Η στιγμή που ο Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ, ο ακροδεξιός υπουργός του Νετανιάχου επιχειρεί να ανοίξει σαμπάνια για να γιορτάσει μέσα στην Βουλή του Ισραήλ την θεσμοθέτηση της θανατικής ποινής για τους Παλαιστίνιους, είναι μια εικόνα που συμπυκνώνει τη βαθιά ηθική εκτροπή ενός κράτους που κάποτε επικαλούνταν τη μνήμη της ιστορίας ως ασπίδα και τώρα τη διαστρεβλώνει ως όπλο.
Με την ψήφιση αυτού του εγκληματικού και εκδικητικού νόμου το Ισραήλ δεν μετατοπίζεται ακόμα περισσότερο προς την άκρα δεξιά, αλλά διολισθαίνει σε έναν σκοτεινό αυταρχισμό που μπορεί να ντύνεται με τον μανδύα της ασφάλειας έρχεται και θυμίζει όμως σκοτεινούς καιρούς, τότε που στην θέση των Παλαιστίνιων βρίσκονταν οι πρόγονοι του Νετανιάχου και του Μπεν Γκβιρ που μήνες τώρα κυκλοφορούσε με μια χρυσή αγχόνη καρφιτσωμένη στο πέτο.
Η ψήφιση ενός τέτοιου αποκρουστικού νόμου δεν έρχεται στο κενό αλλά εντάσσεται σε μια ευρύτερη πολιτική απαρτχάιντ και ακολουθεί την γενοκτονία στη Γάζα με νωπές ακόμη τις εικόνες του λιμού, των κατεστραμμένων σπιτιών, των νεκρών παιδιών και των απελπισμένων αμάχων.
Η ιστορία όμως έχει μνήμη. Και κάθε φορά που ένα κράτος επιλέγει την τιμωρία αντί της δικαιοσύνης και τη διάκριση αντί της ισότητας, γράφει μια σκοτεινή σελίδα που θα το ακολουθεί.
