Του Γιώργου Καρβουνιάρη,
Δημοσιογράφος, Αναπληρωτής Γραμματέας Τομέα Επικοινωνίας ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής
Ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν δέχεται απλώς πολιτική κριτική. Δέχεται μια οργανωμένη, κυνική και βρώμικη εκστρατεία εξόντωσης. Ένα ολόκληρο καθεστώς, μαζί με τους υπουργούς του, τα παπαγαλάκια του και τα ανώνυμα τρολ του, έχει ριχτεί με λύσσα να τον συντρίψει. Έχουν αποφασίσει να τον σβήσουν από τον χάρτη, κι ό,τι χρειαστεί για να το πετύχουν θα το χρησιμοποιήσουν.
Και ξέρουν ακριβώς τι κάνουν. Παίρνουν δηλωμένα στοιχεία ετών, τα ξαναζεσταίνουν, τα παραποιούν, τα φουσκώνουν και τα παρουσιάζουν ως «σκάνδαλο». Όταν ο Ανδρουλάκης απαντάει με στοιχεία και διαφάνεια, γυρίζουν και λένε «μα κι έτσι είναι ύποπτο». Αυτό δεν είναι δημοσιογραφία ούτε πολιτική αντιπαράθεση. Είναι δολοφονία χαρακτήρα με πρόθεση. Είναι μαφιόζικη μεθόδευση.
Και ποιοι το κάνουν αυτό; Ακριβώς αυτοί που μετέτρεψαν την ΕΥΠ σε οικογενειακή υπηρεσία παρακολουθήσεων, που άνοιξαν την πόρτα στο παράνομο λογισμικό Predator για να κρατάνε στα χέρια τους υπουργούς, βουλευτές, στρατηγούς, δημοσιογράφους και πολιτικούς αντιπάλους. Ανάμεσά τους και ορισμένοι που σήμερα ουρλιάζουν πιο δυνατά από όλους εναντίον του Ανδρουλάκη, ενώ πριν λίγο καιρό κοιτούσαν τα παπούτσια τους όταν τους ρωτούσαν για τις δικές τους παρακολουθήσεις. Αυτοί που όταν ξέσπασε το σκάνδαλο των υποκλοπών όχι μόνο δεν ζήτησαν συγγνώμη, αλλά απείλησαν τον ίδιο τον Ανδρουλάκη ότι «θα τον κρεμάσουν στα μανταλάκια» αν συνεχίσει να ψάχνει. Αυτοί που ηρωοποίησαν τον Γρηγόρη Δημητριάδη, που μπάζωσαν τα Τέμπη, λεηλάτησαν τον ΟΠΕΚΕΠΕ, έστειλαν ευρωπαϊκούς πόρους για προεκλογικές παροχές και μετά έκαναν τους έκπληκτους όταν η Ευρώπη τους πήρε στο ψιλό.
Τον χτυπάνε επειδή δεν λύγισε. Δεν κατάπιε την παρακολούθησή του, δεν σκούπισε το αίμα του και δεν έσκυψε το κεφάλι. Τόλμησε να δείξει με το δάχτυλο τον Κυριάκο Μητσοτάκη, το Μαξίμου και όλο το παρακράτος που στήθηκε δίπλα τους. Αυτό είναι το αληθινό «έγκλημά» του. Μαζί με το ότι αρνήθηκε να γίνει το ΠΑΣΟΚ ουρά της Νέας Δημοκρατίας, να παίξει τον ρόλο που του είχαν γράψει: να στηρίξει τον Μητσοτάκη από κάτω όταν αυτός δεν θα έπαιρνε αυτοδυναμία. Επέμενε να κρατήσει το ΠΑΣΟΚ όρθιο, αυτόνομο και μέσα στη δημοκρατική παράταξη. Αυτό δεν το χώνεψαν ποτέ.
Εδώ όμως τελειώνει η υπομονή.
Δεν πρόκειται για κομματική υπόθεση. Πρόκειται για ζήτημα δημοκρατίας. Όλος ο δημοκρατικός κόσμος έχει ηθική και πολιτική υποχρέωση να σταθεί δίπλα στον Νίκο Ανδρουλάκη — γιατί αν επιτρέψουμε να περάσει αυτή η αρρωστημένη λογική, αύριο κανείς δεν θα είναι ασφαλής. Αν ανεχτούμε να χρησιμοποιούνται οι ελεγκτικοί μηχανισμοί, τα ΜΜΕ και τα τρολ για να εκτελούν πολιτικές εκκαθαρίσεις, τότε η δημοκρατία τελείωσε.
Ο Ανδρουλάκης δεν ζητάει εύνοια. Ζητάει δικαιοσύνη. Όποιος σήμερα σιωπά ή κάνει τα στραβά μάτια, αύριο θα το πληρώσει ακριβά όταν η μηχανή του κιμά θα γυρίσει εναντίον του. Δεν υπάρχει «ουδέτερος» σε αυτή τη μάχη. Είτε υπερασπίζεσαι το κράτος δικαίου και την αξιοπρέπεια της πολιτικής ζωής, είτε αφήνεις τους μαφιόζους της εξουσίας να την κάνουν κομμάτια. Στην τελευταία περίπτωση, μην κλαίτε μετά.
