Το μέγα δίδαγμα που προκύπτει από την εκλογή του Μαγιάρ είναι η ανανέωση της ευρωπαϊκής ταυτοτικής Δεξιάς και η μετεξέλιξή της σε μοντέρνο ρεύμα
Του Μανώλη Κοττάκη
Η ήττα του πρωθυπουργού της Ουγγαρίας Όρμπαν και η ανάρρηση του ελπιδοφόρου Μαγιάρ στο αξίωμα αναγνώστηκαν ως συνήθως βιαστικά στη χώρα μας. Και με γεωπολιτικά κριτήρια και με ιδεολογικά κριτήρια.
Με γεωπολιτικά γιατί πανηγυρίστηκε ως μία απώλεια του Πούτιν. Με ιδεολογικά γιατί θεωρήθηκε ως ήττα της ταυτοτικής Δεξιάς.
Δεν πρόκειται ούτε για το ένα ούτε για το άλλο.
Ιδεολογικά ο Μαγιάρ έχει ισχυρότατες επιφυλάξεις για την παράνομη μετανάστευση, παρόμοιες με του Όρμπαν. Γεωπολιτικά θέλει μεν επαναπροσέγγιση με την Ε.Ε. και ρίχνει γέφυρες για να μη δεσμεύονται κοινοτικά κονδύλια για τη χώρα του, αλλά η προεκλογική ρητορεία του δεν διακρίθηκε για τους αντιρωσικούς τόνους. Μεγάλο μέρος του παλαιού εκλογικού ακροατηρίου του Όρμπαν είναι ψηφοφόροι του άλλωστε.
Από εκεί και πέρα, όλα θα κριθούν στην πράξη βεβαίως.
Το ενδιαφέρον είναι πως στον νέο πρωθυπουργό δόθηκε με βάση το Σύνταγμα ευρεία πλειοψηφία 2/3 για θεσμικές μεταβολές. 133 έδρες στις 199. Ήτοι λαϊκή πλειοψηφία για λαϊκή συνταγματική αναθεώρηση. Καμία σχέση με τα δικά μας «κόλπα».
Το μέγα δίδαγμα που προκύπτει από την εκλογή του Μαγιάρ όμως είναι η ανανέωση της ευρωπαϊκής ταυτοτικής Δεξιάς και η μετεξέλιξή της σε μοντέρνο ρεύμα.
Ο Μαγιάρ ήταν μέλος του κόμματος του Όρμπαν, είχε την αφίσα του στο νεανικό του δωμάτιο το 2010 όταν εξελέγη, ενώ είχε νυμφευθεί την υπουργό Δικαιοσύνης της κυβέρνησης κυρία Βάργκα, την οποία όμως χώρισε όταν αποπέμφθηκε από την κυβέρνηση κατηγορούμενη για θέματα διαφθοράς.
Ο Μαγιάρ το 2023 και ενώ τα σημάδια φθοράς του Όρμπαν άρχισαν να γίνονται εμφανή έκανε τη μεγάλη ρήξη.
Έφυγε από τη γερασμένη πλέον Ν.Δ. της Ουγγαρίας και ίδρυσε μια δική του συντηρητική παράταξη απαρχής, που δεν βαρύνεται με πελατειακό κράτος, διαφθορά κ.λπ.
Η απόφαση να βγει από το μαντρί δεν ήταν εύκολη, αλλά η κοινωνία ήταν ώριμη. Του έδωσε αμέσως 30% στις ευρωεκλογές του 2024.
Η Ιταλίδα πρωθυπουργός Μελόνι, που πρώτη χάραξε αυτόνομη πορεία φεύγοντας από το Forza Italia του Μπερλουσκόνι ταλαιπωρήθηκε περισσότερο από τα τρία χρόνια του Μαγιάρ για να επικρατήσει. Χρειάστηκε εννέα.
Αλλά και ο Μαγιάρ και η Μελόνι που αποσχίστηκαν από τα γενέθλια κόμματά τους και ο Φάρατζ και η Λεπέν και η ηγέτις του AFD κέρδισαν κάτι ανεκτίμητο: αποδεσμεύτηκαν από συσχετισμούς, οικόσημα και παραλυτικές ισορροπίες. Θα επιτύχουν ή θα αποτύχουν με τους όρους τους. Όχι σε ναρκοθετημένο περιβάλλον.
Στην Ελλάδα ο μόνος που δοκίμασε αυτό το υπόδειγμα ήταν ο Αντώνης Σαμαράς το 1993, πολύ πολύ πρόωρα.
Σε μια εποχή που στην πατρίδα μας το μέγα θέμα είναι αν τυχόν θα υπάρξει αλλαγή εν πτήσει στη Ν.Δ. ή όχι, η Ουγγαρία μάς λέει μαζί με την Ιταλία, τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Κύπρο, τη Μεγάλη Βρετανία και άλλες χώρες πως υπάρχει και εναλλακτική. Υπάρχει και άλλος δρόμος. Πιο δύσκολος, πιο ανηφορικός, αλλά υπέροχα αξιοκρατικός.
Η ζωή πάει μπροστά με ρήξεις. Όχι με γενόσημα.
Καιρός να μελετήσουμε καλύτερα αυτό το υπόδειγμα.
Τα δαχτυλίδια ξεθωριάζουν.
