Του Γιώργου Κ. Στράτου
Δεν χωρεί καμία αμφιβολία ότι η ανθρωπότητα έχει περιέλθει, από το ξεκίνημα του αιώνα που διανύουμε, σε κατάσταση προϊούσας χαοτικής αστάθειας. Το φαινόμενο εμφανίζεται σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής μας, με προεξάρχουσα τη διεθνή πολιτική.
Οι ρυθμοί με τους οποίους κατεδαφίζεται το Διεθνές Δίκαιο είναι καταιγιστικοί. Ο ρόλος του ΟΗΕ και των λοιπών διεθνών οργανισμών γίνεται και ουσιαστικά… διακοσμητικός! Οι Αρχές που καθόριζαν επί δεκαετίες τις σχέσεις μεταξύ των κρατών έχουν καταστεί γραφικές αναμνήσεις.
Η αναφορά σε αυτές προκαλεί το φρικαλέο γέλιο τους, καθώς οι ηγέτες της σήμερον δεν κρατούν ούτε τα προσχήματα που προφυλάσσουν το κύρος και τα συμφέροντά τους! «Χύμα στο κύμα οι πάντες! Όποιον πάρει ο χάρος και ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή»!
Προφανώς αυτός είναι ο ρυθμός στον οποίο αναγκαστικά «χορεύουν» και όλα τα υπόλοιπα και οι υπόλοιποι. Είναι που είναι… λιμά και λειψοί (!), οπότε η υποταγή τους δηλώνεται και με λιγότερες ενοχλητικές αντιστάσεις.
Ο κυριότερος λόγος για την εξέλιξη αυτή είναι η θεοποίηση της εξουσίας αφ’ εαυτής. Σε όλες της τις μορφές, δίχως καμία αναστολή, κανένα όριο μπροστά σε τίποτα. Θλιβερό απότοκο της «θέωσης» του ανθρώπου που τάχα μου μπορεί να κάνει τα πάντα, του επιτρέπονται όλα αν μπορεί να τα επιβάλλει και ασχέτως αν αυτό οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην απο-ανθρωποποίησή του!
Εδώ βρισκόμαστε, στις πύλες της κολάσεως, τις οποίες φυσικά αδυνατούμε να αντιληφθούμε, διότι ως γνωστόν «ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις»!
Κάπως έτσι έχουμε εγκλωβιστεί γλυκά σ’ ένα προσωποπαγές σύμπαν, το οποίο αρχίζει από το σαλόνι και τελειώνει στις επαφές μας στα κοινωνικά δίκτυα!
Στον απεγκλωβισμό μας από αυτήν την υπνώττουσα κατάσταση έρχεται κατά τρόπο οξύμωρο να συμβάλει η κόλαση που μας περιβάλλει.
Διότι, αν δεν μπορούν να σε «ξυπνήσουν» ούτε τα τρέιλερ σε ζωντανή μετάδοση απευθείας από «τα καζάνια της κόλασης», όπως η αναμετάδοση των πολεμικών επιχειρήσεων των ημερών, τότε, συγγνώμη, αλλά δεν έχεις γλιτωμό.
Κάθεσαι στην τηλεόραση και παρακολουθείς ειδήσεις, αναλύσεις, ντοκιμαντέρ για όσα συμβαίνουν στον κόσμο. Προσπαθείς να καταλάβεις τι ακριβώς συμβαίνει, γιατί και πώς σε επηρεάζει.
Τότε δεν μπορεί να μη σου ξανάρθουν στο μυαλό η Ιστορία, η Γεωγραφία, οι διηγήσεις των γεροντότερων στην οικογένειά σου, που σε έκαναν να πλήττεις αφόρητα στα κυριακάτικα τραπέζια. Αλλά και τα σύγχρονα, όπως η τιμή της βενζίνης και οι τιμές στο σούπερ μάρκετ, όταν και όσο σου κάνουν την «τιμή» να τα επισκεφθείς!
Και, ω του θαύματος, συνειδητοποιείς ότι η γνώση είναι ο μακράν καλύτερος δρόμος για να αντιληφθείς και να προφυλαχθείς. Μας βοηθούν σε αυτό οι πραγματικοί γνώστες που ευτυχώς υπάρχουν ακόμη, αυτοί που μιλούν απλά, με επιχειρήματα, δίχως φανατισμό και δίχως οι όποιες εξαρτήσεις τους να αλλοιώνουν τα λεγόμενά τους.
Αναπόφευκτα, κάνεις και πικρούς συνειρμούς.
Όπως γιατί δεν μιλάνε πάντα καθαρά αυτοί που γνωρίζουν; Γιατί τα μαθήματα στα σχολειά μας δεν είναι προσανατολισμένα σ’ αυτήν την κατεύθυνση; Γιατί καταρρέει η δημόσια εκπαίδευση; Γιατί δεν υπάρχουν πολλές τέτοιες εκπομπές στην τηλεόραση; Γιατί δεν μας έμαθαν να διαβάζουμε βιβλία;
Ποιοι νομίζουν ότι θα ‘χουν πριβέ και στον Παράδεισο;
