Η Ford επιστρέφει έπειτα από 22 χρόνια στη Formula 1, έχοντας στρατηγική συνεργασία με τη Red Bull.
Τα μοτέρ που κατασκευάζονται από την Red Bull με την πολύτιμη εμπειρία της μπλε οβάλ εταιρείας, φαίνεται ότι θα είναι από τα πιο καλοδουλεμένα φέτος.
Μέχρι και σήμερα, η Ford που εγκατέλειψε την κορωνίδα του μηχανοκίνητου αθλητισμού το 2004 πουλώντας τη Jaguar Racing στη Red Bull Racing, παραμένει ο τρίτος πιο επιτυχημένος κατασκευαστής κινητήρων στην ιστορία της F1, πίσω από τη Ferrari και τη Mercedes, που δεν έφυγαν καθόλου από το σπορ.
Με πλούσια ιστορία, 10 πρωταθλήματα κατασκευαστών, 13 πρωταθλήματα οδηγών και 174 νίκες σε Grand Prix, η Ford επέστρεψε και διψά για νίκες.
Η Ford εισήλθε για πρώτη φορά στη F1 το 1967 με τον θρυλικό πλέον κινητήρα DFV, ο οποίος αποτέλεσε προϊόν συνεργασίας με την Cosworth Racing και αποκαλύφθηκε τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς. Μόλις δύο μήνες αργότερα, και συγκεκριμένα στο ολλανδικό Grand Prix, έκανε ντεμπούτο κερδίζοντας τον αγώνα με τη Lotus Ford του Τζιμ Κλαρκ. Ο DFV συνέχισε να είναι ο πιο επιτυχημένος κινητήρας όλων των εποχών στην F1 φτάνοντας τις 155 νίκες από το 1967 μέχρι και τον τελευταίο του αγώνα το 1983. Την χρονιά εκείνη, ο Κέκε Ρόσμπεργκ κέρδισε με τον κινητήρα DFV το Grand Prix του Μονακό, λίγους μόλις μήνες πριν την έλευση στη F1 στην εποχή των υπερτροφοδοτούμενων μονάδων κίνησης.
Ακόμη και μετά τον παροπλισμό του DFV, η Ford συνέχισε να δίνει το «παρών» στη F1 τόσο με υπερτροφοδούμενους όσο και με ατμοσφαιρικούς κινητήρες, με αποκορύφωμα τον Ford Zetec R V8 που χάρισε στον Μίκαελ Σουμάχερ το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 1994.
Το χρονικό των επιτυχιών:
Απρίλιος 1967 – Αποκαλύπτεται ο κινητήρας Ford DFV Race, ο οποίος σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε σε συνεργασία με την Cosworth Engineering.
Ιούνιος 1967 – Ο κινητήρας DFV πραγματοποιεί το ντεμπούτο του στο Grand Prix της Ολλανδίας στο Zandvoort, παρέχοντας κίνηση στη Lotus Ford του Γκράχαμ Χιλ, ο οποίος κέρδισε την pole position δίνοντας ταυτόχρονα τη δυνατότητα στον Τζιμ Κλαρκ να νικήσει στον αγώνα με τη Lotus Ford 49. Στην πρώτη του χρονιά, ο κινητήρας DFV χάρισε στη Lotus τη δεύτερη θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών και στον Τζιμ Κλαρκ την τρίτη στο Πρωτάθλημα Οδηγών. Συνολικά, ο κινητήρας DFV κέρδισε τέσσερις αγώνες στην πρώτη του σεζόν το 1967.
Το 1968, η Lotus έχασε τα αποκλειστικά δικαιώματα χρήσης του κινητήρα DFV, με την Ford να τον παρέχει, πέραν της Lotus, στις McLaren και Matra με τον θρυλικό Τζάκι Στιούαρτ πίσω από το τιμόνι. Στον πρώτο αγώνα της χρονιάς στη Νότια Αφρική, η Lotus με τον κινητήρα της Ford έκανε το 1-2, με τον Τζιμ Κλαρκ, στον τελευταίο όπως απεδείχθη αγώνα του, να παίρνει τη νίκη και τον Γκράχαμ Χιλ να τερματίζει στη δεύτερη θέση
Το 1968 η Lotus Ford κερδίζει τόσο το Πρωτάθλημα Οδηγών με τον Γκράχαμ Χιλ όσο και το Πρωτάθλημα Κατασκευαστών. Επιπλέον, τόσο η Matra όσο και η McLaren, οι οποίες χρησιμοποιούσαν τον κινητήρα Ford, κέρδισαν αρκετούς αγώνες με τους Τζάκι Στιούαρτ και Μπρους ΜακΛάρεν. Συνολικά, τα μονοθέσια με κινητήρα Ford κέρδισαν το 1968 τους 11 από τους 12 αγώνες της χρονιάς, τερματίζοντας στην πρώτη, δεύτερη και τρίτη θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών.
