Ενημερωτικό Portal του Ράδιο Γάμμα 94 FM, Πάτρα
 

Η διολίσθηση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας…

Του Strange Attractor

Χρόνια τώρα παρακολουθώ την πολιτική μας επικαιρότητα και σχολιάζω τα καθέκαστα ως ποταπός που είμαι.

Και χρόνια τώρα απογοητεύομαι από την κατάντια της δημοκρατίας, όπου ο κάθε πικραμένος δικαιούται ψήφου άσχετα αν είναι μπαχαλάκιας ή νοικοκύρης.

Ο Μητσάρας δηλαδή ο σεσημασμένος διαρρήκτης, έχει ίδια φωνή με τον… Νανόπουλο.

Εξ ου και τα χάλια μας.

Σε μια χώρα, όπως η δική μας σήμερα, που καθημερινά βαδίζει κυριολεκτικά σε τεντωμένο σχοινί μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, αυτό που βλέπω είναι ότι η πολλή δημοκρατία, οι πολλές απόψεις, οι πολλές ζυμώσεις, αντί να μας βοηθήσουν να σωθούμε, μας βάζουν τρικλοποδιές.

Με αποτέλεσμα η πολιτική μας (δημοσιονομική, εξωτερική, κλπ.) να εξαρτάται από τον κυρ Φώτη, τη Ραχήλ, τον Χαϊκάλη, τον Αυγενάκη, τον Κωστάκη του Αχιλλέως, τον Σπύρο με το αρχαιοπρεπές όνομα που διάλεξε για να κάνει τηλεπωλήσεις, τον πωλητή κηραλοιφών για τη φαλάκρα, διαβασμένων από γέροντες του Όρους, και τον κάθε άλλο αλαφροΐσκιωτο φιδέμπορα, που ο ζαλισμένος λαός έστειλε στη Βουλή να τον εκπροσωπήσει.

Για να μη μιλήσω για την Ευρωβουλή, και τους «νομοθέτες» που στέλνουμε εκεί (π.χ. ο θρυλικός Βουσμάνος, που 10 χρόνια νομοθετούσε σε ευρωπαϊκό επίπεδο, επειδή έκανε κάποτε καλές σέντρες).

Να εξαρτάται δηλαδή από τα νάζια του κάθε πολιτευτή, της κάθε συντεχνίας, και του κάθε σαμποτέρ, αφού αυτοί ορίζουν το… πολιτικό κόστος που κρέμεται ως δαμόκλεια σπάθη πάνω από το σβέρκο του κάθε σοβαρού πολιτικού (όσων τέτοιων υπάρχουν).

Να βλέπουμε φαινόμενα εκλογής και υπουργοποίησης φαιδρών σερσερήδων, είτε επειδή έτσι θέλησε ο σοφός λαός, είτε επειδή στα πλαίσια εσωκομματικών, γεωγραφικών ισορροπιών κλπ., πρέπει να παίρνουν αξιώματα κάποιοι λαοπλάνοι ανεγκέφαλοι γόνοι κ.ά.

Αυτό είναι το γενικότερο σημείο κριτικής που έχω προς τη δημοκρατία, όπως εξελίχθηκε, και η οποία καμία σχέση δεν έχει με εκείνη της αρχαίας Αθήνας την οποία συνεχώς καπηλευόμαστε, και για την οποία είμαστε περήφανοι.

Το άλλο σημείο κριτικής είναι ένα νέο σχετικά φαινόμενο, που τείνει να εξελιχθεί σε κανόνα.

Αναφέρομαι στην αρνητική τιμωρητική ψήφο.

Κάτι που είδαμε πρόσφατα στις εκλογές της Βρετανίας, και περισσότερο σε εκείνες της Γαλλίας.

Στις πρώτες, οι εκλογείς ψήφισαν κατά των Συντηρητικών, και στις δεύτερες κατά της ακροδεξιάς. Χωρίς ασφαλώς να στηρίζουν τις πολιτικές αυτών που υπερψήφισαν. Απλά ψήφισαν κατά εκείνων που δε θέλουν να τους κυβερνούν.

