνική Οργάνωση Φοιτητών. Ο «Τσάτσος του είπε: «…Έχετε αλώσει τη νεολαία. Ηλία, δεν έχουμε άλλο τρόπο. Και δεν πρόκειται να παραδοθούμε. Θα σας ταράξουμε στο ξύλο». Και ο Ηλιού απάντησε: «Και μεις θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα». Το ΚΚΕ μας ταράζει σήμερα στη νομιμότητα;
§. Το 1968 η κινηματογραφική εταιρία Κλακ Φιλμ, κυκλοφόρησε μία ταινία με τίτλο «Ξεριζωμένη γενιά» σε σκηνοθεσία του Απόστολου Τεγόπουλου. Πρωταγωνιστής ο Νίκος Ξανθόπουλος, ο αποκληθείς και «το παιδί του λαού», διότι πάντα έπαιζε ρόλους που «έβγαιναν» μέσα από τη ζωή του απλού λαού. Πότε φτωχός εργάτης, πότε πρόσφυγας πότε ναυτικός, ο Νίκος Ξανθόπουλος είχε κατακτήσει αυτό που, μάλλον περιφρονητικά, οι διανοούμενοι αποκαλούν «λαϊκά στρώματα» και οι οποίοι είχαν χαρακτηρίσει τις ταινίες του… «treς banal». Μια τέτοια ταινία ήταν και η «Ξεριζωμένη γενιά», η οποία όμως ήταν η ιστορία της τραγωδίας της Μικράς Ασίας. Χωρίς εξωραϊσμούς και… «συνωστισμούς», περιέγραφε τα πάθη του Ελληνισμού εκεί και το εν συνεχεία δράμα τους εδώ. Τότε που κάθε ξεριζωμένος Έλληνας προσπαθούσε να βρει την οικογένειά του, που είτε είχε χαθεί κάτω από το μαχαίρι των Τούρκων, είτε η μοίρα την είχε ρίξει μίλια μακριά. Αυτή η ταινία, όπως και άλλες με πρωταγωνιστή τον Νίκου Ξανθόπουλο, όπως «Εσένα μόνο αγαπώ» ή «Ο αετός των σκλαβωμένων», πρέπει να προβάλλονται στα σχολεία μια και η ιστορία μας έχει εξοβελισθεί από αυτά, μπας και γιγαντώσει καμιά σπίθα που τυχόν σιγοκαίει στα στήθια των Ελληνόπουλων. Αλλά πού!…
§. Θα σας έχει τύχει ασφαλώς να παρακολουθήσετε ιδιωτικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς. Και θα έχετε επίσης ασφαλώς αντιληφθεί το άγχος των παρουσιαστών να καλύψουν την τρίωρη εκπομπή τους, όχι επειδή δεν τους φτάνει ο χρόνος, αλλά αντιθέτως επειδή τους περισσεύει. Αρχίζουν λοιπόν με τις… «καλημέρες», στις οποίες περιλαμβάνουν όλους τους νομούς και τις πόλεις της χώρας: «Καλημέρα στην όμορφη Καλαμάτα», «στη λεβεντογέννα Κρήτη», «στη μαγευτική Θεσσαλονίκη μας» και τράβα κορδόνι. Και συνεχίζουν με «καλημέρα στην Ελένη από την Κέρκυρα», «τη Νίκη από την Καβάλα, τη γυναικάρα απ’ το Κιλκίς» και αραδιάζουν καμμιά εκατοστή υπαρκτές και ανύπαρκτες… καλημεροδέκτες! Ακολουθεί τραγούδι μακράς διαρκείας και μόλις τελειώνοντας νάτην πάλι η χαρούμενη φωνή. «Φίλοι μας το τηλεφωνικό μας κέντρο πάει να σπάσει από τα μηνύματά σας. Μπούρδες. Στη χάση και στη φέξη αν παίρνει κανένας. Μετά περνάμε στα ευχαριστήρια. «Ευχαριστούμε τον Αλέκο από τη Ρόδο για τα καλά του λόγια», «την Αρετή από τους Αμπελοκήπους για το όμορφο ποίημα που μας έστειλε», «τον Στράτο από το Λεβερκούζεν, που μέσα από την εκπομπή μας χαιρετάει τους δικούς του στο χωριό (εδώ μπορεί να παίζει σιγά – σιγά και το «Μια βραδιά στο Λεβερκούζεν»), «ο Ντίνος από το Ναϊρόμπι στέλνει τους χαιρετισμούς του στην πατρίδα του την Καλαμάτα (εδώ πιά το «μαντήλι Καλαματιανό», δικαιωματικά ξεσηκώνει) και μετά… «Αυτά για σήμερα. Τα λέμε αύριο πάλι».
