Δύο κολοσσοί των μετάλλων ήταν έτοιμοι να ενώσουν δυνάμεις – Τι έφερε τη ρήξη στο παρά πέντε
Για περισσότερα από δέκα χρόνια, ήταν το deal που κυνηγούσε περισσότερο από κάθε άλλο ο Ίβαν Γκλάζενμπεργκ: η ένωση της Glencore, του κολοσσού εμπορίας και εξόρυξης που έχτισε ο ίδιος, με τη Rio Tinto, έναν από τους πιο ισχυρούς και «πειθαρχημένους» παίκτες της παγκόσμιας μεταλλευτικής βιομηχανίας.
Τον τελευταίο μήνα, όλα έδειχναν ότι αυτή τη φορά θα τα κατάφερνε. Οι δύο εταιρείες βρίσκονταν ξανά –για τουλάχιστον τέταρτη φορά σύμφωνα με το Bloomberg– σε συνομιλίες συγχώνευσης, πιο σοβαρές από ποτέ. Κι όμως, με το τελικό ορόσημο να πλησιάζει, το σχέδιο κατέρρευσε μέσα σε λιγότερο από 24 ώρες.
Η ρήξη στο παρά πέντε
Οι διαπραγματεύσεις συνεχίστηκαν μέχρι την τελευταία στιγμή, την Πέμπτη, καθώς πλησίαζε η προθεσμία που είχε η Rio να καταθέσει δεσμευτική πρόταση. Λίγο μετά τις 3 το μεσημέρι, ώρα Λονδίνου, η Rio τράβηξε την πρίζα στο όλο εγχείρημα. Το αδιέξοδο ήταν ξεκάθαρο: η Glencore επέμενε ότι οι μέτοχοί της έπρεπε να κατέχουν 40% του νέου σχήματος, απαίτηση που η άλλη πλευρά δεν ήταν διατεθειμένη να αποδεχθεί.
Σύμφωνα με πηγές που επικαλείται το Bloomberg οι διοικήσεις κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οποιαδήποτε παράταση θα ήταν απλώς χάσιμο χρόνου.
Γιατί το deal είχε τόσο μεγάλο βάρος
Το διακύβευμα ήταν τεράστιο και για τις δύο πλευρές. Η Glencore προσπαθούσε να πείσει την αγορά ότι έχει γυρίσει σελίδα στον χαλκό, καθώς η παραγωγή της έχει μειωθεί πάνω από 40% την τελευταία δεκαετία, την ώρα που οι τιμές του μετάλλου εκτινάσσονται σε ιστορικά υψηλά.
Η Rio, από την άλλη, έβλεπε στο χαρτοφυλάκιο χαλκού της Glencore μια ευκαιρία να ξεφύγει από την υπερβολική εξάρτηση από το σιδηρομετάλλευμα, όπου οι τιμές πιέζονται από την αυξημένη προσφορά και τη χαμηλότερη ζήτηση.
Μια συγχώνευση θα έδινε στη Rio τη δυνατότητα να εκθρονίσει την BHP Group και να γίνει η μεγαλύτερη μεταλλευτική εταιρεία στον κόσμο. Θα διπλασίαζε την παραγωγή χαλκού, ανοίγοντας τον δρόμο για επιπλέον δυναμικό ανάπτυξης ενός εκατομμυρίου τόνων στο μέλλον.
Xάσμα κουλτούρας και σκληρά νούμερα
Δεν ήταν η πρώτη φορά που επιχειρήθηκε να γεφυρωθεί το χάσμα ανάμεσα στη «σκληρή» κουλτούρα trading της Glencore και το πιο συντηρητικό μοντέλο εταιρικής διακυβέρνησης της Rio.
Στο παρελθόν, τέτοιες προσπάθειες είχαν καταρρεύσει γρήγορα. Αυτή τη φορά, όμως, ο ανταγωνισμός για τον χαλκό και οι κινήσεις των ανταγωνιστών έκαναν το ρίσκο της αδράνειας μεγαλύτερο από ποτέ.
Παρά τη θετική εικόνα από το due diligence και την απουσία σοβαρών «κόκκινων σημαιών», η διαφορά αποτίμησης αποδείχθηκε αγεφύρωτη. Η Glencore θεωρούσε ότι η πρόταση της Rio βασιζόταν υπερβολικά στις χρηματιστηριακές τιμές της ημέρας που αποκαλύφθηκαν οι συνομιλίες, αγνοώντας τόσο το παρελθόν όσο και τις μελλοντικές προοπτικές της.
Το χρονικό μιας αποτυχίας
Οι ανεπίσημες επαφές είχαν ξεκινήσει το περασμένο καλοκαίρι, όταν ο CEO της Glencore, Gary Nagle, προσέγγισε τον νέο CEO της Rio, Simon Trott. Οι συνομιλίες επισημοποιήθηκαν τον Δεκέμβριο, με ενεργό ρόλο και του προέδρου της Rio, Dom Barton.
Η αποκάλυψη των διαπραγματεύσεων από τους Financial Times τον Ιανουάριο έθεσε σε κίνηση το ρολόι: βάσει των βρετανικών κανόνων εξαγορών, η Rio έπρεπε έως τις 5 Φεβρουαρίου να καταθέσει πρόταση ή να αποχωρήσει. Όταν το έκανε, η υπόθεση είχε ήδη τελειώσει.
Τι αφήνει πίσω της η κατάρρευση
Η αγορά αντέδρασε άμεσα. Η μετοχή της Glencore υποχώρησε κατά 7%, καθώς οι αναλυτές άρχισαν να αμφισβητούν αν μπορεί να αναπτύξει μόνη της τον χαλκό. Για τη Rio, η αποχώρηση συνοδεύτηκε από υπενθυμίσεις του ρίσκου που συνεπάγεται η εξάρτηση από το σιδηρομετάλλευμα.
Το ερώτημα που πλανάται πλέον στην αγορά είναι αν θα εμφανιστεί τρίτος μνηστήρας. Πολλοί δείχνουν προς την BHP. Όπως σχολίασε αναλυτής της RBC, η πρόκληση για οποιονδήποτε θα είναι να εξηγήσει στους μετόχους γιατί βλέπει αξία εκεί όπου η Rio επέλεξε να αποχωρήσει.
Έτσι, το μεγαλύτερο deal που δεν έγινε ποτέ στη μεταλλευτική βιομηχανία αφήνει πίσω του περισσότερα ερωτήματα απ’ όσα απάντησε – και ένα κενό που δύσκολα θα μείνει για πολύ ακάλυπτο.
