Η τελευταία έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας είναι το πολιτικό αποτύπωμα μιας χώρας που βυθίζεται στην κακοποίηση των θεσμών και στην πολιτική αλαζονεία των κυβερνόντων. Το έγκλημα των Τεμπών παραμένει μια ανοιχτή πληγή και σύμβολο ενός κράτους που κινείται με ταχύτητα χελώνας όταν πρόκειται για ευθύνες και με ταχύτητα φωτός όταν πρόκειται για επικοινωνιακή διαχείριση.
Στο προσφυγικό, η εικόνα αποκτά πιο σκοτεινά χαρακτηριστικά. Καταγγελίες για επαναπροωθήσεις, για επιχειρήσεις στο σκοτάδι, για ανθρώπους που εξαφανίζονται από τον χάρτη των δικαιωμάτων, συνθέτουν ένα τοπίο που προσβάλλει κάθε έννοια ανθρωπισμού και νομιμότητας.
Παράλληλα, το κράτος δικαίου δέχεται αλλεπάλληλα πλήγματα. Το τεράστιο σκάνδαλο των παρακολουθήσεων και η άρνηση της κυβέρνησης να αναλάβει τις ευθύνες της έχει δημιουργήσει ένα περιβάλλον όπου η δημοκρατία μοιάζει με κέλυφος χωρίς περιεχόμενο και η εμπιστοσύνη των πολιτών καταρρέει.
Απέναντι σε όλες αυτές τις σκιές που πέφτουν βαριές πάνω στην Δημοκρατία, η κυβέρνηση επιλέγει την οδό της άρνησης μέσω επικοινωνίας, επενδύει σε αφηγήματα επιτυχίας και εθνικής σταθερότητας, την ώρα που τα στοιχεία συσσωρεύονται σε βάρος της εικόνας της χώρας.
Η έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας είναι ένα καμπανάκι κινδύνου. Αποτυπώνει μια πραγματικότητα όπου η δημοκρατία απαιτεί επανεκκίνηση, όπου η δικαιοσύνη ζητά ανεξαρτησία, όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα χρειάζονται προστασία με πράξεις και όχι με λόγια. Και σε αυτή τη συγκυρία, η επιλογή της προστασίας της Δημοκρατίας από την προστασία της κυβέρνησης είναι πλέον μονόδρομος.