Το 1969 οι κινητήρες Ford παρείχαν κίνηση στις Lotus, McLaren, Matra και Brabham, καθώς και σε αρκετές ακόμα μικρότερες ιδιωτικές ομάδες, Εκείνη τη χρονιά τα μονοθέσια με κινητήρες Ford κέρδισαν και τους 11 αγώνες της σεζόν, με τον Τζάκι Στιούαρτ να κατακτά το στέμμα, εμπρός από τους Τζάκι Ιξ και Μπρους ΜακΛάρεν. Η Matra Ford ήταν πρώτη στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών, η Brabham Ford δεύτερη, η Lotus Ford τρίτη και η McLaren Ford τέταρτη.
Το 1970 η Ford παρείχε μεταξύ άλλων τους κινητήρες της στις Tyrrell, McLaren, Team Surtees, Lotus και Brabham. Τα μονοθέσια με κινητήρες Ford κέρδισαν τους 8 από τους 13 αγώνες της χρονιάς. O Γιόχεν Ριντ κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, το οποίο κέρδισε με τραγικό τρόπο έχοντας χάσει τη ζωή του στο ιταλικό Grand Prix που πραγματοποιήθηκε στη Μόντσα. Για ακόμα μια φορά, η Ford κέρδισε το Πρωτάθλημα Κατασκευαστών με τη Lotus, κατακτώντας ταυτόχρονα και την τρίτη θέση με τη March. Από τους πέντε κορυφαίους κατασκευαστές, η Ford παρείχε κινητήρες στους τέσσερις από αυτούς
Το 1971 η Ford παρείχε κινητήρες στις Lotus, March, Tyrrell, McLaren, Brabham και Surtees. Για άλλη μια φορά, ένα μονοθέσιο με κινητήρα Ford κέρδισε το Πρωτάθλημα Οδηγών δια χειρός Τζάκι Στιούαρτ. Συνολικά, τα μονοθέσια με κινητήρα Ford κέρδισαν τους 7 από τους 11 αγώνες εκείνης της σεζόν, καθώς και ένα ακόμη Πρωτάθλημα Κατασκευαστών, αυτή τη φορά για λογαριασμό της Tyrrell.
Το 1972 η Ford έδωσε τους κινητήρες της στις Brabham, Lotus, March, McLaren, Tyrrell και Surtees που κέρδισαν τους 10 από τους 12 αγώνες της χρονιάς. Το Πρωτάθλημα Οδηγών πήγε στον Εμερσον Φιτιπάλντι και το Πρωτάθλημα Κατασκευαστών στη Lotus Ford, με την Tyrrell Ford στη δεύτερη θέση και την McLaren Ford στην τρίτη. Ήταν μια χρονιά απόλυτης κυριαρχίας.
Το 1973 οι μόνες ομάδες που δεν τροφοδοτούνταν με κινητήρες Ford ήταν οι Ferrari και BRM – όλες οι υπόλοιπες χρησιμοποιούσαν τον DFV. Όπως αναμενόταν, τα μονοθέσια με κινητήρα Ford κέρδισαν και τους 15 αγώνες της σεζόν! Ο Τζάκι Στιούαρτ (Tyrrell Ford) στέφθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής, με το στέμμα στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών να πηγαίνει στη Lotus Ford – η Ford κατέκτησε τη χρονιά εκείνη τις πέντε πρώτες θέσεις.
Και το 1974 η πλειονότητα των μονοθεσίων χρησιμοποιούσε τους κινητήρες Ford. Αυτή τη φορά, η Ford κέρδισε τους 12 από τους 15 αγώνες, με τον Εμερσον Φιτιπάλντι να κατακτά με την McLaren Ford το δεύτερό του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Η McLaren κέρδισε επίσης το Πρωτάθλημα Κατασκευαστών, με 10 από τις 12 κορυφαίες ομάδες να εμπιστεύονται τη χρονιά εκείνη τους κινητήρες Ford.
