Κάποιες φορές πραγματικά απορώ με τον τρόπο που αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση την καθημερινότητα του κόσμου. Άκουσα τον πρωθυπουργό να μιλά σχεδόν με περηφάνια για τους 250.000 συνταξιούχους που συνεχίζουν να εργάζονται και πραγματικά δεν κατάλαβα το θετικό της είδησης. Μιλάμε για ανθρώπους παρά την ηλικία τους εξακολουθούν να κυνηγάνε το μεροκάματο όχι επειδή δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν ούτε γιατί ανακάλυψαν ξαφνικά μια δεύτερη νιότη αλλά γιατί οι πιο πολλοί από αυτούς μετρούν τα ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα. Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Το ίδιο συμβαίνει και με τα 150 ευρώ ανά παιδί που ανακοινώθηκαν από τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως έκτακτο βοήθημα. Προφανώς κάθε βοήθεια είναι χρήσιμη σε μια οικογένεια. Όμως ένα παιδί έχει ανάγκες κάθε μέρα, κάθε μήνα, κάθε χρόνο. Οι γονείς παλεύουν με ενοίκια, σούπερ μάρκετ, λογαριασμούς, δραστηριότητες, φροντιστήρια. Η ζωή ακριβαίνει συνεχώς και οι μισθοί μένουν πίσω. Αυτό βλέπει ο κόσμος όταν ανοίγει το πορτοφόλι του και όχι τις πανηγυρικές δηλώσεις του πρωθυπουργού.
Και κάπου εκεί βρίσκεται και η ουσία του δημογραφικού προβλήματος. Πολλοί νέοι άνθρωποι θέλουν να κάνουν οικογένεια, θέλουν να μείνουν στην Ελλάδα και να χτίσουν τη ζωή τους εδώ. Όμως όταν δουλεύεις όλη μέρα και πάλι αγχώνεσαι αν θα βγει το ενοίκιο, όταν ένας κανονικός μισθός μοιάζει πολυτέλεια, τότε η σκέψη για παιδί μπαίνει στην άκρη.
Και αυτή είναι η συνολική εικόνα της χώρας. Όπως την βιώνουν καθημερινά οι πολίτες. Συνταξιούχοι, εργαζόμενοι και οικογένειες με παιδιά. Στην πραγματική Ελλάδα και όχι σε ένα παράλληλο σύμπαν όπως αυτό που βρίσκεται χαρούμενος ο πρωθυπουργός.
