Του Χρήστου Μπολώση
Είναι γνωστό ότι το ψέμα έχει κοντά ποδάρια και οπωσδήποτε θα έλθει η στιγμή που η αλήθεια θα λάμψει.
Στην περίπτωσή μας η αλήθεια άργησε λίγο (κάπου 52 χρόνια), αλλά αχνοφαίνεται.
Όλο και πιο υπεύθυνα χείλη βροντοφωνάζουν πλέον ότι η «Κύπρος δεν κείται μακράν».
Ήταν ένας μύθος που καλλιεργήθηκε από τον Αύγουστο του 1974, τεχνηέντως θέριεψε και έγραψε Ιστορία.
Αργότερα οι αρμόδιοι (πάντα υπάρχουν αρμόδιοι) όταν είδαν ότι το παραμύθι ξέφτισε, διότι οι σανοταϊσμένοι άρχισαν να ξυπνούν, επιστράτευσαν το ψέμα: «Όχι αυτό ουδέποτε ελέχθη».
Έλα όμως που υπάρχουν στοιχεία;
Τον περασμένο Μάρτιο ο κ. Δένδιας είπε: «Για ‘μας η Κύπρος δεν κείται μακράν («Ριπή» 12 Μαρ. ’26), ενώ προχθές ο Πρόεδρος της Κύπρου κ. Χριστοδουλίδης, μιλώντας στην ελληνική Βουλή, ευχαρίστησε την Ελλάδα για τη διαχρονική στήριξη και τόνισε: «…Ήταν η ηθική αποκατάσταση μιας ιστορικής εκκρεμότητας, που χάραξε τραυματικά τη συλλογική μνήμη, ειδικότερα της δικής μου γενιάς με τη φράση “η Κύπρος κείται μακράν’’».
Είναι αλήθεια ότι η Ιστορία μας και ειδικότερα η σύγχρονη έχει πολλές εκκρεμότητες, που χρειάζονται «αποκατάσταση».
Απομένει να βρεθεί αυτός που θα τις αποκαταστήσει.
