Manos Lambrakis
Δεν ήταν σήμερα απλώς μια αμήχανη στιγμή on camera. Ήταν ένα σπάνιο δώρο αλήθειας από το ίδιο το σύστημα της σκηνοθετημένης σοβαρότητας. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, την ώρα που μιλούσε για την 25η Μαρτίου, έμοιασε ξαφνικά να ξεχνά ότι δεν βρίσκεται σε πρόβα, δεν βρίσκεται σε ηχογράφηση, δεν βρίσκεται σε ασφαλές στούντιο διορθώσεων, αλλά μπροστά στη δημόσια θέα. Και το «να το πω από την αρχή; να το διακόψουμε;» ακούστηκε σαν η πιο ειλικρινής φράση που έχει εκστομιστεί από επίσημα χείλη εδώ και καιρό. Γιατί αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημά τους: έχουν μάθει να ζουν μόνο αν μπορούν να ξαναπάρουν τη λήψη.
Το πιο αποκαλυπτικό, βέβαια, δεν είναι η γκάφα καθαυτή. Είναι ότι όλος αυτός ο πατριωτικός μηχανισμός, που τρέφεται από εξέδρες, στολές, σημαίες, στόμφο και εθνική ρητορική, καταρρέει με το πρώτο κόμπιασμα του autocue. Μιλά ακατάπαυστα για ιστορία, αλλά χωρίς εσωτερική σχέση με την ιστορία. Επικαλείται το έθνος, αλλά σαν να απαγγέλλει υπότιτλους. Φορά το κύρος όπως φοριέται ένα κουστούμι τηλεοπτικής περίστασης. Και μόλις κοπεί για ένα δευτερόλεπτο η μηχανική ροή της υποβολής, απομένει μπροστά μας αυτό που πραγματικά υπάρχει: διορισμένη αμηχανία, επισημότητα από χαρτόνι, κενό.
Και ύστερα ήρθε και το «1981». Όχι, δεν είναι το ζήτημα ότι μπέρδεψε μια χρονολογία. Το ζήτημα είναι ότι σε αυτό το καθεστώς οι χρονολογίες ακούγονται σαν διακοσμητικά αντικείμενα, σαν αριθμοί που μπήκαν για να συμπληρώνουν τον εθνικό φωτισμό του λόγου. Η ιστορική μνήμη έχει καταντήσει σκηνικό υλικό. Ένα κράτος που κάθε τόσο ζητά σεβασμό στους θεσμούς, συγκίνηση μπροστά στα σύμβολα και πειθαρχία απέναντι στην εθνική αφήγηση, αποδεικνύεται ανίκανο να σταθεί μέσα στη στοιχειώδη ακρίβεια αυτής της αφήγησης. Θέλουν το μεγαλείο της Ιστορίας, χωρίς τον κόπο της γνώσης της.
Και αυτό να είναι τελικά το πιο εξευτελιστικό συμπέρασμα της ημέρας.
Όχι ότι ένας άνθρωπος μπερδεύτηκε.
Αλλά ότι ολόκληρη η επίσημη Ελλάδα έχει καταντήσει να μοιάζει με κακοστημένο πλάνο που νομίζει ότι θα σωθεί στο μοντάζ.
Μια εξουσία που δεν αντέχει το ζωντανό.
Που δεν μπορεί να αρθρώσει ούτε τον πατριωτισμό της χωρίς ηλεκτρονικό δεκανίκι.
Που ζητά από την κοινωνία συγκίνηση, ενώ η ίδια δεν διαθέτει ούτε μνήμη ούτε βάρος ούτε αλήθεια, μόνο υποβολέα. Και όταν ο υποβολέας κολλάει, βλέπουμε αυτό που κρύβεται τόσον καιρό: το απόλυτο τίποτα με γραβάτα.
https://www.tanea.gr/…/na-to-po-apo-tin-arxi-ti…/amp/
