Του Γιώργου Κ. Στράτου
Το άρθρο αυτό θα μπορούσε να έχει τον τύπο ανοιχτής επιστολής. Σεμνυνόμενος ο γράφων, θεωρεί πως δεν ανήκει στη χορεία των «ιερών τεράτων» της δημοσιογραφίας τα οποία νομιμοποιούνταν να τις απευθύνουν. Έτσι, αρκούμαστε να καταθέσουμε σκέψεις επ’ αφορμή της πρόσφατης συνέντευξης του κ. Παύλου ντε Γκρες στην εκπομπή του κ. Νίκου Χατζηνικολάου «Ενώπιος ενωπίω» στον ANT1. Επίσης, μία επιβεβλημένη διευκρίνιση όσον αφορά την προσφώνηση του τίτλου: Συνιστά εφαρμογή της αστικής ευγένειας, δεδομένου ότι δεν εμφορούμεθα από αντίστοιχα αισθήματα ούτε προς τον θεσμό ούτε προς τη δυναστεία και τα πρόσωπά της.
Ας ξεκινήσουμε από τα θετικά. Αυτά είναι: η έκφραση της επιθυμίας του να είναι χρήσιμος στην Ελλάδα, γεφυρώνοντάς τη με τη διασπορά, η σαφής δήλωσή του ότι δεν επιθυμεί να γίνει βασιλιάς και σέβεται το Σύνταγμα και το πολίτευμα και ότι, παρά το ενδιαφέρον του για την πολιτική, δεν επιδιώκει άμεση εμπλοκή σ’ αυτήν. Θαυμάσια! Επειδή όμως, όπως είπε, σκοπεύει να ζήσει τη ζωή του εδώ, για να παραμείνουν θαυμάσια τα πράγματα για όλους μας, χρήσιμο είναι να φρεσκάρει μερικά κεφάλαια της Ιστορίας.
Από το απώτερο παρελθόν επιβεβλημένο είναι να ανατρέξει στον τρόπο που βασίλεψε και συνδέθηκε με τη χώρα και τους ανθρώπους της ο ιδρυτής της δυναστείας προ-προπάππος του. Και επειδή η Ιστορία προσφέρει συνοπτικά μαθήματα, πως την κληρονομιά του εξανέμισε μετά τη δολοφονία του πατέρα του ο γιος του και προπάππος του, οδηγώντας με τις επιλογές του την πατρίδα από μία εποποιία της οποίας ηγήθηκε με γενναιότητα στη Μικρασιατική Καταστροφή. Για τον χαρακτήρα και τη συμπεριφορά του παππού του, ας αναζητήσει το διάγγελμα που απηύθυνε προς τον ελληνικό λαό εξ ονόματος του υπουργικού συμβουλίου ο τότε πρόεδρος της κυβερνήσεως, αείμνηστος Γεώργιος Παπανδρέου, και το άρθρο γνώμης που είχε δημοσιευτεί στο «Βήμα» την επομένη του θανάτου του υπό τον τίτλο: «Το υψηλόν παράδειγμα και η εθνική του πίστις». Πώς από εκεί φθάσαμε στα Ιουλιανά και στην Αποστασία του 1965 που οδήγησαν στη χούντα θα του το φωτίσουν οι επιστολές που αντάλλαξαν ο πατέρας του με τον Γ. Παπανδρέου αλλά και οι συμβουλές του προέδρου της ΕΔΑ, αείμνηστου Γιάννη Πασαλίδη, προς τον νεαρό άνακτα, τις οποίες δεν ακολούθησε, όπως και την πρότασή του για τον σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας για την εκτόνωση της κρίσεως.
Τα μαθήματα από το παρελθόν συχνά αποδεικνύονται αδύναμα μπροστά στις αδυναμίες χαρακτήρα, στις παρενέργειες ψυχολογικών τραυμάτων και κυρίως στις παροτρύνσεις όσων «Ηρακλέων του Στέμματος», τρομάρα τους (!), ταύτισαν την πολιτική τους επιβίωση με τη βασιλεία, μετατρέποντας τη σε … κομματάρχη! Ο ασφαλέστερος τρόπος για την εμπέδωσή τους είναι η φρονιμάδα. Ως γνωστόν, φρόνιμος είναι αυτός που χρησιμοποιεί τη σκέψη και τη σύνεση στις πράξεις του καθώς το επίθετο προέρχεται από το ρήμα φρονέω-ῶ.
