Του Άγγελου Χρυσόγελου, αναπληρωτή καθηγητή Διεθνών Σχέσεων στο London Metropolitan University
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ καλύτερη απόδειξη της ιμπεριαλιστικής σχέσης μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Μεγάλης Βρετανίας ότι ένα τεράστιο σκάνδαλο στις ΗΠΑ παραλίγο να ρίξει την κυβέρνηση στο Λονδίνο.
Η δημοσίευση χιλιάδων νέων εγγράφων του φακέλου Έπστιν από την αμερικανική κυβέρνηση
προκάλεσε πολιτικό σεισμό στη Βρετανία, καθώς ο Πίτερ Μάντελσον, επί χρόνια παράγοντας του Εργατικού Κόμματος και μέχρι πρότινος πρέσβης στην Ουάσιγκτον ως προσωπική επιλογή του πρωθυπουργού Στάρμερ, εμφανίστηκε όχι μόνο να έχει στενή σχέση με τον Έπστιν, αλλά και γνώση διαφόρων παράνομων δραστηριοτήτων του.
ΠΟΛΛΑ μπορεί να σκεφτεί κανείς για αυτό το επεισόδιο. Όπως προείπαμε, μια πρώτη ανάγνωση είναι πόσο η εσωτερική παρακμή των ΗΠΑ εξάγεται στην πιο διασυνδεδεμένη με αυτές περιοχή του κόσμου, την Ευρώπη.
Είναι και αυτό υπενθύμιση ότι όταν αυτοκρατορίες παρακμάζουν, πάντα εξωτερικεύουν τα εσωτερικά προβλήματα στις εξαρτώμενες περιφέρειές τους.
ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ Έπστιν όμως αποκτά πια και έναν ευρύτερο πολιτικό συμβολισμό.
Τα πάρτι του Έπστιν, όπως αποτυπώνονται στα έγγραφα που δίνονται στη δημοσιότητα, λειτουργούν σαν δικαίωση των πιο ακραίων συνωμοσιολόγων ότι το «σύστημα» είναι ενιαίο και οι «ισχυροί» είναι μια τάξη αποκομμένη από τους κοινούς θνητούς.
Οι Κλίντον και οι Τραμπ, μεγιστάνες όπως ο Μπιλ Γκέιτς και καθηγητές των μεγαλύτερων πανεπιστημίων συνυπήρχαν στις συνάξεις αυτές με μέλη βασιλικών οίκων και διανοητές-σελέμπριτι όπως ο Στίβεν Χόκινγκ και ο Νοάμ Τσόμσκι! Θα ήταν σχεδόν κωμικό πόσο τα πάρτι του Έπστιν επιβεβαιώνουν όλα τα συνωμοσιολογικά στερεότυπα, αν δεν συνοδεύονταν από την απεχθή οσμή της κακοποίησης γυναικών.
ΌΛΑ ΑΥΤΑ έχουν πάψει προ πολλού να έχουν αποκλειστικά «ροζ» χαρακτήρα και η άβολη στάση των μεγάλων ΜΜΕ του εξωτερικού έναντι του σκανδάλου δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνο από αυτό.
Και ο λόγος είναι ότι ο Έπστιν δεν ήταν απλά ή κυρίως κακοποιητής και μαστροπός.
Αυτό που αποσιωπάται είναι ότι ήταν πρώτα και κύρια σύμβουλος επενδύσεων και φορολογικών υποθέσεων για πάμπλουτους πελάτες.
Η δικτύωσή του μεταξύ των ισχυρών και των διασήμων ήταν μέσο για συλλογή πληροφοριών, εκβιασμούς και πώληση μυστικών.
ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ στον Μάντελσον, το σκάνδαλο δεν ήταν ότι είχε γνώση των εγκλημάτων του Έπστιν, κάτι που ήταν λίγο-πολύ ήδη γνωστό.
Η νέα αποκάλυψη ήταν ότι στο απόγειο της χρηματιστηριακής κρίσης το 2008, ο Μάντελσον είχε προειδοποιήσει τον Έπστιν για τις κινήσεις της βρετανικής κυβέρνησης, τον είχε συμβουλέψει για το πώς οι πελάτες του θα έπρεπε μέχρι και να απειλήσουν τον τότε υπουργό Οικονομικών της Βρετανίας όταν του ζητούσαν χάρες, ενώ φαίνεται ότι είχε δώσει πληροφορίες ακόμα και για την υπογραφή του πρώτου μνημονίου της Ελλάδας το 2010!
ΕΙΝΑΙ προφανές ότι σε εποχές χρηματιστηριακής αβεβαιότητας, αυτές οι πληροφορίες άξιζαν δισεκατομμύρια για τους πελάτες του Έπστιν.
Και οι πράξεις του Μάντελσον επιβεβαιώνουν σήμερα, σχεδόν 20 χρόνια μετά, τις υποψίες μεγάλου μέρους της κοινής γνώμης της Δύσης: ότι πολιτική και οικονομική εξουσία διαπλέκονται με τρόπο που ξεπερνάει κάθε δυνατότητα ελέγχου από τις δημοκρατικές
διαδικασίες και τη λαϊκή κυριαρχία.
Η ΜΑΚΡΙΑ «ουρά» του σκανδάλου Έπστιν επομένως φτάνει στην οικονομική κρίση του 2008, το σημείο μηδέν για την κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα. Και δεν είναι επομένως το σκάνδαλο που προκαλεί την κρίση νομιμοποίησης, αλλά μια πολιτική και θεσμική κρίση διαρκείας που πλέον μετατρέπεται σε ηθική.
Το σκάνδαλο εμπλέκει ελίτ που είχαν ήδη χάσει την αίγλη τους, κυβερνώντας ένα σύστημα του οποίου οι υποσχέσεις για «τέλος της ιστορίας», «κατάργηση των υφέσεων» και «μόνιμη ανάπτυξη» (όπως διατεινόταν ο κάποτε πανίσχυρος οικονομολόγος Λάρι Σάμερς, πρωταγωνιστής κι αυτός στα email του Έπστιν) αποδείχτηκαν ψεύτικες.
ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ την άποψη, το σκάνδαλο Έπστιν δεν δικαιώνει τους συνωμοσιολόγους.
Αυτοί πάντα θα βλέπουν παντού εχθρούς, ώστε σε τελική ανάλυση είναι και μαθηματικά πιθανό ότι κάποια στιγμή κάποιο ευφάνταστο σενάριό τους κάπου θα επιβεβαιωθεί.
Αντίθετα, όταν ακόμα και ακραίες θεωρίες συνωμοσίας φτάνουν να θυμίζουν την πραγματικότητα, βλέπουμε κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: ότι ένα πολιτικό σύστημα έχει μπει σε έναν φαύλο κύκλο μειωμένης απόδοσης και αυξανόμενης αυτοαναφορικότητας, όπου ολοένα και περισσότερο λειτουργεί με αυτοσκοπό την αναπαραγωγή του, επιταχύνοντας όμως έτσι ακριβώς την κατάρρευσή του.
