H ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει για τον πλούτο και τη σημασιολογική δύναμη των λέξεων της, οι οποίες συνδέουν άμεσα την ιστορική της διαδρομή με τον πολιτισμό και το συναίσθημα.
Την ίδια στιγμή, η εξέλιξή της δεν αποκλείει την ενσωμάτωση ξενικών όρων, οι οποίοι έχουν περάσει στην καθημερινή χρήση και αποτελούν πλέον μέρος της σύγχρονης καθομιλουμένης.
Η λέξη «βαποριζατέρ» είναι δάνειο από το γαλλικό vaporisateur και στα ελληνικά αποδίδεται κυρίως ως:
- ψεκαστήρας (η πιο γενική και σωστή απόδοση)
- ψεκαστήρι (πιο καθημερινή/οικιακή χρήση)
- αρωματικός ψεκαστήρας ή σπρέι αρώματος (όταν μιλάμε για άρωμα)
- ατομοποιητής (πιο τεχνικός όρος, ειδικά στην αρωματοποιία)
Στην πράξη, όταν λέμε «βαποριζατέρ» εννοούμε το μπουκαλάκι που ψεκάζει άρωμα σε μορφή νέφους, οπότε η πιο κοντινή και σωστή ελληνική λέξη είναι ατομοποιητής ή απλά ψεκαστήρας αρώματος.
