Του Strange Attractor
Μετά από μία επταετία (σας θυμίζει κάτι;) «αριστείας», το ηθικό της κυβέρνησης της Γρεκίας παρέμενε υψηλό, χάρη στις δημοσκοπικές αποτυπώσεις, παρά το ότι η μεγάλη πλειοψηφία του λαού στέναζε από την οικονομική ανέχεια.
Για πολλοστή φορά στη σύγχρονη ιστορία της περήφανης από αρχαιοτάτων χρόνων αυτής χώρας, ένας ακόμη γόνος κυβερνούσε μέσω όχι μόνο του ονόματός του, αλλά κυρίως λόγω της εξαγοράς συνειδήσεων και της γενικευμένης διαφθοράς, που όμως τόσο αυτός όσο και τα «αδέκαστα» ΜΜΕ πλάσαραν στο μελανιασμένο πόπολο ως ευημερία.
Ο γόνος πρωθυπουργός, γνωστός και ως το «ανέμελο – κακομαθημένο πριγκιπόπουλο», που κάποιοι κακοπροαίρετοι λέγανε πως έπασχε από «κακοήθη ναρκισσισμό», και πολύ συνάχι, διέθετε μεταξύ πολλών άλλων χαρισμάτων, και το χάρισμα της «συνειδησιακής οσφυοκαμψίας».
Ήταν μαέστρος δηλαδή στον πολιτικό καιροσκοπισμό, στους ανίερους συμβιβασμούς, και στο να προσαρμόζεται σε χρόνο ρεκόρ σε μόδες, τάσεις, και πολιτικές, που μέχρι πρότινος έφτυνε. Αρκεί να βόλευαν το όποιο αφήγημά του. Αυτό ήταν και το βασικότερο μυστικό της πολυετούς διακυβέρνησής του.
Ένας τύραννος, όχι με τη θεατρική διάσταση της έννοιας, αλλά μέσω της έξυπνα κρυμμένης έκφανσης της σύγχρονης τυραννίας, που δεν επιβάλλεται με τουφέκια και τανκς, αλλά με την εξαγορά των συνειδήσεων, και των ΜΜΕ που λέγαμε.
Δεν θύμωνε, δεν αγρίευε, δεν οργιζόταν. Απλά χαμογελούσε…
Και πίσω από τα ψεύτικα χαμόγελα γινόντουσαν οι μεγάλες μπίζνες.
Όλα προς πώληση… όλα στο σφυρί.
Ο μπαμπάς του, που κυβέρνησε τη χώρα κάποιες δεκαετίες πριν από αυτόν, έμεινε στην ιστορία ως ο μεγάλος δολοπλόκος. Ο «Εφιάλτης» για κάποιους ποταπούς.
Ήταν όμως ένας πολιτικός ηγέτης που έβλεπε μπροστά, πολύ πιο μπροστά από τη μάζα που κυβερνούσε, εξ ου και τα χρόνια της πρωθυπουργίας του ήταν ελάχιστα.
Τον έριξαν τα άνομα συμφέροντα, κραύγαζε νυχθημερόν, ποδηγετούμενα από έναν δήθεν πατριώτη «δελφίνο», που δυστυχώς δεν συμμεριζόταν το όραμά του για μια ιδιωτική στα πάντα Γρεκία, σε πλήρη, αγαστή, και πάνω απ’ όλα αμοιβαία προσοδοφόρα οικονομική συνεργασία με τον εχθρικό της γείτονα.
Στο μεσοδιάστημα, και έως ότου ο λαός δώσει επιτέλους το πηδάλιο της χώρας στον γιό του, που δήλωνε αυτοδημιούργητος (με μπόλικα ένσημα στο ενεργητικό του) η όποια σταθερότητα κατέρρεε σιγά σιγά, δίνοντας τη θέση της στη στασιμότητα, και στον οικονομικό μαρασμό.
Έτσι, την εποχή που ανέλαβε ο γόνος, η πολιτική κατάσταση της χώρας θύμιζε λαϊκή αγορά, αν όχι ανοιχτό ανατολίτικο παζάρι, όπου όλα μα όλα ήταν ανοικτά προς διαπραγμάτευση και πώληση.
Σε αυτό το περιβάλλον έλαμψε το άστρο του ανέμελου…
Με τη γνωστή του μαεστρία, χάρη στη σκληρή εκπαίδευση και ανατροφή που είχε από μικρό παιδί μέσα στα πλαίσια της Αγίας (έτσι την έλεγαν οι ποταποί) οικογένειάς του, ο μορφωμένος σε θέματα οικονομίας γόνος κατάφερε με το καλημέρα να ξεπουλήσει σε φίλους (δήθεν) επιχειρηματίες τα πάντα όλα, με το αζημίωτο φυσικά.
Τους δόθηκαν οι δρόμοι, τα λιμάνια, τα τρένα, τα αεροπλάνα, τα αεροδρόμια, το ηλεκτρικό ρεύμα, το φυσικό αέριο, και το μόνο που απέμενε ήταν να τους δοθεί εντελώς πλέον η υγεία, αλλά κυρίως το νερό.
