Η αποστολή Artemis 2 με τετραμελές πλήρωμα ταξιδεύει από τη 01:33 (ώρα Ελλάδος) της Πέμπτης προς τη Σελήνη θέλοντας να ανοίξει το δρόμο όχι μόνο για την επιστροφή του ανθρώπου στο φυσικό μας δορυφόρο αλλά για τη μόνιμη παρουσία του εκεί.
Η αποστολή Artemis 2 κόστισε στις ΗΠΑ περίπου 4 δισεκατομμύρια δολάρια και αποτελεί μέρος του συνολικού προγράμματος επιστροφής στη Σελήνη ύψους 93 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η τελευταία επανδρωμένη αποστολή στη Σελήνη πραγματοποιήθηκε το 1972 και δύο από τα ερωτήματα που τίθενται είναι γιατί επιστρέφουμε και αν αξίζει το κόστος;
Ο διοικητής της NASA Τζάρεντ Άιζακμαν έσπευσε να δώσει τη δική του απάντηση. «Το πρόγραμμα Artemis συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το πρόγραμμα Apollo. Όχι απλώς για να επιστρέψουμε και να τοποθετήσουμε ξανά τη σημαία στη Σελήνη αλλά για να δημιουργήσουμε μόνιμη παρουσία, μια βάση που θα μας επιτρέψει να αξιοποιήσουμε την επιστημονική και οικονομική της αξία».
Η αποστολή Artemis 2 είναι η δεύτερη φάση του φιλόδοξου προγράμματος Artemis, το οποίο στοχεύει να επιστρέψει ανθρώπους στην επιφάνεια της Σελήνης έως το 2028, να υλοποιήσει δημιουργία βάσεων και να προετοιμάσει το έδαφος για επανδρωμένες αποστολές στον Άρη.
Αν το ταξίδι διάρκειας 10 ημερών είναι επιτυχές, η NASA θα επικεντρωθεί σε επόμενες επανδρωμένες αποστολές που θα τεστάρουν διαστημόπλοια εταιρειών όπως η SpaceX του Ελον Μασκ και η Blue Origin του Τζεφ Μπέζος που σχεδιάζονται να χρησιμοποιηθούν στις αποστολές που θα πραγματοποιήσουν προσεδάφιση στη Σελήνη.
Βασικός στόχος είναι η δημιουργία βάσης στη Σελήνη τη δεκαετία του 2030 η οποία θα λειτουργεί με πυρηνική ενέργεια και θα διασφαλίζει την ηγετική θέση των ΗΠΑ στο Διάστημα. Η βάση αυτή με εκτιμώμενο κόστος 20 δισεκατομμύρια δολάρια θα μπορούσε επίσης να συμβάλει στην επιβίωση της ανθρωπότητας εκτός Γης.
Τα πειράματα που θα διεξαχθούν εκεί και οι γενικότερες εργασίες που θα πραγματοποιηθούν σε αυτή τη βάση θα ανοίξουν τον δρόμο ώστε να πραγματοποιηθούν επανδρωμένες αποστολές στον Άρη. «Το πρόγραμμα Artemis δεν είναι απλώς επιστροφή στη Σελήνη, αλλά πύλη για να ζήσουμε και να εργαστούμε σε άλλον κόσμο» δήλωσε η αστροναύτης Μπόνι Ντάνμπαρ.
«Είναι πιο αποδοτικό να εκτοξεύονται πύραυλοι από τη Σελήνη λόγω της μικρότερης βαρύτητας» εξηγεί η επιστήμονας Σάρα Ράσελ. Πέρα από την επιστήμη, το πρόγραμμα ενισχύει και τη διαστημική βιομηχανία μέσω συνεργασιών με ιδιωτικές εταιρείες μειώνοντας το κόστος και επιταχύνοντας την πρόοδο. Η NASA σχεδιάζει πιο συχνές αποστολές και προσεδαφίσεις ακόμη και κάθε έξι μήνες στο μέλλον.
Ταυτόχρονα, υπάρχει έντονος διεθνής ανταγωνισμός. Η Κίνα σχεδιάζει να στείλει αστροναύτες στη Σελήνη έως το 2030. Παράλληλα έχει ανακοινωθεί μια συνεργασία Κίνας-Ρωσίας για τη δημιουργίας μιας μεγάλης βάσης στη Σελήνη σε ένα πρότζεκτ που έχουν δηλώσει συμμετοχή αρκετές ακόμη χώρες.
«Τους κανόνες τους καθορίζουν όσοι εμφανίζονται πρώτοι» λέει ο Σκοτ Πέις Διευθυντής του Ινστιτούτου Διεθνούς Πολιτικής Επιστήμης και Τεχνολογίας και Διευθυντής του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών στη Διεθνή Πολιτική Επιστήμης και Τεχνολογίας στη Σχολή Διεθνών Υποθέσεων Elliott του Πανεπιστημίου George Washington.
Ο Άιζακμαν από την πλευρά του τόνισε ότι ο χρόνος πιέζει σε αυτή τη γεωπολιτική «κούρσα». Η NASA ανακοίνωσε πριν από λίγες μέρες ότι εγκαταλείπει το σχέδιο κατασκευής της Σεληνιακής Πύλης, ενός τροχιακού επανδρωμένου σταθμού γύρω από τη Σελήνη, και θα χρησιμοποιήσει τον εξοπλισμό και τις μονάδες που έχουν ήδη δημιουργηθεί για τον σταθμό για τη δημιουργία επανδρωμένης βάσης στην επιφάνεια της Σελήνης.
