Του Μάνου Λαμπράκη
Δεν θα σταθώ στο πρόσωπο.
H εικόνα μιλά ήδη από μόνη της.
Θα σταθώ στη σκηνοθεσία της.
Μια τραπεζαρία ζεστή, ντολμαδάκια μπροστά, η Παναγία στο φόντο πίσω, χαμόγελα, οικειότητα, το κάδρο της «Ελλάδας που αντέχει». Και έξω; Νερό, λάσπη, πλημμυρισμένα χωράφια, σπίτια που μετρούν ζημιές. Η πολιτική φωτογραφία, όπως πάντα, επιλέγει τι θα μείνει εκτός κάδρου.
Δεν είναι ψέμα.
Είναι απλώς η μισή αλήθεια, αυτή που φωτογραφίζεται καλύτερα.
Η ειρωνεία δεν είναι στο τραπέζι. Είναι στην αντίθεση.
Στην ίδια στιγμή που ο Έβρος παλεύει με τα νερά, το αφήγημα γίνεται φιλοξενία, χαμόγελο, ανθρώπινη επαφή.
Η εικόνα λειτουργεί σαν ήσυχη άρνηση της πραγματικότητας: τα στεγνά δωμάτια γίνονται πολιτικό επιχείρημα, ενώ τα βρεγμένα χωριά μένουν εκτός οπτικού πεδίου.
Η εξουσία ξέρει καλά ότι η φωτογραφία δεν δείχνει απλώς.
Κατασκευάζει.
Και έτσι, ο φακός μετατρέπει μια κρίση σε στιγμιότυπο οικειότητας.
Το πολιτικό μήνυμα δεν είναι αυτό που λέγεται, αλλά αυτό που κρύβεται: ότι όλα είναι υπό έλεγχο, ότι υπάρχει κανονικότητα, ότι η ζωή συνεχίζεται γύρω από ένα τραπέζι.
Μόνο που η λάσπη δεν μπαίνει εύκολα σε κάδρο.
Δεν είναι φωτογενής.
Η πραγματική ιστορία του Έβρου αυτές τις μέρες δεν γράφεται με πιάτα και χαμόγελα, αλλά με αντλίες, αγωνία και ανθρώπους που κοιτάζουν το νερό να ανεβαίνει.
Και η ειρωνεία; Ότι η πολιτική πάντα προτιμά το στεγνό πλάνο.