Και όλα αυτά επιδοτούμενα από το… κράτος!
Με τον σοφό λαό, απαυδισμένο από το κακό δημόσιο που χρόνια τώρα τον ταλαιπωρούσε, να χειροκροτεί μετά μανίας τον Σωτήρα του!
Τα πάντα λοιπόν σε χέρια φίλων ιδιωτών. Έτσι προχωράει μπροστά η οικονομία, λέγανε τα ΜΜΕ, και έτσι δένεται το ατσάλι… έτσι ευημερεί ο τόπος!
Ακόμη και η ανεξάρτητη δικαστική εξουσία χόρευε στους ρυθμούς του χαμογελαστού γόνου.
Όσο για την άλλη, την 4η, που κανονικά θα έπρεπε να ελέγχει τις υπόλοιπες τρεις, το μόνο που έκανε ήταν να τις γλείφει πατόκορφα (με το αζημίωτο).
Οι φόροι αυξάνονταν και πέφτανε χιαστί, και πλέον ελέγχονταν ηλεκτρονικά, όχι για να φτιαχτούν χρήσιμα έργα, αλλά για να εξαγοράζονται όλο και πιο πολλοί βαλέδες του καθεστώτος. Και ήταν πολλοί… λεγεώνες ολόκληρες, μιλιούνια… τυχάρπαστα άτομα, που με έναν διορισμό ως μετακλητοί (αν και δηλωμένοι αντικρατιστές) ήταν ικανοί να πουλήσουν και τα παιδιά τους.
Ο λαός στην πλειονότητά του άρχισε και καταλάβαινε τι παίζει, αλλά σιωπούσε. Ήταν μουδιασμένος.
Έπαιρνε όμως και αυτός το κάτι τις του, με τη μορφή επιδομάτων…
Ακριβή για τον γόνο αυτή η σιωπή, αυτή η συναίνεση, αλλά άξιζε τον κόπο, αν έκρινε από το αυγάτισμα της περιουσίας του.
Οι αγρότες φυτοζωούσαν, οι στρατιωτικοί παραιτούνταν, οι γιατροί και οι νοσοκόμοι πεινούσαν, όμως στα υπουργικά γραφεία γινόντουσαν συνεχείς ανακαινίσεις, με περσικά χαλιά, κρύσταλλα Βοημίας, κ.ο.κ.
Έτσι κυλούσαν οι μέρες και τα χρόνια, με τον γόνο να έχει πείσει τον εαυτό του, και τις μάζες, πως προσφέρει σταθερότητα, και όχι χάος.
«Πρέπει να είμαστε πρακτικοί και αποτελεσματικοί» έλεγε στους συνεργάτες του, που έτρωγαν με δυο μασέλες, «ο ιδεαλισμός και τα ιδανικά είναι μια πολυτέλεια μόνο για όσους δεν έχουν καμιά κρατική ευθύνη…» συμπλήρωνε, μασώντας το λαχταριστό σούσι που του έφερναν οι «φίλοι» του επιχειρηματίες από το Κιότο…
Το ίδιο διάστημα, ο πατριώτης πρίγκιπας που είχε απαλλάξει τη Γρεκία από τα γαμψά νύχια του μπαμπά του γόνου, πιο ώριμος και σοφός, έψαχνε τρόπους να λυτρώσει πάλι την πατρίδα από τον εξίσου διεφθαρμένο (πλην όμως δημοφιλή) γιό του.
Γυρνούσε από γειτονιά σε γειτονιά, χωρίς φανφάρες και χωρίς κορώνες, και πάνω απ’ όλα χωρίς συνοδείες αστυνομικών ή βαστάζων.
Απλά άκουγε τον λαό…
Άκουγε χαροκαμένες μάνες που οι υπουργοί τις κορόιδευαν, άκουγε συνταξιούχους που δεν είχαν λεφτά μετά τις 10 του μηνός, άκουγε τους αγρότες που λιμοκτονούσαν την ίδια ώρα που μαϊμού συνάδελφοί τους κυκλοφορούσαν με πολυτελή κι εξωτικά αυτοκίνητα, άκουγε τους εμπόρους που είχαν τρελαθεί στα χαράτσια, άκουγε ανθρώπους που σκέφτονταν να βάλουν τέλος στη ζωή τους μη αντέχοντας την αφόρητη πίεση από τράπεζες, κι από εταιρίες είσπραξης, και τέλος άκουγε τους νέους, που δεν έβλεπαν κανένα μέλλον μπροστά τους.
Κι εκεί που ο γόνος έβλεπε σταθερότητα και αριστεία, ο πρίγκιπας έβλεπε προδοσία και διαφθορά.
Πίστευε σε μια διαφορετική Γρεκία, βασισμένη στην αμοιβαία εμπιστοσύνη μεταξύ λαού και κυβερνώντων, κι όχι βασισμένη στον φόβο και στην εξαγορά.
