Η Μαρία Καρυστιανού έκανε το αποφασιστικό βήμα.
Με την επίσημη παρουσίαση του νέου πολιτικού της φορέα, το πολιτικό σκηνικό της χώρας εισέρχεται σε μια νέα φάση.
Μαζί με το επικείμενο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα και πιθανόν αυτό του Αντώνη Σαμαρά, διαμορφώνεται ένα νέο τοπίο στην αντιπολίτευση, με πολλαπλές διεκδικήσεις του χώρου που βρίσκεται έξω από τα παραδοσιακά κόμματα.
Ένα κόμμα με αντισυστημικό πρόσημο
Από την εκδήλωση στο Ολύμπιον και την ομιλία της Καρυστιανού, προέκυψε ξεκάθαρα ο χαρακτήρας του νέου εγχειρήματος:
Ένα κόμμα με έντονο συναισθηματικό φορτίο, έντονα αντισυστημική ρητορική και μηνύματα που απευθύνονται κυρίως σε πολίτες που νιώθουν αποκλεισμένοι από το σημερινό πολιτικό σύστημα και στην πραγματικότητα απεχθάνονται τους επαγγελματίες πολιτικούς και πλέον είναι ίσως η πλειοψηφία των δυνητικών ψηφοφόρων.
Απλά δεν ψηφίζουν και ζουν στον χώρο της «αποχής».
Η Καρυστιανού έδωσε σημαντικό βήμα σε Έλληνες του εξωτερικού και σε ανθρώπους από τις παραγωγικές τάξεις, προσπαθώντας να χτίσει μια ευρεία συμμαχία «εκτός συστήματος».
Παρότι κάποιοι την χαρακτηρίζουν «ρωσόφιλη», στην εκδήλωση κυριάρχησαν φωνές ομογενών από τις ΗΠΑ, ενώ ο τόνος δόθηκε περισσότερο μέσα από λογοτεχνία και προσωπικές μαρτυρίες παρά από σκληρή ιδεολογική τοποθέτηση.
Η Καρυστιανού δεν εστιάζει τόσο στα 4 εκατομμύρια που ψήφισαν στις τελευταίες ευρωεκλογές, όσο στη μεγάλη δεξαμενή των 2-3 εκατομμυρίων πολιτών που έχουν αποσυρθεί από την εκλογική διαδικασία – είτε από απογοήτευση, είτε από απαξίωση προς το πολιτικό σύστημα.
Με άλλα λόγια, ο κύριος αντίπαλός της δεν είναι κάποιο συγκεκριμένο κόμμα, αλλά ο «καναπές».
Αν καταφέρει να κινητοποιήσει έστω και ένα σημαντικό μέρος αυτών των αποχών, τότε το νέο της κόμμα μπορεί να αλλάξει δραστικά τις ισορροπίες.
Αν όχι, τότε πιθανότατα θα λειτουργήσει ως συμπληρωματική δύναμη στον ευρύτερο αντιπολιτευτικό χώρο, αναδιατάσσοντας όμως τις σχέσεις δυνάμεων σε αυτόν.
Το εγχείρημα της Καρυστιανού ξεκινά με συγκινησιακό κεφάλαιο, ηθική νομιμοποίηση και μια ατζέντα που αγγίζει βαθιά πληγωμένα αισθήματα μεγάλου μέρους της κοινωνίας.
Το ερώτημα είναι κατά πόσο θα καταφέρει να μετατρέψει αυτό το κεφάλαιο σε οργανωμένη πολιτική δύναμη με σαφή προγραμματικό λόγο και ικανότητα διακυβέρνησης.