Το 1975 η Ford κυριάρχησε και πάλι κερδίζοντας τους 8 από τους 14 αγώνες. Ωστόσο, ήταν η Ferrari και ο Νίκι Λάουντα που κέρδισαν τα Πρωταθλήματα Οδηγών και Κατασκευαστών.
Το 1976 τα μονοθέσια με κινητήρα Ford κέρδισαν τους 10 από τους 16 αγώνες της σεζόν, χαρίζοντας στον Τζέιμς Χαντ το πρώτο και μοναδικό Πρωτάθλημα Οδηγών με τα χρώματα της McLaren Ford. Όμως, η oμάδα έχασε τον τίτλο στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών, τον οποίο κέρδισε η Ferrari. Στον τελικό βαθμολογικό πίνακα της χρονιάς εκείνης, οι 10 από τους 13 κατασκευαστές χρησιμοποιούσαν κινητήρες Ford.
Το 1977 η Ford κέρδισε με διάφορα μονοθέσια και ομάδες τους 12 από τους 17 αγώνες, συμπεριλαμβανομένων των Wolf Ford, Shadow Ford, Lotus Ford και McLaren Ford. Ο Νίκι Λάουντα και η Ferrari κέρδισαν τα Πρωταθλήματα Οδηγών και Κατασκευαστών.
Το 1978 οι νίκες για τα μονοθέσια με κινητήρες Ford ανήλθαν σε 9 – από 16 στο σύνολο αγώνες – με τον Μάριο Αντρέτι και την Lotus Ford να κατακτούν και τους δύο τίτλους.
Το 1979 οι νίκες ανήλθαν σε 8 – σε 15 στο σύνολο αγώνες – με τα μονοθέσια των Ligier και Williams να συνεισφέρουν μεταξύ άλλων στην παραπάνω συγκομιδή. Ο Τζόντι Σέκτερ κέρδισε το πρώτο του Πρωτάθλημα Οδηγών με την Ferrari, η οποία κατέκτησε και το Πρωτάθλημα Κατασκευαστών.
Το 1980 ήταν μια ακόμα κυρίαρχη χρονιά για τα μονοθέσια με κινητήρα Ford, τα οποία κέρδισαν τους 11 από τους 14 αγώνες εκείνης της σεζόν. Ο Αλαν Τζόουνς πήρε το πρώτο του Πρωτάθλημα Οδηγών με την Williams Ford, η οποία κέρδισε επίσης το Πρωτάθλημα Κατασκευαστών.
Το 1981 καταγράφηκαν 8 νίκες σε 15 αγώνες για τα μονοθέσια με κινητήρα Ford με τα χρώματα των Williams, Brabham και McLaren. Ο Νέλσον Πικέ κέρδισε το πρώτο του Πρωτάθλημα Οδηγών με την Brabham Ford, ενώ ήταν η Williams Ford εκείνη που απέσπασε το Πρωτάθλημα Κατασκευαστών.
Το 1982 οι μισοί από τους 16 αγώνες πήγαν σε μονοθέσια με κινητήρα Ford, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των McLaren, Brabham, Lotus, Williams και Tyrrell. Ο Κέκε Ρόσμπεργκ με την Williams Ford κέρδισε το Πρωτάθλημα Οδηγών, ενώ η Ferrari το Πρωτάθλημα Κατασκευαστών.
Το 1983 ήταν μια χρονιά με λιγότερες επιτυχίες για τη Ford, κερδίζοντας μόνο 3 από τους 15 αγώνες. Ο Νέλσον Πικέ κέρδισε ακόμα ένα Πρωτάθλημα Οδηγών με την Brabham BMW, ενώ η Ferrari επιβλήθηκε στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών.
To 1984 έχοντας πλέον περάσει στην υπερτροφοδοτούμενη εποχή της F1, η Ford παρείχε τον μοναδικό ατμοσφαιρικό κινητήρα στο griid. Δυστυχώς, οι κινητήρες της στην Tyrrell δεν κέρδισαν ούτε έναν αγώνα τη χρονιά εκείνη.
Το 1985 ήταν η τελευταία και επίσης άκαρπη από πλευρά νικών σεζόν για τον κινητήρα DFV της Ford στο πίσω μέρος του μονοθεσίου της Tyrrell.
Το 1986 ο κινητήρας Ford Cosworth GBA 1.5 Turbo V6 πραγματοποιεί το ντεμπούτο του. Ωστόσο, η εξέλιξή του δεν ήταν τέτοια ώστε να αποσπάσει νίκες κατά τη διάρκεια μιας χρονιάς στην οποία κυριάρχησαν οι Williams Honda και McLaren TAG.
Το 1987 οι ατμοσφαιρικοί κινητήρες επιστρέφουν με τον Ford DFZ 3.5 V8 να βρίσκει θέση, μεταξύ άλλων, στις Tyrrell Ford και Benetton Ford. Οι κινητήρες Ford απέσπασαν την πέμπτη και έκτη θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών, χωρίς να κερδίσουν σε κανέναν αγώνα της σεζόν εκείνης, στην οποία κυριάρχησε η Williams Honda.
Το 1988 τα μονοθέσια με κινητήρα Ford δεν κέρδισαν κανέναν αγώνα. Όμως, η πρωτοεμφανιζόμενη Benetton Ford τερμάτισε τρίτη στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών. Εν τω μεταξύ, η McLaren Honda κέρδισε τους 15 από τους 16 αγώνες της σεζόν.
Το 1989, η Ford επέστρεψε στην κορυφή του βάθρου όταν ο Αλεσάντρο Νανίνι κέρδισε το ιαπωνικό Grand Prix με την Benetton Ford. Τα μονοθέσια με κινητήρα Ford απέσπασαν την τέταρτη και πέμπτη θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών με τις Benetton και Tyrrell, αντίστοιχα.
Το 1990 η Benetton Ford πήρε δύο νίκες με τον Νέλσον Πικέ, ο οποίος απέσπασε την τρίτη θέση στο Πρωτάθλημα Οδηγών. Η ομάδα τερμάτισε επίσης στην τρίτη θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών.
Το 1991 η Benetton Ford του Νέλσον Πικέ σημείωσε μόλις μία νίκη. Η ομάδα κατετάγη τέταρτη στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών, με τη Jordan Ford να ακολουθεί στην αμέσως επόμενη.
Το 1992 η Benetton Ford πήρε επίσης μία νίκη, με τον Νάιτζελ Μάνσελ με τη Williams Renault να κατακτά το πρώτο και μοναδικό στην καριέρα του στη F1 Πρωτάθλημα Οδηγών. Η Benetton Ford τερμάτισε τρίτη στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών, ενώ η Lotus Ford πήρε την πέμπτη θέση.
Το 1993 η Ford προμήθευε με κινητήρες τις McLaren, Benetton και Minardi. Τα μονοθέσια με τους κινητήρες της, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των Αϊρτον Σένα και Μίκαελ Σουμάχερ, κέρδισαν τους 6 από τους 16 αγώνες εκείνη τη σεζόν. Ο Βραζιλιάνος τερμάτισε δεύτερος, πίσω από τον Αλέν Προστ, στο Πρωτάθλημα Οδηγών, ενώ η Williams Renault κέρδισε την κόντρα απέναντι στη δεύτερη McLaren Ford και την τρίτη Benetton Ford.
Το 1994 η Benetton Ford του Μίκαελ Σουμάχερ κέρδισε τους 8 από τους 16 αγώνες, χαρίζοντας στον Γερμανό πιλότο το πρώτο Πρωτάθλημα Οδηγών στην έως τότε καριέρα του στη F1. Ωστόσο, η Benetton Ford έχασε το Πρωτάθλημα Κατασκευαστών, το οποίο κατέληξε στα χέρια της Williams Renault.
Το 1995 ο κινητήρας Ford δεν κατάφερε να διακριθεί παρέχοντας κίνηση τόσο στη Simtek Ford του Τζος Φερστάπεν όσο και στη νεοεισερχόμενη στη F1, Red Bull Sauber Ford, η οποία τερμάτισε στην έβδομη θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών.
Το 1996 οι κινητήρες Ford τροφοδοτούσαν την Red Bull Sauber καθώς και τις Minardi και Forti.
