Η Τεχεράνη επιχείρησε να απλώσει τον πόλεμο σε όλο τον Κόλπο
Μια εξέλιξη που δεν φαίνεται να είχε υπολογίσει η Ουάσιγκτον και ειδικά ο Ντόναλντ Τραμπ, αναδεικνύεται σε έναν από τους πιο κρίσιμους παράγοντες του πολέμου στη Μέση Ανατολή.
Η περιφερειακή διάσταση των διαδοχικών ιρανικών χτυπημάτων απέναντι σε αραβικά και μουσουλμανικά κράτη εξελίσσεται σε σημείο-κλειδί, τόσο για την έκβαση της σύγκρουσης όσο και για τη νέα ισορροπία ισχύος στην περιοχή.
Κόντρα στις αρχικές εκτιμήσεις, η Τεχεράνη δεν περιόρισε τα αντίποινά της σε αμερικανικές βάσεις ή σε καθαρά στρατιωτικούς στόχους. Αντίθετα, άπλωσε τη δράση της σε μια πολύ ευρύτερη γεωγραφική περίμετρο, πλήττοντας χώρες του Κόλπου και στοχοποιώντας υποδομές με τεράστια πολιτική και οικονομική σημασία, από αεροδρόμια και ξενοδοχειακές μονάδες έως εγκαταστάσεις επεξεργασίας πετρελαίου.
Σύμφωνα με το Πρώτο Θέμα, αυτό που προκάλεσε τη μεγαλύτερη έκπληξη στον Τραμπ ήταν ακριβώς αυτή η επιλογή της Τεχεράνης να ανοίξει πολλά μέτωπα ταυτόχρονα στον αραβικό κόσμο. Μιλώντας στο CNN, ο Αμερικανός πρόεδρος χαρακτήρισε τις ιρανικές επιθέσεις στον Κόλπο ως «τη μεγαλύτερη έκπληξη» της σύγκρουσης μέχρι στιγμής, σημειώνοντας πως οι χώρες της περιοχής αναμενόταν να εμπλακούν ελάχιστα, όμως πλέον επιμένουν να εμπλέκονται.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η περίπτωση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Παρότι Άμπου Ντάμπι και Τεχεράνη είχαν διαμορφώσει μια άτυπη ισορροπία ώστε να αποφεύγεται η άμεση σύγκρουση, το Ιράν επέλεξε να πλήξει και τα Εμιράτα με βαλλιστικούς πυραύλους και drones. Η κίνηση αυτή ερμηνεύεται ως στοχευμένη προσπάθεια να ασκηθεί πίεση σε ένα κράτος με μεγάλη επιρροή στα διεθνή κέντρα αποφάσεων και ισχυρούς διαύλους με την Ουάσιγκτον.
Το βασικό μήνυμα που φαίνεται να εκπέμπει η Τεχεράνη είναι ότι κανείς στην περιοχή δεν μπορεί να μείνει πραγματικά στο περιθώριο. Με άλλα λόγια, το Ιράν επιχειρεί να επιβάλει μια «στρατηγική του χάους», μεταφέροντας το κόστος του πολέμου σε ολόκληρο τον Κόλπο και πιέζοντας τα κράτη της περιοχής να διαλέξουν στρατόπεδο χωρίς καθυστέρηση. Σε αυτή τη λογική εντάσσονται και οι επιθέσεις κατά χωρών όπως το Ομάν, το οποίο παραδοσιακά διατηρούσε ρόλο διαμεσολαβητή.
Ωστόσο, αυτή η στρατηγική φαίνεται πως παρήγαγε και ένα αποτέλεσμα αντίθετο από αυτό που ίσως επεδίωκε η Τεχεράνη. Αντί να διασπάσει τα κράτη του Κόλπου, τα οδήγησε σε μεγαλύτερη συσπείρωση. Τα έξι μέλη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου, δηλαδή η Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ, το Κατάρ, το Μπαχρέιν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Ομάν, προχώρησαν σε κοινή συνάντηση και εμβάθυναν απότομα τη συνεργασία τους στο πεδίο της άμυνας και της ασφάλειας.
Η κοινή αυτή στάση αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς δείχνει ότι τα ιρανικά χτυπήματα δεν προκάλεσαν μόνο φόβο, αλλά και αντανακλαστικά περιφερειακής άμυνας. Οι χώρες του Κόλπου εξέφρασαν αλληλεγγύη μεταξύ τους και δεσμεύτηκαν να λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία της ασφάλειας, της σταθερότητας, των εδαφών και των πολιτών τους, κρατώντας ανοιχτό ακόμη και το ενδεχόμενο απάντησης.
Έτσι, η μεγαλύτερη έκπληξη για τον Τραμπ δεν φαίνεται να είναι μόνο η ένταση των ιρανικών αντιποίνων, αλλά κυρίως ο τρόπος με τον οποίο ο πόλεμος αλλάζει βίαια τη στάση των κρατών του Κόλπου.
