Μια ακόμη φανταστική ιστορία, σε ένα φανταστικό κράτος, για την εξουσία, την παράνοια, και την πολιτική του ασφυκτικού ελέγχου…
Του Strange Attractor
Σε μια μικρή, ιστορική, και γεωγραφικά ειδυλλιακή «δημοκρατία» της νότιας Ευρώπης η πολιτική εξουσία ήταν επί δεκαετίες συνυφασμένη με την οικογενειοκρατία. Σε τέτοιο βαθμό, που κάποιοι ποταποί χαρακτήριζαν το πολίτευμά της ως «κληρονομική δημοκρατία».
Μια συγκεκριμένη οικογένεια μάλιστα, κατάφερε δυο μέλη της να γίνουν πρωθυπουργοί, και άλλα τόσα υπουργοί και δήμαρχοι.
Η σκιά της εν λόγω οικογένειας, όπως ήταν φυσικό, βάραινε πάνω από τις τρεις θεσμοθετημένες εξουσίες, όπως βάραινε και επί της (δήθεν) ανεξάρτητης τέταρτης… τα ΜΜΕ.
Ο πρώτος που έγινε πρωθυπουργός, ήταν ένας βετεράνος της πολιτικής ίντριγκας, άσσος της πολιτικής κυβίστησης, και με ένα σκιώδες παρελθόν, ο οποίος όμως χάρη στις ιστορικές συγκυρίες (άλλοι μιλάνε για άστρο) κατάφερε να κυβερνήσει ως αρχηγός ενός κόμματος το οποίο μόλις λίγα χρόνια πριν κατηγορούσε για ανικανότητα και ανεπάρκεια!
Η θητεία του σημαδεύτηκε από διαφθορά, εκφοβισμό, ξεπουλήματα δημόσιας περιουσίας, και κυρίως από ένα παράνομο δίκτυο παρακολουθήσεων και τηλεφωνικών υποκλοπών που στόχευε δημοσιογράφους, πολιτικούς αντιπάλους, και επίφοβους συνεργάτες-δελφίνους.
Όταν επιτέλους έφυγε από την εξουσία, χάρη σε έναν από μηχανής Θεό, όλοι νόμιζαν πως η εποχή των σκανδάλων τελείωσε για τα καλά.
Έκαναν όμως λάθος.
Σήμερα, μετά από πολλές περιπέτειες που πέρασε η χώρα, στη θέση του πρωθυπουργού βρίσκεται ο γιος του, ο οποίος σύμφωνα με ουκ ολίγους «κακοπροαίρετους», εφαρμόζει την ίδια βρώμικη πολιτική για να γαντζωθεί στην καρέκλα της εξουσίας.
Ο εν λόγω λοιπόν, μόλις ανέλαβε τα καθήκοντά του υποσχέθηκε εκσυγχρονισμό, αριστεία, και τεκτονικές μεταρρυθμίσεις.
Μίλησε με πάθος για τη διαφάνεια, το ψηφιακό μέλλον, τη λογοδοσία, και την εθνική ανάταση που θα έφερνε.
Λίγο όμως καιρό μετά, κάποιοι δημοσιογράφοι αποκάλυψαν πως και αυτή η κυβέρνηση, βαδίζοντας πάνω στα χνάρια εκείνης του μπαμπά, είχε οργανώσει ένα νέο δίκτυο (ψηφιακό αυτή τη φορά) υποκλοπών των επικοινωνιών διάφορων πολιτικών αντιπάλων, δημοσιογράφων, στρατιωτικών, ακόμη και μελών του υπουργικού συμβουλίου!!!!!
Η ιστορία έμοιαζε να επαναλαμβάνεται.
Και όπως επί του μπαμπά οι διάφορες κοινοβουλευτικές επιτροπές που συστάθηκαν δεν κατέληξαν σε τίποτα, ούτε οι διάφορες ποινικές διώξεις, έτσι και τώρα οι όποιοι μάρτυρες άλλαζαν αφήγημα μπροστά στους ανακριτές, οι δικαστικές αρχές κωλυσιεργούσαν, και οι κοινοβουλευτικές «εξεταστικές» επιτροπές πετούσαν (ως συνήθως) αετό…
Ο πρωθυπουργός, από το βήμα της Βουλής παρακαλώ, απέρριπτε με ύφος εκατό Καρδιναλίων τις όποιες κατηγορίες, ως κατασκευασμένες και σχεδιασμένες να τον πλήξουν πολιτικά, μιας και τα διάφορα άνομα συμφέροντα, ντόπια και ξένα, δεν μπορούσαν να χωνέψουν την πρόοδο και την προκοπή που έφερνε στον τόπο!
Αυτές όμως οι λεκτικές πομφόλυγες δεν έβρισκαν ανταπόκριση στον λαό, άσχετα αν είχαν πνιγεί στο χειροκρότημα από τους βουλευτές του, αλλά και από τα «αδέκαστα» ΜΜΕ.
ΜΜΕ, που επί των ημερών του επιδοτούνταν από τα κρατικά ταμεία, πνίγονταν στις κρατικές διαφημίσεις, και καθημερινά έπλεκαν το εγκώμιο του νέου Σωτήρα.