Το 1997 την εμφάνισή της έκανε η Stewart Ford F1 με τους Ρούμπενς Μπαρικέλο και Ιαν Μάγκνουσεν πίσω από το τιμόνι των δύο μονοθεσίων. Ο κινητήρας Ford τροφοδοτούσε και την Tyrrell του Τζος Φερστάπεν. Δυστυχώς, ούτε και τη χρονιά αυτή τα μονοθέσια με κινητήρες Ford κατάφεραν να αποσπάσουν νίκες.
Το 1998 η εικόνα ήταν αντίστοιχη με την προηγούμενη χρονιά, με τους κινητήρες Ford να τροφοδοτούν τα μονοθέσια των Stewart, Tyrrell και Minardi.
Το 1999 πραγματοποιείται το ντεμπούτο της ομάδας Stewart Ford με τον Τζόνι Χέρμπερτ να κερδίζει το Ευρωπαϊκό Grand Prix και να φέρνει την ομάδα στην τέταρτη θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών.
Το 2000 η Ford αγόρασε την ομάδα Stewart Grand Prix και τη μετονόμασε σε Jaguar Racing, με τους Εντι Ιρβάιν και Τζόνι Χέρμπερτ να αναλαμβάνουν τα πηδάλια των μονοθεσίων. Η ομάδα δεν σημείωσε νίκες τη χρονιά εκείνη τερματίζοντας στην ένατη θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών.
Το 2001 ήταν άκαρπο από πλευράς νικών, με την ομάδα να ολοκληρώνει τη χρονιά στην όγδοη θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών.
Το 2002, η ομάδα της Jaguar τερματίζει με τους Εντι Ιρβάιν και Πέδρο ντε λα Ρόσα στην έβδομη θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών.
Το 2003 σημειώθηκε η τελευταία νίκη ενός μονοθεσίου με κινητήρα Ford στην F1 όταν ο Τζιανκάρλο Φιζικέλα κέρδισε το Grand Prix της Βραζιλίας με την Jordan Ford. Η ομάδα τερμάτισε στην ένατη θέση, πίσω από την Jaguar, η οποία με τη σειρά της ολοκλήρωσε τη χρονιά στην έβδομη θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών.
Το 2004 ήταν η τελευταία σεζόν της Ford στην F1 με τη Jaguar Racing, η οποία είχε ως πιλότους της τους Μαρκ Γουέμπερ και Κρίστιαν Κλάιν. Η ομάδα τερμάτισε στην έβδομη θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών.
Το 2005 πραγματοποιήθηκε η πώληση της ομάδας της Jaguar στη Red Bull, η οποία και συμμετείχε στη F1 με το μονοθέσιό της εκείνη τη σεζόν, τερματίζοντας στην έβδομη θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών.
To 2026 η Ford επιστρέφει δυναμικά στη Formula 1 εγκαινιάζοντας μια νέα εποχή μέσα από τη στρατηγική συνεργασία της με την Red Bull Racing.
Πρωταθλήματα Κατασκευαστών
1968 Gold Leaf Team Lotus – Lotus-Ford Cosworth
1969 Matra International – Matra-Ford Cosworth
1970 Gold Leaf Team Lotus – Lotus-Ford Cosworth
1971 Elf Team Tyrrell – Tyrrell-Ford Cosworth
1972 John Player Team Lotus – Lotus-Ford Cosworth
1973 John Player Team Lotus – Lotus-Ford Cosworth
1974 Marlboro Team Texaco – McLaren-Ford Cosworth
1978 John Player Team Lotus – Lotus-Ford Cosworth
1980 Albilad Williams Racing Team – Williams-Ford Cosworth
1981 Albilad Williams Racing Team – Williams-Ford Cosworth
Πρωταθλήματα Οδηγών
1968 Γκράχαμ Χιλ – Lotus Ford
1969 Τζάκι Στιούαρτ – Matra Ford
1970 Γιόχεν Ριντ – Lotus Ford
1971 Τζάκι Στιούαρτ – Lotus Ford
1972 Εμερσον Φιτιπάλντι – Lotus Ford
1973 Τζάκι Στιούαρτ – Lotus Ford
1974 Εμερσον Φιτιπάλντι – McLaren Ford
1976 Τζέιμς Χαντ – McLaren Ford
1978 Μάριο Αντρέτι – Lotus Ford
1980 Αλαν Τζόουνς – Williams Ford
1981 Νέλσον Πικέ – Brabham Ford
1982 Κέκε Ρόσμπεργκ – Williams Ford
1994 Μίκαελ Σουμάχερ – Benetton Ford