Στην πολιτική επιστήμη η αρνητική ψήφος ορίζεται ως η ψήφος των πολιτών που αντιδρούν πιο έντονα στις πολιτικές και στα πρόσωπα που αντιπαθούν, παρά στις πολιτικές και στα πρόσωπα που συμπαθούν.

Ο σκοπός αγιάζει το μέσο, και άρα ο σκοπός γίνεται το μέσο.

Με αποτέλεσμα η πολιτική να χάνει το νόημά της, αφού έτσι δεν υπάρχει πρόοδος.

Εκτός κι αν ισχύει το «μεταξύ Ρωχάμη και Πάσσαρη, επιλέγω εν γνώσει μου τον έναν, αφού όλοι ίδιοι είναι».

Αυτό ισχύει τελευταία και με το 41% του Κυριάκου, που εν πολλοίς οφείλεται στη δήθεν «σταθερότητα» που μας φέρνει, ασχέτως κι αν είναι ίδια και χειρότερα τα πράγματα από τις ηρωικές εποχές των κατσαπλιάδων του Αλέξη, που διαλαλούσαν την ανεπάρκειά τους.

Ο μελανιασμένος  λαός δηλαδή καταψήφισε τον Σύριζα, δίνοντας εξ αντανακλάσεως μεγάλο ποσοστό στη ΝΔ.

Θυμόσαστε το «τι Πλαστήρας, τι Παπάγος» του ΚΚΕ; Κάπως έτσι.

Όλο αυτό όμως που είπαμε είναι παγκόσμιο φαινόμενο, και δε βοηθάει τη δημοκρατία, αφού η καταψήφιση ενός κόμματος μέσω της ψήφισης ενός άλλου αντίθετου προς αυτό, δεν προωθεί την πρόοδο που είναι απαραίτητη για τη καθημερινότητά μας.

Θα μου πείτε για ποια καθημερινότητα μιλάμε στη μπανανία μας, όπου ο πολίτης κάθε πρωί που ξυπνάει δεν ξέρει τι του ξημερώνει, αφού η επαγγελματική του (και όχι μόνο) ζωή εξαρτάται από τα νάζια του κάθε υφυπουργού, του κάθε Γενικού Γραμματέα, και του κάθε κυβερνητικού ανθυποπαράγοντα, ο οποίος θέλει να «αφήσει έργο», αλλάζοντας τα πάντα,  πριν τον φάνε οι εξελίξεις (και τα «συμφέροντα»).

Έτσι, η αρνητική ψήφος έχει μεγαλύτερη σημασία ως προς το να ηττηθεί αυτός που δε γουστάρουμε, παρά να στηριχτεί ο άλλος που γουστάρουμε.

Και αυτό το στρεβλό κριτήριο ψήφου αποτρέπει τον λαό να επιλέγει μεταξύ εναλλακτικών πολιτικών προτάσεων με προοπτική, δίνοντας έμφαση στην τιμωρία εκείνων που δε μας άρεσαν οι πολιτικές τους.

Χώρια του ότι έτσι εκλέγονται άλλοι εξίσου απατεώνες, και διογκώνεται η πόλωση, με τη βοήθεια των ΜΜΕ (πετσωμένων και μη), με αποτέλεσμα να πετυχαίνει κάποιος πολιτικός σχηματισμός πρόσκαιρα και προσωρινά, αλλά με σοβαρές αρνητικές μακροπρόθεσμες συνέπειες, αφού αυτός θα είναι ο στόχος της επόμενης αρνητικής ψήφου.

Φαύλος κύκλος δηλαδή…

Εν κατακλείδι, με την κυριαρχία της τιμωρητικής ψήφου η δημοκρατία παύει να είναι αντιπροσωπευτική όπως θα έπρεπε να είναι, και άρα χάνει το όποιο νόημα, αλλά και την ουσία της.

Γίνεται δηλαδή, κενό γράμμα…

Μοιραστείτε το άρθρο
Χωρίς σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο