Νέα ευρήματα αποσυνδέουν τα τεράστια αγάλματα από την εξαφάνιση του τοπικού πληθυσμού.
Μια νέα μελέτη έρχεται να αθωώσει τα Μοάι, τα τεράστια αγάλματα που βρίσκονται στο Nησί του Πάσχα και θεωρούνταν υπεύθυνα για την κατάρρευση του πολιτισμού που είχε αναπτυχθεί εκεί αναφέροντας ότι υπεύθυνη για την κατάρρευση είναι μια μακρά περίοδος ξηρασίας.
Το Ράπα Νούι που είναι ευρέως γνωστό ως Νησί του Πάσχα είναι νησί της Πολυνησίας που βρίσκεται στον Ειρηνικό ωκεανό και είναι επαρχία της Χιλής. Έχει έκταση 163,6 τετ. χλμ. και θεωρείται το πλέον απομονωμένο νησί στον κόσμο. Ο γηγενής πληθυσμός αναφέρεται στο νησί ως Ραπανούι. Το όνομα «Νησί του Πάσχα» οφείλεται στον Ολλανδό θαλασσοπόρο Γιάκομπ Ρόγκεβεν ο οποίος έφτασε εκεί το Πάσχα του 1722.
Η ιστορία της ανθρώπινης παρουσίας στο νησί του Πάσχα αρχίζει περίπου το 500 όταν σύμφωνα με την κρατούσα θεωρία πήγαν εκεί οι πρώτοι άποικοι από νησιά της της Γαλλικής Πολυνησίας. Σύμφωνα με άλλη θεωρία οι πρώτοι άποικοι έφθασαν εκεί από την Ούρου (Uru), που βρίσκεται στα σύνορα της Βολιβίας, του Περού και της Χιλής.
Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που έφτασαν στο νησί του Πάσχα αντίκρισαν λίγους εξαθλιωμένους κατοίκους να ζουν σε ένα ερημικό περιβάλλον τριγυρισμένοι από εντυπωσιακά γιγάντια αγάλματα, τα Μοάι. Ο τρόπος που κατασκευάστηκαν και κυρίως ο τρόπος που μεταφέρθηκαν σε διάφορα σημεία του νησιού αυτά τα αγάλματα βάρους από 12 ως 80 τόνους απασχολεί επί δεκαετίες την επιστημονική κοινότητα χωρίς να έχει υπάρξει μια κοινά αποδεκτή εξήγηση.
Για δεκαετίες η πιο αποδεκτή στην επιστημονική κοινότητα θεωρία ανέφερε ότι οι κάτοικοι του νησιού ξεκίνησαν κάποια στιγμή για άγνωστο λόγο να κατασκευάζουν αυτά τα τεράστια αγάλματα και γρήγορα απέκτησε χαρακτηριστικά εμμονής με τους κατοίκους να χωρίζονται πιθανότατα σε αντίπαλες ομάδες η κάθε εκ των οποίων προσπαθούσε να κατασκευάσει πιο εντυπωσιακά σε χαρακτηριστικά ή μέγεθος αγάλματα από τις άλλες.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι κάτοικοι από τη μια πλευρά να μην ασχολούνται με τίποτε άλλο και παράλληλα να καταστραφεί ολοσχερώς το περιβάλλον και οι πλουτοπαραγωγικές πηγές του νησιού προκαλώντας φυσικά οικολογική καταστροφή η οποία συμπαρέσυρε στην εξαφάνιση τον πληθυσμό και τον πολιτισμό που είχε αναπτυχθεί στο νησί.
Μια νέα μελέτη με επικεφαλής επιστήμονες από το Lamont Doherty Earth Observatory στις ΗΠΑ παρέχει μέχρι σήμερα τα ισχυρότερα στοιχεία ότι μια παρατεταμένη ξηρασία αναδιαμόρφωσε δραματικά τη ζωή στο Νησί του Πάσχα ξεκινώντας περίπου το 1550. Για να αποκαλύψει αυτή την ιστορία η ερευνητική ομάδα εξήγαγε πυρήνες ιζημάτων από δύο από τις περιορισμένες πηγές γλυκού νερού του νησιού το Ράνο Αρόι, έναν υγρότοπο σε μεγάλο υψόμετρο, και το Ράνο Κάο, μια ηφαιστειακή λίμνη σε κρατήρα.
Εξετάζοντας τις αναλογίες ισοτόπων υδρογόνου που διατηρούνται στα κηρώδη στρώματα των φύλλων φυτών μέσα σε αυτά τα ιζήματα, οι ερευνητές ανακατασκεύασαν ένα αδιάλειπτο αρχείο βροχοπτώσεων που καλύπτει περίπου 800 χρόνια.
Η ανάλυσή τους δείχνει ότι οι βροχοπτώσεις μειώθηκαν απότομα και παρέμειναν σε χαμηλά επίπεδα για περισσότερο από έναν αιώνα. Αντί να υποστηρίζουν ιδέες περί ξαφνικής κοινωνικής κατάρρευσης, τα αποτελέσματα υποδεικνύουν διαρκή προσαρμογή και ανθεκτικότητα των κοινοτήτων των Ραπανούι απέναντι σε έντονη περιβαλλοντική πίεση.
Το τελευταίο συμπέρασμα για την προσαρμογή του τοπικού πληθυσμού ενισχύει μια άλλη πρόσφατη μελέτη αναφέρει ότι οι πρώτοι Ευρωπαίοι αντίκρισαν μια καλά οργανωμένη κοινότητα μερικών χιλιάδων κατοίκων που είχαν αναπτύξει μάλιστα καινοτόμες γεωργικές μεθόδους για να αντιμετωπίσουν τα διαφόρων ειδών γεωγραφικά και κλιματικά εμπόδια που αντιμετώπιζαν για να διατηρείται χωρίς προβλήματα η διαβίωση τους.
