Του Γιώργου Χαρβαλιά
Ομολογώ ότι δεν ξεροστάλιασα για να παρακολουθήσω την πολυδιαφημισμένη παρλάτα Μακρόν και Μητσοτάκη με τον διευθυντή της «Καθημερινής» στον όντως επιβλητικό -και μάλλον αταίριαστο με το πραγματικό διαμέτρημα των ομιλητών- χώρο της αρχαίας Ρωμαϊκής Αγοράς. Με τη δημοσιογραφική μου εμπειρία μπορούσα εκ των προτέρων να διαγνώσω ότι αυτή η αυτάρεσκη ανταλλαγή απόψεων μπροστά σε ένα αυστηρά επιλεγμένο κοινό θα ήταν αφόρητα προβλέψιμη. Απλά και μόνον γιατί δεν επρόκειτο ποτέ να τεθούν κρίσιμες (όσο και στοιχειώδεις) ερωτήσεις όπως τι είδους «δύο μέτρα και δύο σταθμά» είναι αυτά που επιτρέπουν στη δημοκρατική και ακριβοδίκαιη «Ευρώπη μας» να επιβάλλει κυρώσεις στη Ρωσία επειδή εισέβαλε στην Ουκρανία, αλλά την ίδια ώρα να χαϊδεύει την Τουρκία που κατέχει παράνομα και με χρήση στρατιωτικής βίας τμήμα κράτους-μέλους της Ε.Ε.
Κατά την ίδια έννοια, δεν εντυπωσιάστηκα εκ των υστέρων από τον τηλεοπτικό βομβαρδισμό με τα… bien sûr του Μακρόν που θα σπεύσει, τάχα μου, να μας συμπαρασταθεί αν μπλέξουμε σε καβγά με τον μεγάλο μας εξ Ανατολών γείτονα. Πρέπει να είναι κάποιος εξόχως αφελής για να βασίζεται σε τέτοιου είδους δεσμεύσεις, ειδικά όταν εκφέρονται με την αμφίσημη διατύπωση «κάντε εσείς αυτό που πρέπει κι εμείς εδώ είμαστε», διατύπωση που παραπέμπει ευθέως στο… «ξεκινήστε και θα σας βρούμε στον δρόμο» ή, ακόμη χειρότερα, στο «να μαζευτούμε να… πάτε».
Κάτι έπρεπε να πει, βεβαίως, ο Γάλλος πρόεδρος που ήρθε εδώ για να πουλήσει την πραμάτεια του και διάλεξε το πιο ανώδυνο, για το οποίο στήθηκαν χοροί και πανηγύρια στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης. Αντιθέτως, τα ίδια ενημερωτικά μέσα δεν είδαν τη φάκα πίσω από το τυράκι.
Ο Μακρόν, πέρα από το χρήμα που πάντα είναι πολύτιμο, ζήτησε και πήρε δεσμεύσεις. Ότι η Ελλάδα παραμένει σταθερά αγκιστρωμένη στη «συμμαχία των προθύμων». Όχι μόνο για την Ουκρανία και το διεφθαρμένο καθεστώς του Ζελένσκι, που σιτίζεται πλουσιοπάροχα από το υστέρημα του Ευρωπαίου φορολογουμένου, αλλά για μία Ευρώπη-αστακό, που φιλοδοξεί να γίνει στρατιωτική υπερδύναμη και να τα βάλει στο μέλλον με όλους. Με τον Πούτιν, με την Αμερική του Τραμπ και φυσικά με την Κίνα που πρέπει να αντιμετωπιστεί με όλων των ειδών τα «περιοριστικά μέτρα».
Μιλιταριστική παράκρουση
Μπροστά σε αυτή τη μιλιταριστική παράκρουση που χαρακτήρισε όχι μόνο την υψηλή κουβεντούλα αλλά και τη συνέντευξη Τύπου των δύο (εκεί όπου απεγνωσμένα παρακαλούσαν για τη συλλογική χρηματοδότηση των αμυντικών δαπανών, χωρίς να τολμούν να ψελλίσουν τη λέξη ευρω-ομόλογο που φέρνει αλλεργία στο Βερολίνο), δεν τέθηκε ακόμη μία εύλογη ερώτηση: Από τι κινδυνεύει η λατρεμένη Ευρώπη μας σήμερα και οφείλει να σπεύσει να εξοπλιστεί; Από τους Ρώσους; Από τον Τραμπ; Από τον Σι Τζινπίνγκ; Ή μήπως από τα εκατομμύρια μουσουλμάνων που εισρέουν ανενόχλητα στο έδαφός της, αλλάζοντας ραγδαία την πληθυσμιακή της σύσταση και επιτείνοντας την κοινωνική ανισότητα στα γκέτο;
Το συμπέρασμα, λοιπόν, νομίζω από όλες αυτές τις λαμπρές ελληνογαλλικές παράτες με τα πολλά… ταρατατζούμ είναι ότι η Ελλαδίτσα εισέρχεται προθύμως διά της «μακρονικής» οδού σε ένα πολύ επικίνδυνο πολεμικό παιχνίδι, το οποίο ασφαλώς δεν μπορεί να ελέγξει και πολύ αμφιβάλλω αν ο μέσος Έλληνας κατανοεί.
Τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, τα ίδια που αποθέωσαν τον Μακρόν, έφτασαν να πανηγυρίζουν επειδή μας πρότεινε (και δεχτήκαμε, όπως πρώτη αποκάλυψε η ανταποκρίτρια της «δημοκρατίας» στο Παρίσι, Μαρία Δεναξά) να σταθμεύουν στην Ελλάδα κατά καιρούς αεροσκάφη της γαλλικής πολεμικής αεροπορίας εξοπλισμένα με πυραύλους που φέρουν πυρηνικές κεφαλές. Το θεωρήσαμε και κατάκτηση γιατί δήθεν αποκτά η Ελλάδα πυρηνική αποτροπή. Δυστυχώς, καμία πυρηνική αποτροπή δεν θα έχουμε, ειδικά έναντι της Τουρκίας, με ξένα αεροσκάφη. Μελλοντική πυρηνική εμπλοκή όμως μπορεί και να έχουμε, ειδικά εφόσον τέτοιου είδους όπλα στην Ευρώπη θεωρούνται στρατηγικοί στόχοι από τη Ρωσία, όπως και το έδαφος των χωρών στα οποία φιλοξενούνται.
Είναι σίγουρα η πρώτη φορά στη μεταπολεμική περίοδο που το θέμα μια αυτόνομης ευρωπαϊκής άμυνας μονοπωλεί τις δηλώσεις των ηγετών επιμέρους χωρών. Όμως αυτή η θεωρητικολογία προδίδει μια αλαζονεία εντελώς αβάσιμη σε σχέση με τις πραγματικές δυνατότητες της γηραιάς (και… ασθμαίνουσας) ηπείρου.
Αν άκουγε κανείς προχθές τον Μακρόν, η Ευρώπη, που λίγο έλειψε να γονατίσει από τον Covid και σήμερα δοκιμάζεται από την ενεργειακή κρίση, είναι έτοιμη να κατακτήσει τον κόσμο. Ο «μικρομεγαλισμός» περίσσεψε και στο πρόσωπο του πιο πρόθυμου των προθύμων, του πάντα καλόβολου Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο Έλληνας πρωθυπουργός μίλησε ευθέως για κινεζική «απειλή» στην ευρωπαϊκή βιομηχανία, που πρέπει να ανασχεθεί μέσω επιβολής μέτρων.
Πομπώδεις αναλύσεις
Όλες αυτές, βεβαίως, οι πομπώδεις αναλύσεις περί «κινδύνων» δεν εξυπηρετούν την Ελλάδα (που, ούτως ή άλλως, δεν έχει βιομηχανία για να απειληθεί από την Κίνα) ούτε καν την ίδια τη Γαλλία, που σίγουρα δεν ζει με τον φόβο μιας ξένης επίθεσης και έχει πολύ περισσότερα προβλήματα στο εσωτερικό της. Εξυπηρετούν μία άλλη «ευρωπαϊκή ιδέα» ή, σωστότερα, έναν μεγαλοϊδεατισμό που από μακριά μυρίζει… Γερμανία. Γιατί χωρίς αμφιβολία η Γερμανία βρίσκεται πίσω από τον εξοπλιστικό πυρετό και το πολεμικό αφήγημα που τον συνοδεύει. Η γερμανική στρατιωτική βιομηχανία που αναπτύσσεται ραγδαία και ήδη, όπως ομολογεί και ο πρόεδρος της Rheinmetall, κατάφερε μέσα σε ελάχιστο χρόνο να ξεπεράσει τις ΗΠΑ στις δυνατότητες παραγωγής πυρομαχικών – το διανοείστε;
Πλην όμως, τα όπλα που παράγονται πολύ σύντομα κάπου χρησιμοποιούνται, όπως έχει αποδείξει η εμπειρία των δύο προηγούμενων Παγκοσμίων Πολέμων. Κι εδώ ακριβώς στέκομαι σε μια αναφορά του Μακρόν, την οποία εξέλαβα τουλάχιστον ως περίεργη. Είπε λοιπόν ότι το κατόρθωμα της Ευρώπης των «27» είναι ότι εδραίωσε την ειρήνη «γιατί η ήπειρός μας μαστιζόταν μέχρι πρόσφατα από εμφυλίους πολέμους». Ο άνθρωπος εννοούσε προφανώς ως… εμφύλιο πόλεμο Ευρωπαίων τη μάχη της ανθρωπότητας ενάντια στους Γερμανούς ναζί! Και τώρα που η Ευρώπη θεράπευσε τις πληγές της και μόνοιασε, προχωρεί ακάθεκτη στον απογαλακτισμό της από τις ΗΠΑ για να πολεμήσει με τους βάρβαρους Ρώσους, οι οποίοι προφανώς δεν θεωρούνται Ευρωπαίοι.
Λυπάμαι, αλλά αν έτσι διαβάζεται η… σωστή πλευρά της Ιστορίας, καλύτερα να μας λείπει. Και αυτή και οι διαβεβαιώσεις του Γάλλου προέδρου ότι θα τρέξει στο πλευρό μας…
