Του Strange Attractor
Στη μικρή, περήφανη, και ελαφρώς… ξεχασμένη γωνιά των Βαλκανίων, τη Γρεκία, η πολιτική σκηνή θυμίζει πλέον περισσότερο βραζιλιάνικη σαπουνόπερα χαμηλού προϋπολογισμού, παρά λειτουργούσα δημοκρατία. Πρωταγωνιστής; Ο σμιλεμένος, ανέμελος, εργατικός, και απολύτως «αυτοδημιούργητος» (αν εξαιρέσουμε τον πατέρα, την αδελφή, τον ανεψιό, και δυο-τρεις γενιές οικογενειακών φίλων) πρωθυπουργός της χώρας.
Ένας γνήσιος γόνος, με βιογραφικό που ξεκινά από το νηπιαγωγείο, συνεχίζει στα βουλευτικά και υπουργικά έδρανα, και καταλήγει απευθείας στο Μαξίμου… χωρίς ενδιάμεσες στάσεις (σαν την υπόλοιπη πλέμπα).
Η κυβέρνησή του; Ένα λαμπρό μωσαϊκό ταλέντων και «αρίστων», που έχει καταφέρει κάτι μοναδικό… να εμπλέκεται ταυτόχρονα σε τόσα σκάνδαλα, που ούτε οι ίδιοι οι υπουργοί δεν θυμούνται για ποιο κατηγορούνται κάθε φορά.
«Α, αυτό είναι το σκάνδαλο με τις μίζες για την τηλεδιοίκηση, ή εκείνο με τα ραντάρ που δεν αγοράστηκαν (αλλά πληρώθηκαν) ποτέ;» ακούστηκε πρόσφατα σε υπουργικό συμβούλιο, το οποίο διεκόπη πρόωρα λόγω… ταυτόχρονης κλήσης όλων των παρευρισκομένων από τον Ευρωπαίο εισαγγελέα (διότι αν περιμέναμε από Έλληνα, άστα να πάνε).
Οι βουλευτές του κόμματος, μια ελίτ ανθρώπων με βαθιά κατανόηση της… δημιουργικής λογιστικής, και της πολιτικής ασάφειας, που έχουν ανεβάσει τον πήχη της διαφθοράς σε επίπεδα που ζηλεύουν ακόμη και παλιοί, δοκιμασμένοι απατεώνες.
Οι περισσότεροι διαθέτουν πλέον περισσότερες δικογραφίες απ’ ό,τι ψηφοφόρους, ενώ οι τραπεζικοί τους λογαριασμοί έχουν τόσο εξωτικά μονοπάτια, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν τουριστικό οδηγό της Καραϊβικής.
Και ενώ η χώρα βυθίζεται σε ένα πέλαγος σκανδάλων, ο πρωθυπουργός παραμένει αισιόδοξος.
«Είναι όλα συκοφαντίες!» δηλώνει με στόμφο.
«Πολιτική δίωξη!» φωνάζει, «οι κομμουνιστές δεν θέλουν σταθερότητα και ανάπτυξη», καθώς πίσω του περνούν τρεις υπουργοί με χειροπέδες…
Φτάνει, όμως, η ώρα των εκλογών.
Η δημοκρατία καλεί. Ο λαός περιμένει.
Και το κόμμα… ψάχνει υποψηφίους.
Εκεί αρχίζουν τα δύσκολα.
Ο κατάλογος των στελεχών μοιάζει πλέον με προσκλητήριο φυλακών, ενώ αντί για βιογραφικά οι υποψήφιοι του στέλνουν τα ποινικά τους μητρώα… 5-6 σελίδες έκαστο!
Ο αντιπρόεδρος είναι προφυλακισμένος.
Ο εκπρόσωπος Τύπου σε κατ’ οίκον περιορισμό (με GPS, για να μη χαθεί… στα εξωχώρια).
Οι περισσότεροι υπουργοί; Άλλοι στη φυλακή, άλλοι σε αναμονή δίκης, και ένας που απλώς «εξαφανίστηκε» σε χώρα χωρίς συνθήκη έκδοσης (στο Καζακστάν, λένε, κάποιοι ποταποί)…
Ο πρωθυπουργός απελπίζεται. Γυρίζει στο γραφείο του, κοιτάζει γύρω του, και τότε… τον βλέπει.
Ο Φυστίκης!!!!!!!!!
Ο πιστός του σκύλος, ένα αξιαγάπητο ημίαιμο με βλέμμα καθαρό, ουρά που κουνιέται τίμια, και το σημαντικότερο; Ποινικό μητρώο λευκότερο κι από φρεσκοπλυμένο τραπεζομάντηλο…
«Εσύ θα με σώσεις», του λέει συγκινημένος, αγκαλιάζοντάς τον.
Και έτσι, για πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας, ο Φυστίκης ανακοινώνεται ως υποψήφιος, και μάλιστα επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο επικρατείας.
Οι αντιδράσεις είναι άμεσες. Κάποιοι γελάνε. Κάποιοι αγανακτούν. Αλλά πολλοί… χαίρονται.
«Σάμπως οι άλλοι καλύτεροι είναι;», ρωτάει ένα πολιτικό σάιτ.
«Τουλάχιστον αυτός δεν έχει φάει, είναι καθαρός», σχολιάζει ένα κανάλι.
«Και φαίνεται έντιμος», προσθέτει άλλο.
Στις δημοσκοπήσεις, ο Φυστίκης σκαρφαλώνει απρόσμενα. Προηγείται σε αξιοπιστία, εντιμότητα και… βασικές εντολές («κάτσε», «μείνε», και «μην κλέβεις»).
Ο πρωθυπουργός, εμφανώς ανακουφισμένος, δηλώνει: «Η ανανέωση ξεκινά από τη βάση. Συνεχίζουμε τον αγώνα μας για την προκοπή του τόπου».
Και κάπου εκεί, στη μικρή αυτή βαλκανική χώρα, η πολιτική φτάνει σε ένα παράδοξο σημείο. Όταν ο μόνος καθαρός υποψήφιος είναι ένας σκύλος… το πρόβλημα δεν είναι ότι κατεβαίνει αυτός στις εκλογές.
Αλλά ότι όλοι οι υπόλοιποι κατέβαιναν τόσα χρόνια…
