Την επομένη της 25ης Μαρτίου, αξίζει να θυμηθούμε κάτι απλό: η πατρίδα δεν υπηρετείται με διαχωρισμούς, ούτε με εμφυλιοπολεμικές κορώνες.
Ο πατριωτισμός δεν είναι ιδιοκτησία κανενός
Ο Θάνος Πλεύρης, μιλώντας σε κομματική εκδήλωση της Νέας Δημοκρατίας στο Κιλκίς, δεν περιορίστηκε σε μια σκληρή πολιτική κριτική προς την Αριστερά. Επέλεξε να πει ότι δεν πρέπει να υπάρχει ούτε σεβασμός, ούτε τιμή για τους αγώνες της και ότι αυτοί (οι αριστεροί) κινήθηκαν σε βάρος του έθνους. Αυτή δεν είναι μια απλή υπερβολή του κομματικού πάθους. Είναι συνειδητή επιστροφή σε μια ρητορική που χωρίζει τους Ελληνες σε «σωστούς» και «λάθος», σε αποδεκτούς και ανεπιθύμητους ακόμη και στο επίπεδο της ιστορικής μνήμης.
Η βιτρίνα της «θεσμικής κεντροδεξιάς» και η πραγματικότητα
Η Νέα Δημοκρατία θέλει συχνά να εμφανίζεται ως σύγχρονη, ευρωπαϊκή και θεσμική κεντροδεξιά. Ομως τέτοιες παρεμβάσεις αποκαλύπτουν ότι κάτω από αυτή τη βιτρίνα παραμένει ζωντανό ένα πολύ παλιότερο ένστικτο: η ανάγκη να ορίζεται η πατρίδα ως ιδιοκτησία της Δεξιάς και οι πολιτικοί αντίπαλοι ως περίπου ξένο σώμα. Αυτό δεν είναι ούτε ιστορική ανάγνωση ούτε ιδεολογική καθαρότητα. Είναι η αναπαραγωγή ενός διχαστικού σχήματος που η δημοκρατία όφειλε να έχει αφήσει πίσω της εδώ και δεκαετίες.
Ο διχασμός ως εφεδρεία της εξουσίας
Την επομένη, λοιπόν, της εθνικής επετείου, αυτό που οφείλει να πει κανείς δεν είναι μόνο ότι ο Πλεύρης προκάλεσε. Είναι ότι εξέθεσε ξανά μια κυβέρνηση που από τη μία μιλά για ενότητα και από την άλλη ανέχεται υπουργούς που ξαναζεσταίνουν τη γλώσσα του διχασμού. Γιατί άλλο πατρίδα και άλλο η πολιτική εκμετάλλευση της Ιστορίας για να ξαναμοιραστούν πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης.
