To Σάββατο το ΟΑΚΑ γέμισε από δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους που έζησαν την εξ’ ορισμού μοναδική εμπειρία μιας τεράστιας συναυλίας υπεραπαραγωγής των Metallica. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία αν είσαι metalhead, αν άκουσες πρώτη φορά Metallica το σάββατο ή αν τους άκουγες στα παιδικά σου χρόνια σε κασέτες και είχες μια εφηβική ντουλάπα γεμάτη μαύρα μπλουζάκια από τους δίσκους και τα live τους. Για το buzzkill των social media αυτό δεν έχει καμία σημασία.
Οι Metallica είναι μια από αυτές τις μπάντες που έχουν επηρρεάσει και διαμορφώσει ένα ολόκληρο genre μουσικής. Για αυτό τον λόγο άλλωστε είναι πλέον κλασσικοί. Για αυτό τον λόγο είδαμε κόσμο κάθε ηλικίας. Τους πενηντάρηδες γονείς που μεγάλωσαν με τον Λαρς Ούρλιχ και τον Τζέιμς Χέτφιλντ στους τοίχους των δωματίων τους δίπλα στα έφηβα παιδιά τους που άκουσαν πρώτη φορά Metallica στο Spotify, μια σαραντάρα χρόνια μετά την δημιουργία τους.
Εν πάσει περιπτώσει, δεκάδες χιλιάδες κόσμου πέρασε τέλεια βιώνοντας μια εμπειρία που μόνο ένα τέτοιο live μπορεί να προσφέρει. Και αυτό είναι ωραίο. Μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι μέσα σε εποχές μαυρίλας και κατάθλιψης, είναι καλό να υπάρχουν γεγονότα και στιγμές που κάνουν τον κόσμο χαρούμενο;
Δεν έχε να κάνει με το είδος, ούτε με την μπάντα. Το ίδιο θα ίσχυε αν το live ήταν της Taylor Swift ή της Madonna ή βάλτε όποιο όνομα θέλετε. Δεν πειράζει να χαιρόμαστε που και που.
Επειδή δεν ζούμε σε σπηλιές όμως, ξέρουμε ότι δεν πιστεύουν όλοι το ίδιο. Στον… αχανή λασπότοπο που καταλαμβάνει μεγάλο χώρο των social media, ευδοκιμούν πολλά είδη. Οι ρατσιστές, οι παραβιαστές, οι φασίστες, οι σεξιστές, οι κατεξοχήν προσβλητικοί τύποι που βρίζουν χυδαία σε σχόλια ανθρώπους που δεν γνωρίζουν ή που έχουν άλλη άποψη από την δική τους.
Υπάρχει όμως και το είδος του buzzkiller. Του δολοφόνου της χαράς των άλλων. Έτσι, μαζί με τα στορις από το live του σαββάτου, πέρασαν από τα feed μας αναρτήσεις και σχόλια του τύπου: «Πρόβατα πληρώσατε τόσα λεφτά, εγώ στα νιάτα μου έκανα ντου και έπαιζα φάπες», «Metallica ήταν το 1993 στον Πανιώνιο, τώρα ξεπουλήθηκαν», «πήγαν όλοι οι άσχετοι δεν ήξεραν πάνω από δυο κομμάτια», «τι χαίρεστε, μας πρήξατε», «ο Χετφιλντ είναι κυνηγός, όσοι πληρώσατε για να τον δείτε στηρίζετε το κυνήγι των ζώων», «έπαιξαν ζορμπά λες και ήταν ταβέρνα στο Θησείο» και άλλα πολλά.
Η κοινή συνισταμένη θα μπορούσε να συνοψιστεί στο «μην χαίρεστε και θα σας πω εγώ γιατί δεν πρέπει να χαίρεστε».
Το γιατί συμβαίνει αυτό, χρήζει πολλαπλών ερμηνειών. Κυρίως ψυχοπαθολογικών. Οι buzzkillers των social media δεν έχουν πρόβλημα με τους Metallica. Το κάνουν για οποιοδήποτε γεγονός ή εκδήλωση που προκαλεί ενθουσιασμό και χαρά σε πολύ κόσμο.
Συνήθως βέβαια, οι ίδιοι χρήστες θα ψάξουν να βρούν το επόμενο ποστ στο οποίο θα ευχηθούν καρκίνους και θανάτους. Δεν έχει σημασία το αντικείμενο. Μπορεί να είναι το χρώμα της φανέλας στο γήπεδο, μπορεί να είναι η είδηση για έναν βιασμό στην οποία θα ψάξουν τι φορούσε και αν προκαλούσε το θύμα, μπορεί να είναι απλά μια πολιτική συνέντευξη ή ακόμα και ένα θέμα άσχετο, πχ για ένα μαγαζί, για μια συνταγή μαγειρικής ή για ένα ταξιδιωτικό ντοκιμαντέρ.
Πραγματικά, δεν έχει καμία σημασία. Get a life και αφήστε, μωρέ, τον κόσμο να χαρεί.
