Του Μάνου Λαμπράκη
Την άλλη εβδομάδα, στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Λίνα Μενδώνη θα εγκαινιάσουν την έκθεση «Η Πύλος του Νέστορα. Ένα μυκηναϊκό βασίλειο αποκαλύπτεται».
Και η εικόνα θα είναι σχεδόν τέλεια μέσα στην ιστορική της ειρωνεία:
άνθρωποι της μεταπολιτευτικής κενοδοξίας να φωτογραφίζονται μπροστά στα κατάλοιπα ενός κόσμου που οικοδομήθηκε επάνω στον πόλεμο, στη θάλασσα και στη μεταφυσική αγωνία της επιβίωσης.
Λίγες μέρες μετά και ενώ ήδη ψιθυρίζονται πληροφορίες για κλειστή προβολή στην Αθήνα πριν από την παγκόσμια πρεμιέρα, το Hollywood θα αποβιβαστεί στην Ελλάδα για την Οδύσσεια του Christopher Nolan.
Κόκκινα χαλιά.
Διεθνείς ανταποκριτές.
Streaming πλατφόρμες.
Security.
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, το ελληνικό κράτος θα κοιτά με σχεδόν παιδική υπερηφάνεια τα €6.500.000 που έδωσε μέσω του ΥΠΠΟ και του ΕΚΚΟΜΕΔ για να επιστρέψει ο Όμηρος ως παγκόσμιο κινηματογραφικό γεγονός στην Ελλάδα.
Και εδώ αρχίζει το πραγματικά μεγάλο δράμα της Ελλάδας.
Γιατί το ίδιο κράτος που επί δεκαετίες έδιωχνε παραγωγές, σήμερα ανακάλυψε ξαφνικά την «οπτικοακουστική εξωστρέφεια».
Και τώρα που το ΥΠΠΟ έδωσε €6.500.000 στον Nolan, τώρα ακριβώς ένα κομμάτι της χώρας εξεγείρεται επειδή η Helen of Troy είναι μαύρη.
Όχι επειδή καταρρέει η δημόσια παιδεία.
Όχι επειδή η Αθήνα μετατρέπεται σε αισθητικό ερείπιο Airbnb.
Όχι επειδή ο ίδιος ο πολιτισμός αντιμετωπίζεται εδώ και χρόνια σαν χορηγούμενο event δημοσίων σχέσεων.
Αλλά επειδή μια ηθοποιός από την Κένυα τόλμησε να αγγίξει τον μύθο.
Και τότε η Ελλάδα αποκαλύπτει όλη την υπαρξιακή της σύγχυση.
Από τη μία χρηματοδοτεί με €6.500.000 την παγκόσμια επιστροφή του Ομήρου μέσω Hollywood.
Από την άλλη τρομοκρατείται όταν αντιλαμβάνεται τι σημαίνει πραγματικά παγκόσμιος μύθος:
ότι δεν ανήκει πια σε κανέναν.
Ο νέος ραψωδός δεν φορά χιτώνα.
Φορά ακουστικά παραγωγής.
Δεν απαγγέλλει σε ανάκτορο.
Μοντάρει για IMAX.
Και ξέρετε τι είναι το πιο αβάσταχτο στοιχείο για τη μεταπολιτευτική Ελλάδα;
Ότι ο Όμηρος επιστρέφει όχι μέσα από τα πανεπιστήμια, ούτε μέσα από κάποια εθνική πνευματική αναγέννηση, αλλά μέσω της βιομηχανίας θεάματος, των αλγορίθμων, των Oscars, των tweets του Elon Musk και ενός παγκόσμιου μηχανισμού εικόνας που καταπίνει τα πάντα.
Κι έτσι η εικόνα γίνεται σχεδόν βιβλική μέσα στην παρακμή της:
ο Μητσοτάκης, η Μενδώνη, το cash rebate, οι κάμερες του Hollywood, η «λευκώλενος» Ελένη, οι woke πόλεμοι, οι χορηγοί, τα gala και τα hashtags να περιστρέφονται όλοι γύρω από έναν νεκρό ποιητή που κάποτε τραγουδούσε για ανθρώπους οι οποίοι ήξεραν ότι ο μύθος δεν είναι ιδιοκτησία.
Είναι πεπρωμένο.