Και έτσι, άρχισε να μιλάει… όπου έβρισκε βήμα.
Προτείνοντας λύσεις, και στηλιτεύοντας τα κυβερνητικά «λάθη».
Οι παρεμβάσεις του, αγνοούνταν στην αρχή, στη συνέχεια απορρίπτονταν ευγενικά, ενώ στο τέλος αντιμετωπίζονταν με προειδοποιήσεις και υπόγειες απειλές.
Ένας μάλιστα πρώην ακόλουθός του, που είχε μεταπηδήσει στο άρμα του γόνου (με το αζημίωτο) του είπε «η διακυβέρνηση της χώρας δεν είναι μια απλή ιστορία, χρειάζεται να κάνεις συμβιβασμούς και να διαπραγματεύεσαι με την πραγματικότητα»… με τον πρίγκιπα να του απαντά: «Τότε ίσως η πραγματικότητα να χρειάζεται νέους και πιο έντιμους διαπραγματευτές»!
Με τον καιρό, το χάσμα μεταξύ του γόνου και του πρίγκιπα διευρύνθηκε ακόμη πιο πολύ. Όπως καθημερινά διευρύνονταν τόσο η ακρίβεια, όσο και η οργή του κόσμου.
«Δεν πρέπει να φανούμε αδύναμοι, αλλιώς θα καταρρεύσει η χώρα», έλεγε ο γόνος στους υπουργούς του.
«Ισχύς χωρίς δικαιοσύνη δεν είναι ισχύς» του έλεγε ο πρίγκιπας.
Και έτσι, με αυτά και με αυτά, ήρθε επιτέλους η ώρα να φύγει ο γόνος από την πρωθυπουργία, και να αναλάβει ο πρίγκιπας.
«Εγώ έσωσα τη χώρα από την άβυσσο και της έφερα σταθερότητα» έλεγε ο γόνος με πικρία, λίγο πριν αναχωρήσει οικογενειακώς για το σαλέ του στην Ελβετία, «ο πρίγκιπας απλά κληρονομεί τη σταθερότητα και την ευημερία που εγώ έφερα…».
«Το μόνο που κληρονομώ είναι μια εξαγορασμένη σιωπή», ανταπάντησε ο πρίγκιπας.
Και αμέσως στρώθηκε στη δουλειά.
Και ως εκ θαύματος το κλίμα άλλαζε…
Έχουμε νέο πηδαλιούχο, λέγανε οι γνωστοί άγνωστοι ΟΦΑτζήδες, πρέπει να τον στηρίξουμε για το καλό της τσέπ… πατρίδας!
Έτσι οι διάφορες υπόγειες και μη συμμαχίες ανασυντάχθηκαν και αναπροσαρμόστηκαν, με τον νέο αρχηγό.
Ο οποίος ξεκίνησε τις δικές του μεταρρυθμίσεις, κάτι που σε ένα επί χρόνια διεφθαρμένο σύστημα ισοδυναμούσε με επανάσταση.
Γι’ αυτό και ακολούθησαν δύσκολα χρόνια, όμως η ιστορία τείνει να ξεχνάει την επίπλαστη ευημερία και την κατ’ επίφαση άνεση… θυμάται μόνο τους γενναίους, ή την απουσία τους στους δύσκολους καιρούς.
Έτσι λοιπόν είχαν τα πράγματα, και σε λίγα μόνο τέρμινα η αισιοδοξία, και πάνω απ’ όλα η ευημερία του λαού επέστρεψε.
Μόνο που για να γίνει αυτό κάποιος έπρεπε να τα βάλει με τους κληρονομικούς δυνάστες, που είχαν τους πάντες στο τσεπάκι τους.
Κάποιος έπρεπε να ρισκάρει…
Ευτυχώς που αυτός ο κάποιος είχε σύμμαχο τη νομοτέλεια.
Βάσει της οποίας ιστορικά οι δυναστείες δεν πέφτουν με τη μία, αλλά σαπίζουν σιγά σιγά.
Πνιγμένες στον άνομο πλούτο τους.
Και όσο κι αν τα θεμέλιά τους βασίζονται στον φόβο και στην εξαγορά, πάντα θα υπάρχει ο ήρωας του παραμυθιού που θα τα βάλει μαζί τους, φωνάζοντας πως ο «βασιλιάς είναι γυμνός».
Γι’ αυτό και το μέλλον της Γρεκίας, που σταμάτησε να ζει μέσα στο ψέμα, δεν εξαρτώταν μόνο από τον πατριωτισμό και την εντιμότητα του νέου αρχηγού της, αλλά ιδιαιτέρως από την κρίση του λαού ο οποίος τελικά εξοβέλισε την προπαγάνδα του καθεστώτος αντιλαμβανόμενος ότι η διαστρέβλωση της πραγματικότητας που «βασίλευε» ήταν ο λόγος που είχε γονατίσει…