Και όσες τυχόν φωνές κατάφερναν να μιλήσουν για τον «γυμνό βασιλιά», όχι μόνο κυνηγιόνταν, αλλά χαρακτηρίζονταν και ως πολέμιοι της σταθερότητας, και πληρωμένοι σαμποτέρ, που επεδίωκαν την καταστροφή της πατρίδας.
Κάποια ανεξάρτητα ΜΜΕ συνεχίζουν να υπάρχουν, κυρίως στο διαδίκτυο, αλλά παλεύουν να σταθούν στα πόδια τους.
Οι κρατικές διαφημίσεις που λέγαμε, που αποτελούν μια βασική πηγή εισοδήματος για τα ΜΜΕ, πάνε αποκλειστικά σε εκείνα που χειροκροτούν την κυβέρνηση, κάτι που ισοδυναμεί με μια άτυπη λογοκρισία, που ανταμείβει το γλείψιμο, και πολεμάει παντοιοτρόπως την όποια διαφωνία.
Και όπως λέει ένας ποταπός «το σύστημα δεν χρειάζεται να απαγορεύσει με νόμο την κριτική, απλά κάνει τον βίο αβίωτο σε όσους την ασκούν…».
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και αναφορικά με την (ανεξάρτητη) δικαστική εξουσία.
Υποθέσεις διαφθοράς που αφορούν κυβερνητικά στελέχη, ή συνεργάτες υπουργών, ακόμη και οπαδούς της κυβέρνησης, είτε μπαίνουν στο αρχείο, είτε σέρνονται επί πολλά χρόνια, με τελικό αποτέλεσμα μια ποινή χάδι, πάντα με αναστολή, και η ζωή συνεχίζεται…
Και όπως λένε πάλι οι ποταποί, τα δικαστήρια έχουν καταντήσει εργαλεία πολιτικής διαχείρισης, και όχι θεσμοί απόδοσης δικαιοσύνης.
Όλα αυτά, οι οπαδοί του πρωθυπουργού, τα απορρίπτουν μετά βδελυγμίας, ισχυριζόμενοι πως για να υπάρχει σταθερότητα σε μια πολωμένη κοινωνία, ο εκάστοτε αρχηγός πρέπει να σπάει αυγά, κι αυτό είναι που δεν του συγχωρούν οι πολιτικοί του αντίπαλοι, και όσοι ονειρεύονται το χάος.
Τα δε κυβερνητικά παπαγαλάκια, επίσημα και μη, εστιάζουν στους οικονομικούς δείκτες, μιλάνε για τη μείωση της ανεργίας, κ.ο.κ. αποφεύγοντας τεχνηέντως να αναφερθούν στον επιβλαβή υψηλό πληθωρισμό, την ακρίβεια που τσακίζει, τη διολίσθηση των θεσμών, και τη μειοδοτική εξωτερική πολιτική.
Για τους κυβερνητικούς, και τους ευνοημένους από αυτούς (μιλιούνια δηλαδή) η σταθερότητα είναι το παν.
Για άλλους πολλούς όμως, γονατισμένους από την ακρίβεια και την απαξίωση των θεσμών, η επιλεκτική ευημερία των ολίγων δεν μπορεί να αντισταθμίσει τη φτώχια των πολλών, και κυρίως την κατάρρευση της δημοκρατίας.
Ακόμη και διεθνείς παρατηρητές έχουν εκφράσει την ανησυχία τους για τη διολίσθηση της ανεξαρτησίας του τύπου, και την τεχνητή κατάρρευση των θεσμών στη χώρα.
Με το μεγάλο ερώτημα που θέτουν να είναι: Μπορούν οι θεσμοί που σχεδιάστηκαν και υπάρχουν για να ελέγχουν την εξουσία, να επανέλθουν στον ρόλο τους αφ’ ης στιγμής μεταμορφώθηκαν σε πυλώνες στήριξής της;
Η οικογενειοκρατία είναι κάτι το σχετικά σύνηθες στις δημοκρατίες.
Όταν όμως οι ατασθαλίες μιας γενιάς θεσμοθετούνται, και κληροδοτούνται στην επόμενη, η οποία τις βελτιώνει και τις αναβαθμίζει, τότε ο κίνδυνος κατάρρευσης της δημοκρατίας είναι άμεσος.
Προς το παρόν ο νυν γόνος παραμένει σταθερά στη θέση του, καταχειροκροτούμενος από τους βαστάζους του, αλλά και από μεγάλη μερίδα του λαού, ο οποίος εν πολλοίς παραμένει απολιτίκ, αηδιασμένος από τη χρόνια διαφθορά του συστήματος.
Όσες φωνές εναντιώνονται σε αυτόν, σύντομα σβήνουν, ενώ εκείνες των (έμμισθων) θαυμαστών του κυριαρχούν μέσα από τα κατευθυνόμενα συστημικά ΜΜΕ και τα σόσιαλ μίντια.
Υπάρχει όμως ένα διαχρονικό μάθημα στην πολιτική ιστορία. Πως καθεστώτα που ανθίζουν βασιζόμενα στην πληρωμένη σιωπή, είναι πολλές φορές πιο εύθραυστα από όσο δείχνουν, και αρκεί ένα απλό σκούντημα από έναν ακέραιο ηγέτη, για να τα στείλει στη λήθη…
